Πως μια ταινία από καλή γίνεται ενοχλητική

Το The Last King of Scotland είναι αδιαμφισβήτητα μια καλή ταινία. Η παρθενική εμφάνιση του ντοκυμαντερίστα Kevin McDonald στα μονοπάτια της μυθοπλασίας είναι ένα biopic με στιβαρές ερμηνείες που βάζει κάτω ανάλογες προσπάθειες από maitre του είδους.

Την ταινία την πρωτοείδα σε αγγλικό έδαφος, υπό τη συνοδεία επευφημιών (γιατί αν ο παπάς δεν ευλογήσει τα γένια του...) στο 50^th London Film Festival. Λόγω του γενικού ενθουσιασμού, της καλλιτεχνικής αρτιότητας, του απρόσκοπτου ρυθμού ή της οσκαρικής ερμηνείας του Whitaker—δε ξέρω πια τι μέτρησε περισσότερο—την έβαλα στην καρδιά μου. Οι μήνες πέρασαν και η ταινία καταδέχτηκε να ενταχθεί στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Λίγοι γνώριζαν περί τίνος πρόκειται, λιγότεροι την εκτίμησαν, όχι πια φανφάρες εδώ, αλλά εγώ θυμόμουν ακόμη τον πρώτο μου ενθουσιασμό και έγραψα κατασταλαγμένα για το ρεαλισμό και την αλήθεια της ταινίας.

Μήνες μετά—και ενώ βρισκόμαστε πλέον στο 2007—ήρθε η ώρα να βγει επιτέλους στις ελληνικές αίθουσες. Η ερμηνεία του Whitaker έχει ήδη μαζέψει βραβεία και την πολυπόθητη υποψηφιότητα της Ακαδημίας, ο McDonald έχει ήδη βραβευτεί για τη σκηνοθεσία του στα British Independent Film Awards και η βαβούρα έχει κοπάσει προ πολλού. Εμείς εδώ, όμως τώρα αρχίσαμε να ασχολούμαστε με την αιμοσταγή φιγούρα του Idi Amin, παλαιού κυβερνήτη της Ουγκάντα.

Την προηγούμενη Πέμπτη, όταν είδα ότι η ταινία άνοιγε επιτέλους, ένιωσα μια κούραση. Ο σαδισμός του Whitaker, η καλοκάγαθη φάτσα του James McAvoy, η ζωντανή φωτογραφία μου έφεραν μια ανεπαίσθητη ζαλάδα. Όλη την εβδομάδα δε με άφησε. Είχα την αίσθηση ότι δεν υπήρχε καμιά νέα αξιόλογη ταινία, εκτός ίσως από το Pan’s Labyrinth. Τόσο καιρό μετά, αποφάσισα ότι το Last King of Scotland θα μπορούσε άνετα να μην είχε ποτέ γυριστεί, όλοι θα ζούσαμε εξίσου όμορφα και χωρίς αυτό. Ποιος ο λόγος τελικά να ανατρέχουμε σε πραγματικά γεγονότα και αποτρόπαιες προσωπικότητες, να τα πασπαλίζουμε με φανταστικές λεπτομέρειες και να τα πλασάρουμε ως μια ακόμη ιστοριούλα μυθοπλασίας; Αλλάζει κάτι σκληρό που βλέπουμε στην οθόνη τη νοοτροπία μας; Αποτρέπει παρόμοια συμβάντα; Μας κάνει έστω και ένα λεπτό να σκεφτούμε τίποτα παραπάνω από «για δες τι συμβαίνει στον κόσμο»; Τουλάχιστον, if we stick to 100% fiction, όπως στο Λαβύρινθο, ούτε εμείς θα ζητάμε ψεύτικα άλλοθι για να δούμε μια ταινία, ούτε κανείς θα μας έχει τάξει τίποτα περισσότερο από ένα bedtime story.

I fell in love with Aishwarya Rai

In 11th of this month her film Guru premiered in Toronto. The Last Region, where she plays along Colin Firth is long awaited—not exactly because it is masterly crafted. Her upcoming marriage to co-star Abhishek Bachchan makes her fans sad back home in Bombay. Is that why search engines are mad about her?

