Saturday, May 26, 2007

Nude Movie Quiz


Τολμηρό μεν ενσταντανέ, αλλά πάνω απ' όλα ατμοσφαιρικό: φυσικός φωτισμός από τον απογευματινό ήλιο, οι χρυσές κουρτίνες ελάχιστα σκοτεινιάζουν το χώρο, οι γήινοι τόνοι σε χακί και μπορντώ δένουν τόσο αρμονικά με τα δυο γυμνά κορμιά, τόσο που από ένα και μόνο screencap αντιλαμβάνεσαι την κλάση στην οποία ανήκει η ταινία. Το γούστο και αισθητική στις ταινίες του συγκεκριμένου δημιουργού είναι πάντα αξιοσημείωτο, κάτι που από μόνο του ακυρώνει την κατηγορία για πορνογραφία για την οποία τον είχαν κακεντρεχείς κατηγορήσει γι' αυτό το πόνημά του.

Μέχρι και σκαλιστές ξύλινες λεπτομέρειες και φτερωτό άγγελο ροκοκό έβαλε μέσα στην, αγγλική κατά τ' άλλα, κρεββατοκάμαρα ο δημιουργός (μάλλον, ο εξαιρετικός σκηνογράφος του μόνιμου καλλιτεχνικού team του). Ακόμη και η διακριτική τοποθέτηση των σωμάτων οριζόντια στο κρεββάτι προς την πηγή φωτός ώστε οι καμπύλες να διαγράφονται θαμπά, μακριά από το φτηνό φωτισμό φθορισμού των ταινιών πορνό, καταδεικνύουν το εκλεπτυσμένο γούστο (μακάρι να το ΄χαν κι άλλοι).

Αρκετά clues έδωσα, φρονώ. Από ποια ταινία είναι το παραπάνω τρυφερό ενσταντανέ; (σίγουρα αυτοί που με διαβάζουν θα το βρουν με κλειστά μάτια, βέβαια...)

Tuesday, May 15, 2007

Το alter ego του Σάκη

Το alter ego του Σάκη Ρουβά ονομάζεται Στέφανος (Στεφ για τους φίλους) και τη βρίσκει να τραγουδάει στα αγγλικά με κακή προφορά. Κυκλοφορεί συνεχώς αξύριστος, με μια απαίσια μισή φράτζα-extension και ένα ξεβαμμένο t-shirt. Φοράει μαύρο μολύβι ματιών και κάτι άγρια μηχανόβια δερμάτινα στις εμφανίσεις του συγκροτήματός του που του δίνουν look περασμένων δεκαετιών.

Η γκόμενα του alter ego του Σάκη δεν είναι classy και καλλονή σαν τη Κάτια Ζυγούλη, αλλά προκλητική και γυμνασμένη σα τη Sex-and-the-city Ντορέττα Παπαδημητρίου και κάνει τολμηρές ενδυματολογικές επιλογές: δερμάτινο σουτιέν πάνω από λευκό πουκάμισο, (να μην αναφέρω την περίτεχνα ισιωμένη ή κυματιστή με πολλή λακ κώμη) και ειδικά σε μια περίσταση, το χειρότερο ρούχο που θα φορούσε real κοπέλα με το ελάχιστο μυαλό και γούστο. Αν εσύ έτρεχες ταραγμένη να βρεις το αγόρι σου που σου ‘λειψε και υποψιάζεσαι ότι δε σε θέλει πια, θα φορούσες σίγουρα κάτι που θα πάσχιζε να του αλλάζει γνώμη. Να αναζωπυρώσει τη φλόγα του, έστω. Η Ντορέττα έριξε πάνω της γκρι ανκορά αμάνικο ζιβάγκο με πούλιες στο μπροστινό μέρος. Γενικότερα, το πλεκτούλι παίζει πολύ σε αυτή την ταινία. Από τεράστια κασκόλ, ζακέτες εξεζητημένης πλέξης για βαρυχειμωνιά Αλάσκας τουλάχιστον και δε συμμαζεύεται—σίγουρα από πίσω κρύβεται συμφωνία με ντόπια βιοτεχνία πλεκτών.

Του alter ego του Σάκη, εν ολίγοις, του λείπει αισθητική και αληθοφάνεια. Και ενώ όλοι πριν φοβόμασταν και λέγαμε «τι θα δουν τα μάτια μας» από κινηματογραφικής πλευράς, το παιχνίδι αντιστράφηκε άρδην μόλις αρχίσαμε να απολαμβάνουμε το θέαμα. Είχαμε μύχιο φόβο ότι ο Σάκης δεν θα έχει ούτε τη βασική ευχέρεια μπροστά στην κάμερα για να δούμε τελικά ότι μια χαρά τα κατάφερε ο φτωχός. Είχαμε άλλο φόβο ότι το σενάριο και η σκηνοθεσία θα ‘ναι για γέλια για να δούμε ότι το σενάριο είναι όχι χειρότερο από άλλα, (με κυριότερο μειονέκτημα τους κουλούς διάλογους), αλλά η σκηνοθεσία με μια εύπεπτη οπτική video clip και διαφήμισης για σοκολάτα ION, Porsche και άλλα υλικά αγαθά, και στο κάτω-κάτω οι διαφημίσεις και τα video clip πάντα μας άρεσαν.

