Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Το Σινεμά στη Σέντρα

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου σε συνεργασία με το Υφυπουργείο Αθλητισμού διοργανώνει 1-7 Μαρτίου μια σειρά προβολών και εκδηλώσεων αφιερωμένων στη...μπάλα. Να και ένα κινηματογραφικό αφιέρωμα που μπορεί να καυχιέται ότι απευθύνεται αποκλειστικά σε άντρες. Με αφορμή το πρόσφατο arty-farty ντοκυμαντέρ για το Zidane προφανώς, άντε και λίγο επειδή θυμήθηκαν τη Φανέλα με το Νούμερο 9 οι υπεύθυνοι οργάνωσαν ένα αφιέρωμα που, αν μη τι άλλο, κόβει την ανάσα με την πρωτοτυπία του.

Η ταινία των Gordon και Parreno Zidane, Un Portrait du 21e siecle που προβλήθηκε το Δεκέμβριο με καταστροφικά αποτελέσματα θα εγκαινιάσει το αφιέρωμα, το οποίο θα συνεχίσουν ταινίες από όλο τον κόσμο, με πιο ενδιαφέρουσες μόνο αυτή του Βούλγαρη με το Τζώρτζογλου πειστικό ποδοσφαιριστή και την πρόσφατη του Τζαφάρ Παναχί Offside με μια γυναίκα φαν να τρυπώνει σε ανδροκρατούμενο γήπεδο του Ιράν.

Θα βραβευτούν βετεράνοι ποδοσφαιριστές σε ειδική εκδήλωση και η συζήτηση με θέμα «Βία στα Γήπεδα και τη Μεταφορά της στο Σινεμά» ακούγεται αρκούντως ενδιαφέρουσα. Αναλυτικά το πρόγραμμα εδώ.

Niagara (1953)

Η ταινία που χάρισε τον πρώτο μεγάλο ρόλο στη Marilyn δεν μπορεί να καυχιέται για εξαιρετική καλλιτεχνική αξία, πέρα από τα δυο βασικά της θεάματα τους καταρράκτες και την ίδια. Άλλωστε ο λόγος ύπαρξης αυτού του (έγχρωμου και μάλιστα γυρισμένου σε λαμπερό Technicolor) film noir ήταν να λειτουργήσει ως όχημα (star vehicle) για την λαμπερή ξανθιά, κάτι που έκανε, αφού κατάφερε να στρέψει τα μάτια όλων κυριολεκτικά επάνω σε κάθε ίντσα του κορμιού της.

Έτσι ακριβώς προώθησαν το Niagara και από την 20^th Century Fox με taglines όπως “Niagara and Marilyn Monroe: the two most electrifying sights in the world” για να προσελκύσουν τους πεινασμένους αρσενικούς της μεταπολεμικής Αμερικής, ένα κοινό που σίγουρα δε θα ενδιαφερόταν για τις όποιες υποκριτικές ικανότητες της νεότευκτης σταρ. Ικανότητες που μονίμως αμφισβητήθηκαν, ακόμη και ύστερα από τη μαθητεία της στο Actors’ Studio και το Lee Strasberg, αλλά όμως πάντα ήταν εκεί και κατάφερναν ενίοτε να διαφαίνονται κάτω από τα κατακόκκινα χείλια και τη λάγνα ματιά της.

Μια τέτοια ευτυχή στιγμή καλής ηθοποιίας ανακάλυψα μέσα στο απλοϊκό κατά τ’ άλλα plot προδοσίας, ίντριγκας και φόνων του Νιαγάρα. Η femme fatale με τη σαθρή καρδιά θέλει να ξεφορτωθεί τον άντρα της πάση θυσία. Οι χυμώδεις χάρες της πείθουν τον δεύτερο άντρα να τη βοηθήσει να τον ξεκάνει, αλλά τελικά τα σχέδια μόνο κατ’ ευχήν δεν βαίνουν. Ο επίδοξος φονιάς θα καταλήξει νεκρός και ο σύζυγος φυγάς. Η καίρια στιγμή της αποκάλυψης διαδραματίζεται στο νεκροτομείο της πόλης. Η Marilyn-Rose Loomis κατεβαίνει από το ταξί αγέρωχη και ντυμένη στα μαύρα για να αναγνωρίσει το πτώμα του άνδρα της. Τα σκοτάδια του νεκροτομείου σπάει η λάμπα που φωτίζει το λευκό σάβανο, το λευκό σάβανο σηκώνεται για να αποκαλύψει...όχι το σύζυγο, όπως ήταν κανονισμένο, αλλά τον εραστή. Στο βλέμμα της Marilyn- Rose το ξάφνιασμα διαδέχεται την ψυχρότητα, μετά η συνειδητοποίηση, ο πόνος και η οδύνη συγκεράζονται και τη ρίχνουν λιπόθυμη στο κρύο πάτωμα.