Από το 1994 που στέφθηκε Miss World αφήνοντας πίσω τα όνειρά της για καριέρα στην αρχιτεκτονική μέχρι σήμερα που είναι η αδιαμφισβήτητη βασίλισσα του Bollywood—που προσπαθεί να πιάσει και το Hollywood στα δίχτυα της—η Aishwarya Rai κατάφερε να γίνει η πρώτη Ινδή ηθοποιός που την ξέρουμε με το όνομά της. Η οπτασία με τα γκριζο-πρασινο-μπλε μάτια μου φαινόταν ότι είχε υπερβολικό couleur locale μέχρι σήμερα, για να ασχοληθώ. Την αγνοούσα επιδεικτικά, ακόμη και όταν η Gurinder Chadha την διάλεξε για το Bride and Prejudice, δεν ασχολήθηκα με τα Dhoom, ούτε φυσικά με το Mistress of Spices. Ούτε όταν η Aishwarya έκανε εξώφυλλο για το Time Magazine, όταν διατέλεσε μέλος της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ των Κανών(και έβγαζε μούρλια φώτος με την Laetitia Casta) ή όταν της έφτιαξαν χαζο-ομοίωμα στο Madame Tussauds κατάφερα να συγκινηθώ.

Σήμερα το yahoo με ανάγκασε να δω βιντεάκια της. Κατέληξα να τα δω όλα από καμιά δεκαριά φορές και να αποφασίσω ότι πρέπει να κάνω βουντού στον αρραβωνιαστικό της. Η Aishwarya, που κάποιος την περιέγραψε ως the Greek Goddess with the soul of an Indian, αξίζει κάτι καλύτερο από έναν μπολυγουντοηθοποιό. Θα καταφέρω άραγε να αποτρέψω αυτό το γάμο;

Πάει καλά ο Μελ Γκίμπσον;

Πόσο ελιτιστής μπορείς να είσαι για να φτιάξεις ταινία στη νεκρή γλώσσα των Μάγια; Πόσο αφελής μπορείς να είσαι για να νομίσεις ότι με συνεχείς κινήσεις της κάμερας και κάτι παραμορφωτικούς φακούς μπορείς να δώσεις suspense σε μια ιστορία για ανθρώπους που τρέχουν μέσα στη ζούγκλα άλλοτε κυνηγώντας αγριογούρουνα, άλλοτε κυνηγημένοι σαν αγριογούρουνα; Πόσο σίγουρος για τον εαυτό σου πρέπει να σαι για να πείσεις νέους ηθοποιούς να φοράνε χαϊμαλιά και να μιλάνε σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνουν; Πόσο Ευρωκεντρικός μπορείς να σαι, για να βάλεις την ταινία να τελειώνει σώνει και καλά με τις καραβέλες να αγκυροβολούν;

Όσο άστοχα κι αν μου φάνηκαν όλα, το Apocalypto είχε ένα τουλάχιστον καλό: δεν ήταν βαρετό. Ίσα-ίσα. Είχε τρελό γέλιο και με έκανε να αναρωτηθώ αν οι πρωτόγονοι πολιτισμοί είχαν όντως ανεπτυγμένη την αίσθηση του χιούμορ. Εγώ θα παιρνα όρκο πως όχι. Ο Μελ πάλι σθεναρά υποστηρίζει το αντίθετο, αν λάβω υπόψιν μου τους φουλ στην τερηδόνα Μάγια του που το ρίχνουν συνέχεια στα καλαμπούρια.

Little children

O Todd Field πρώτα μας χάρισε το In the Bedroom (2001) και ύστερα μας άφησε να περιμένουμε. For quite long, indeed. Επιτέλους όμως η αναμονή δικαιώθηκε και με το παραπάνω. Η νέα του ταινία Little children είναι απολαυστική, καυστική και απείρως πιο καίρια από την προηγούμενη. Το ομώνυμο βιβλίο του Tom Perrota ξαναχύθηκε στο καλούπι του σεναρίου πια για να βγάλει ένα motion picture ποτισμένο με τόση ειρωνεία και πικρία για τις ζωές που δεν ορίζουμε, αλλά μας σέρνουν άθελά μας, που πονάει.

Η Kate Winslet και ο Patrick Wilson είναι γονείς χωρίς οι ίδιοι να έχουν προλάβει να μεγαλώσουν. Η Kate πνίγεται και αισθάνεται να συμπάσχει στην αδιέξοδη κατάστασή της μέχρι και με τη Madame Bovary, ενώ ο Patrick προτιμάει να κοιτάζει τους σκεϊτάδες της γειτονιάς του, αντί να διαβάζει τα βιβλία που θα του δώσουν επιτέλους το χαρτί του δικηγόρου.