Η αισθητική όμως ήταν δεδομένη. Το ίδιο και η αληθοφάνεια —καταφέρνουν να την αγγίζουν ακόμη και τα τηλεοπτικά σήριαλ. Τα δύο εκατομμυριάκια της Village φαινόταν μεγάλο ποσό για τα ελληνικά δεδομένα και έτσι η glossy και sleek ταινία που θα μας άφηνε με το στόμα ανοιχτό με το άψογο στήσιμο ήταν το λιγότερο που περιμέναμε. Πήγαμε μέχρι την πηγή, όμως, και δεν ήπιαμε νερό. Τα ανεκδιήγητα κοστούμια (λιγότερο το set design) το άστοχο styling που μετά βίας αναδείκνυε τους πρωταγωνιστές, η προχειρότητα (με κομπάρσους να κοιτούν άβολα την κάμερα κτλ.) άφησε πικρή γεύση στο στόμα και απέδειξε ότι το budget ποτέ δεν είναι αρκετό, όταν τα σχέδια είναι τόσο μεγαλεπήβολα.

Έδειξε επίσης ότι δεν υπάρχει κόσμος με εμπειρία στη μικρή μας χώρα—γιατί αν υπήρχε, θα τον είχε προσλάβει σίγουρα η Village. Πάλι καλά που υπήρχαν ανέλπιστα θετικά όπως το διάσπαρτο χιούμορ και οι δευτερεύοντες ηθοποιοί (ο Δημήτρης Κουρούμπαλης κυριολεκτικά κλέβει την παράσταση) και τα μπάλωσαν κάπως. Η επόμενη ταινία του Σάκη πρέπει να ‘ναι κωμωδία πάντως, γιατί έχει έφεση στο κωμικό στοιχείο. Τα highlights είναι σαφώς η σκηνή που σαπουνίζει το ψάρι και που τον καταβρέχει το ποτιστικό για το γκαζόν του κήπου, δε το συζητάω.

Όσο για την επιλογή της Δανάης Σκιάδη στο ρόλο της Αριάδνης που κρατούσε το μίτο του Λαβυρίνθου του ροκ σταρ, ούτε εγώ, ούτε πολλοί άλλοι κατάλαβαν εντελώς το μαγνητισμό και τη σκοτεινή γοητεία της, ούτε βέβαια και το αντριλίκι που υποτίθεται ότι πουλούσε ως οδηγός λεωφορείου και wild nature girl. Μυστηριώδης χαρακτήρας, λέμε.

Wednesday, May 09, 2007

The Black Eyed: Betty Shamieh's interview


Q: In Black Eyed, Delilah is one of the four main characters. What is a femme fatale doing among Arab, and thus quite conservative and powerless, women?
A: I was very interested in the idea of seducing an enemy, because actually my Delilah falls in love with Samson, but if you feel that somebody is destroying your people, you will destroy them irrespective of that. Also, to me Samson is the first suicide bomber. I think it was very interesting, too, because Philistine, the word, which is in the Bible, is actually how you pronounce Palestine in Arabic.
Q: Whom do you write for?
A: I write for theatre people. It’s the same demographic of people who see theatre that come to my plays. There are many people these days writing on subjects of race, sex, power, also described as New Arab playwrights,
Q: Would you describe yourself as post-feminist?
A: I think that terms are difficult. If you are a feminist, all you believe is equal rights. I would definitely say that I am a feminist, but not in Arab culture, in all cultures. Sexism is everywhere. In America one fourth of women are raped, that could be described as an epidemic. People see Arab women and they say “oh they cover up and they don’t drive”, just looking one aspect of their lives. It is usually used to demonizing Arab men. If women across cultures would realize how many we are and if they would identify first as women and then as American, Arab, Greek, they would maybe change this thing—cause we are second class citizens.
Q: Are your plays staged in Arab countries?
A: This one could not be staged; it has some hard language and challenges their religion. But I’m working on a production that it’s talking about the crusades that will be staged there. When you talk about the past, people are ok. It’s the same story, though, how you deal with difference but in another epoch.
Q: What do your own people think of your themes and the way you treat them?
A: My community, my parents are very supportive. I use the word “dick” and Delilah is talking for having sex and all this is very hard stuff, but they cope with that.
Q: Usually your actresses are not Arab. Does that matter to you?
A: No, I find it more than ok, if you look at me, more would think that I am Greek. More Mediterranean people look similar. And if you look at Hollywood the way they characterize Arabs is not the way I look, or my family looks. The dark skin definitely causes more racism. One important thing for me is to cast Italians etc as a way of saying “this is how we look”.
Q: How do you find this staging?
A: I like it very much. I hope many Greek people will see this production, it is wonderful.
Q: We have a man director, Takis Tzamargias, in this production. What about that?
A: It’s really good actually. Since it’s a woman writer and 4 women actresses it is nice to have a man’s perspective. He is a well-known director, and the fact that he responded to the material is good, because it is not a woman’s story, it’s about power. Men who in some way occupy, you know what it feels like to not have physical strength.
Q: Did you give any tips on the production?
A: Mostly when it comes to language. It’s a very difficult play to translate. I think you have to give audience a chance to understand how absurd it is, how human relations are evolved.
Q: Did you ever feel and understand the Arab women’s struggle and pain? Do you think we have the right to talk for them, from the other side, from our safe environment?
A: I definitely connect with their struggle, but of course I cannot understand their lives. I put these words in the mouth of one of my characters, Aisha, that we are not in a way to understand war and oppression if we haven’t lived under those circumstances.

Betty Shamieh is a young Arab-American playwright who usually tackles with subjects such as sex, power, ethnicity. Her play The Black Eyed is currently staged in Athens, Greece, where we met her in the premiere at the down-town theatre Fournos. Look here for a review of the play (in greek).