La femme d’a cote

Μερικές φορές ο έρωτας είναι πολύ δυνατός για να τον ξεπεράσεις. Θέλεις να αποφύγεις την καταστροφή, φεύγεις για να προφυλαχτείς, νομίζεις ότι γλίτωσες αλλά τον βρίσκεις άξαφνα και πάλι μπροστά σου. Μια ανημποριά σε καταλαμβάνει, δε σε νοιάζει αν ζήσεις ή αν πεθάνεις, τίποτα δε σε νοιάζει. Τι απόφαση πρέπει να πάρεις;

Η Fanny Ardant ως Γυναίκα της διπλανής πόρτας καθοδηγούμενη από το Francois Truffaut αποφάσισε να πάρει τον πιο δύσκολο δρόμο. Έπεσε άθελά της πάνω στον αθεράπευτο έρωτά της Gerard Depardieu όντας παντρεμένη όπως και αυτός. Οι παλιοί δεσμοί συχνά δεν κόβονται εντελώς, και το πάθος αναζωπυρώθηκε αυτόματα. Δοκίμασε κάθε πιθανή λύση, αλλά όλα μάταια. Οι υποχρεώσεις τους ήθελαν χωριστά, αυτή όμως με πείσμα και σαλεμένο νου βρήκε την πιο σωστή λύση: να κάνει έρωτα μαζί του στο πάτωμα, μυστικά μέσα στη νύχτα. Κι ύστερα, να σιγουρέψει ότι θα είναι η τελευταία του φορά. Και δική της. Ένα περίστροφο φτάνει για να σφραγίσει για πάντα έναν μεγάλο έρωτα. Και περισσεύει.

Οι Γάλλοι σύσσωμοι στο 57ο Φεστιβάλ του Βερολίνου

Περιέργως, φέτος που αδυνατώ να είμαι anywhere near Berlin πάνε εκεί όλοι οι αγαπημένοι γάλλοι σκηνοθέτες. Και πρώτος και καλύτερος ο Francois Ozon που έχει την τιμή να κλείνει το Φεστιβάλ με τη νέα του και μάλιστα αγγλόφωνη ταινία εποχής Angel (Charlotte is back). Άλλωστε, τον Ozon τον αγαπούν ιδιαίτερα οι Βερολινέζοι, ήδη από την εποχή που ασχολούνταν με τη μεταφορά του πρωτολείου σεναρίου του Fassbinder (Gouttes d’eau sur pierres brulantes) για το οποίο τον τίμησαν και με Teddy Award.

Μαζί του για το Golden Bear διαγωνίζονται κάποιοι αρκετά παλιότεροί του γάλλοι δάσκαλοι, όπως ο Jacques Rivette και ο André Techiné. Ο πρώτος με το Ne touchez pas la hache, μεταφορά μιας μπαλζακικής νουβέλας και ο δεύτερος με την Emmanuelle Beart ως τραγουδίστρια όπερας να μπλέκεται σε μια ιστορία γύρω απο το Aids στο Les Temoins. Η πιο πολυσυζητημένη ταινία απ’ όλες ήταν πάντως αυτή που άνοιγε το Φεστιβάλ, και δεν είναι άλλη από το La Môme ένα biopic για την Edith Piaf —που καθόλου ανάγκη δεν είχε στη ζωή της να ‘ναι τόσο όμορφη όσο η Marion Cotillard που την ενσαρκώνει.

Ο Hugh Grant το ρίχνει στο τραγούδι

Φέτος ο Άγιος Βαλεντίνος, εκτός από σοκολατάκια σε σχήμα καρδιάς θα μας φιλέψει και με τη γοητεία του μπιρμπιλομάτη Άγγλου σε ρόλο ξεπεσμένου ποπ σταρ που θέλει ν’ ανέβει και πάλι στον αφρό. Και είναι μια βασίλισσα της ποπ “bigger than Britney and Christina put together” που θα του δώσει αυτή την ευκαιρία και ένα girl next door που θα τον βοηθήσει να τα καταφέρει.

Ένα hardcore chick flick που συνδυάζει σε ίσες δόσεις ρομάντζο και κωμωδία, Hugh Grant και Drew Barrymore και μια ακόμη μικρή δόση από μια πρωτοεμφανιζόμενη, ονόματι Haley Bennett, που δεν περνάει ακριβώς απαρατήρητη. Όμως το βασικό ατού του Music and Lyrics είναι ότι ο Hugh μεταμορφώνεται σε αοιδό για τις ανάγκες της ταινίας και ερμηνεύει όλα τα γλυκερά και γνώριμα στο αυτί τραγουδάκια του soundtrack. Ήδη οι τίτλοι μαρτυρούν το άνευρο αμερικάνικο love-for-ever που τα διέπει, αλλά αν ακούσεις τη φωνούλα του Hugh, σίγουρα θα πεις ότι δεν τα πήγε και άσχημα. Ειδικά εκεί που τραγουδάει: Pop! Goes my heart (δεν είναι σα να λέμε, Μπαμ, και κάτω ;) Σε όποιον πάντως αρέσουν οι Girls Aloud θα χαρούν να ακούν την ξανθιά οπτασία Bennet να τραγουδάει Buddha’s Delight.

Δηλαδή, η Drew που απλώς ποτίζει τα φυτά του Hugh θα τον συνδράμει στην προσπάθειά του να γράψει ένα νέο σουξέ για την ποπ ντίβα και κάπου εκεί θα προκύψει έρωτας. Αν δε σας έπεισα, δείτε τουλάχιστον το trailer, έχει γέλιο: o Hugh ντυμένος σε μόδα ’80s να χτυπιέται σαν τρελός σε κουλούς ρυθμούς και βεβαίως, να τραγουδάει.