Ο άντρας της πρώτης δεν έχει τίποτα άλλο θελκτικό επάνω του, εκτός του ότι δεν την αφήνει να πεινάει. Η γυναίκα του δεύτερου, έχει επάνω της όλη τη θέλξη του κόσμου—η Jennifer Connelly σε ανανεωμένη gorgeous έκδοση—και συν τοις άλλοις αυτή βγάζει τον άρτον ημών τον επιούσιο, είναι όμως πολύ ώριμη για τα γούστα του. Έτσι, οι δυο αυθόρμητοι γονείς που το αίμα τους βράζει συναντιούνται σε μια παιδική χαρά, όπου και δίνουν το πρώτο τους φιλί, υπό περίεργες συνθήκες. Μετά ξανασυναντιούνται στη δημοτική πισίνα και γεμίζουν την μονοτονία τους παρέα παίζοντας με τα παιδιά τους, ξεχνώντας ότι οι ίδιοι δεν είναι πια παιδιά, ξεχνώντας την ευθύνη που φέρουν απ’ τη στιγμή που τα έφεραν στον κόσμο. Κάπου εκεί ερωτεύονται, μόνο και μόνο γιατί δεν είχαν τίποτ' άλλο να κάνουν...Βασικά, γιατί δεν ήθελαν να στρωθούν να κάνουν αυτό που είχαν. Γνώριμη κατάσταση σε μια εποχή που όλοι βιάζονται να τα κάνουν όλα πολύ νέοι, που οι γονείς βιάζονται να μας δουν να μεγαλώνουμε, ενώ εμείς αισθανόμαστε ακόμη μικροί και αβοήθητοι. Γιατί, τι σημασία έχουν τα χρόνια, τι σημασία έχουν οι εμπειρίες, μερικά πράγματα είναι δύσκολα, οι σχέσεις είναι δύσκολες, η ζωή είναι δύσκολη. (Αφήστε με λοιπόν να κάνω κούνια στην παιδική χαρά της γειτονιάς μου, ωχού) Όσο για τους ήρωες, σε κακό τους βγαίνει τελικά το ανάλαφρον της υπόστασής τους και φτάνει η ώρα να καταλάβουν ότι αφού έγιναν γονείς καιρός να κόψουν τις μαλακίες και να πάρουν τη ζωή στα σοβαρά. Δηλαδή να καταπιεστούν.

Πέρα από τη σκηνοθετική δεινότητα του Todd Field, άλλο ένα ζήτω για το καλό του γούστο. Πριν πέντε χρόνια βάζοντας τη Marisa Tomei να συχνάζει με αέρινα φορεματάκια σε κήπους με γκαζόν και έκανε τους θαυμαστές την να αναπηδήσουν από ξαφνιασμένη ευχαρίστηση και την Ακαδημία να μπει στον πειρασμό να την ξαναθυμηθεί μια δεκαετία μετά τον Ξάδερφο Βίνυ. Τώρα, μας χαρίζει διπλή απόλαυση στο πρόσωπο του αγγλικού ρόδου Kate Winslet και της πρασινομάτας Jennifer Connelly. Η γλυκιά Kate είναι νοικοκυρά, γεμάτη επιθυμίες και αστάθεια, όπως και γεμάτη πάθος, πνεύμα και καμπύλες. Η Jennifer πάλι έχει killer body, κατάμαυρα στιλπνά μαλλιά και φοβερή αυτοσυγκράτηση, κυκλοφορεί περιποιημένη εντός και εκτός σπιτιού (και έχει the perfect job—κάνει ντοκυμαντέρ). Ο φίλτατος Field μας χαρίζει μερικές κοινές σκηνές με τις δύο κυρίες, όμως η πιο διασκεδαστική είναι όταν η Kate κατασκοπεύει τη Jennifer, μόνο για να ανακαλύψει ότι όντως η γυναίκα του εραστή της είναι θεά, ενώ αυτή μια πατσαβούρα(sic). Να μην πω όμως και για τον άρρενα θεό της ταινίας; Ε, ναι, λοιπόν, ο Patrick με το φωτεινό χαμόγελο και το ελαφρύ μαύρισμα είναι η αδυναμία μου και όπου να ναι θα γίνει ο νέος Brad Pitt, να μου το θυμηθείτε.

Συγκεντρωτικά, καιρό είχε να βγει μια όμορφη ταινία, με όμορφους ανθρώπους και πολύ άμεσο προβληματισμό για το twenty to thirty μέρος του κοινού—αυτούς που κάτι τους μένει από τις ταινίες που βλέπουν, εκτός του ότι το ποπ-κορν ήταν εξαίσιο. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο να δείτε αυτή την εβδομάδα, αλήθεια. Ακόμη και ο νέος Minghella με το νεοαποκτηθέν ενδιαφέρον του για τις γυναίκες των Βαλκανίων(που κατά τη γνώμη του μοιάζουν με τη Juliette Binoche!) έρχεται δεύτερος.

Εφιάλτης

Τεράστιο πάρκο το σούρουπο. Κάγκελα το περιφράζουν, είναι απόμερα, δεν ακούγονται φωνές ή ήχοι, ανησυχητικό ημίφως, σα σκυλί οσμίζομαι φόβο κάπου κοντά. Δεν είμαι μέσα, όχι, περπατώ έξω από τα κάγκελα, σύρριζα, δε βρίσκω είσοδο, τρέμω, αισθάνομαι αόρατα μάτια κακών ανθρώπων να με κατασκοπεύουν.

Κάποιος με πλευρίζει, μούρη εγκληματία με ρευστή, σπινθιρίζουσα κακία να βγαίνει από κάθε πόρο του. Δε θυμάμαι πια τι θέλει, αν θέλει να του δώσω τα λεφτά μου, την ψυχή μου ή τίποτάλλο, θυμάμαι μόνο το σφίξιμο στο στομάχι, τον άφωνο τρόμο που σχεδόν μου φέρνει λιγοθυμιά, και κάπου εκεί βλέπω την είσοδο στο πάρκο. Το χώμα γύρω με κάνει να θυμάμαι την Κοκκινοσκουφίτσα και τον κακό λύκο—δε νομίζω να κρατάω καλάθι—θέλω να κλάψω, θέλω να σωθώ από αυτό τον ψυχοφθόρο πόνο, αλλά κι άλλες δύσμορφες φάτσες μπλοκάρουν την είσοδο στην ύποπτη ασφάλεια της απομακρυσμένης συστάδας. Συνεχίζω με την πλάτη κολλημένη στα κάγκελα να απομακρύνομαι προς την αντίθετη κατεύθυνση, νομίζω ότι αισθάνομαι φως, δεν το βλέπω, απλώς είμαι σίγουρη ότι είναι εκεί, η αποπνικτική κακία λιγοστεύει, μπορώ να αναπνεύσω πιο ήρεμα και ξαφνικά ανοίγω τα μάτια.

Δεν είμαι σε εχθρικό περιβάλλον (με το κρεββάτι μου μοιάζει) όμως έτσι αισθάνομαι, το κορμί μου συνεχίζει να ιδρώνει, η καρδιά μου δεν έχει πια ρυθμό και τότε θυμάμαι τον τρόμο που και σήμερα καραδοκεί στον υπολογιστή μου.

Where do we worship stars?

Kate Kretz first chose to exhibit her painting 'Blessed Art Thou'

featuring Angelina Jolie as Virgin Mary in Wal-Mart,
by far the best temple in a consumer society.
I'd rather have a male star, though.
Women are more pious, aren't they?

Neen is the new meaning

Neen was created in 2000.
Angelo Plessas created the Neen Maskot in 2004.
The thrill is still here.
Search for it.

Αξίζει τον κόπο;

Φταίει τάχα η κοιλιά απ’ την οποία βγήκα, το σπέρμα που βοήθησε να βγω καστανή με μπούκλες ή ο ολότελα επίκτητος χαώδης πεσιμισμός μου; Τι φταίει, γαμώτο, ποιον να κατηγορήσω ότι με γητεύει και με κάνει να πιστεύω ακράδαντα ότι τίποτα δεν αξίζει τον κόπο;

Αλλά, πως αλλιώς, αφού η ζωή από μόνη της είναι σκάρτη. Όλο τελειώνει, πάντα τελειώνει, κάθε μισητή στιγμή που περνά την κάνει να τελειώνει πιο πολύ. Πράγματα τελειώνουν και άλλα ενδέχεται να αρχίσουν, αλλά δε θέλω πια ν’ αρχίζουν, δε θέλω τίποτα, θέλω μόνο ό,τι φύτρωσε σκάβοντας βαθιά τη σάρκα μου να μην τελειώνει, άρα τίποτα να μην αρχίζει για να μην τελειώσει, τίποτα να μην αρχίζει για να μην τελειώνει, τίποτα να μην αρχίζει για να μη φοβάμαι, να μην τρέμω, να μην σφαδάζω μπροστά στο τέλος και ξέρω ποιο τέλος θα βάλει τέλος στο φόβο μου για το τέλος...

ΤΕΛΟΣ