Anne Thompson praises ThinkFilm

Στον αντίποδα των ελληνικών εταιρειών διανομής που τρέχουν και δε φτάνουν –όχι ότι δεν έχουν όλη την καλή διάθεση—στην απέναντι πλευρά του ωκεανού υπάρχουν μερικές απ’ αυτές που τα καταφέρνουν καλύτερα. Μάλιστα, τόσο καλά, που η Anne Thompson επαινεί μια εξ αυτών, τη notorious για τις πικάντικες επιλογές της ThinkFilm που φέτος βάζει χέρι σε ταινίες όπως το Zoo, πέρυσι σε Shortbus και Half Nelson, to mention just some. Και όχι μόνο αυτό, αλλά η φοβερή indie εταιρεία είναι η πρώτη που τσεκάρει τις παραγωγές της Killer Films της Christine Vachon και διαλέγει να διανείμει τον αφρό. Κάτι τέτοιες περιπτώσεις σε κάνουν να πιστεύεις λιγάκι ότι υπάρχει μεράκι, πέρα από το κέρδος (λίγο σαν ανέκδοτο ακούγεται, though). Από το καλάθι της ThinkFilm πρέπει να διαλέξουν επισταμένως και οι δικοί μας, και για theatrical αλλά και για DVD releases. Εγώ, ας πούμε, θα ‘θελα να δω το (απ’ ότι λένε κακό) νέο House of Usher βασισμένο(τάχα) στον ομώνυμο Poe που έβγαλαν σε DVD πρόσφατα, αν μη τι άλλο για την τόσο πειστικά φοβισμένη Izabella Miko.

Is a femme fatale a slut?: Lola Montès

Μπορεί ο γαλλικός (και πιο διαδεδομένος τίτλος) της τελευταίας ταινίας του Max Ophuls να είναι Lola Montès, αλλά οι κατά τόπους διανομείς της, δε είδαν απαραίτητα από την ίδια σκοπιά το περιεχόμενο της ταινίας, ούτε συμφώνησαν με το λιτό τίτλο που περιλαμβάνει μόνο το όνομα του βασικού χαρακτήρα.

Η Lola Montès, μια μάλλον ήσυχη Γαλλίδα νεαρά έχει την ατυχία να χάσει τον πατέρα της και να καταλήξει φόρτωμα στη μητέρα της, που προτιμάει τα φλερτ και τις διασκεδάσεις από την ενασχόληση μαζί της. Κι ενώ η κακιά μάνα κανονίζει να την παντρέψει με εύπορο γηραιό κύριο, η Lola διαλέγει ένα στρατιωτικό που μετατρέπεται σε μέθυσο γυναικά αμέσως μετά το γάμο. Η μικρή το σκάει, αλλά η ατυχία της φτάνει να τη μετατρέψει σε στοχοπροσηλωμένο άτομο που αποζητάει την επιτυχία στο καλλιτεχνικό στερέωμα, συγκεκριμένα στον όχι-και-τόσο-κλασικό χορό (επιδίδεται στους ισπανικούς χορούς κυρίως). Τα καταφέρνει άμεσα, σε συνδυασμό πάντα με το φλογερό ταμπεραμέντο και το λάγνο(sic) παρουσιαστικό της και οι σύγχρονοι της κοτσάρουν τον τίτλο της μοιραίας γυναίκας, ήτοι ξεμυαλίστρας, λες και αυτή φταίει αν οι άντρες είναι τόσο ηλίθιοι που ζητάνε επίμονα το χαμό τους --αφού πρώτα τρέξουν με γέλια και χαρές πίσω από τα φουστάνια της.

Τι σημαίνει λοιπόν femme fatale, τελικά, εκτός από θανατηφόρα γοητευτική; Στους μισούς διαφεύγει, όντας γαλλικό, παραπλανητικό και εύηχο, αλλά τελικά πιο πολύ κατηγορία είναι, παρά κολακεία ο χαρακτηρισμός. Μάλλον, αυτό το ασαφές "μοιραία γυναίκα" είναι απλός ευφημισμός της ανήθικης γυναίκας, αν μη τι άλλο για τους σεξιστές που κυκλοφορούν με το τσουβάλι εκεί έξω, κυρίως όμως για τους ίδιους τους εφευρέτες του όρου: τους αμερικανούς που φοβισμένοι γυρνώντας από τον πόλεμο αντίκρυσαν γυναίκες ικανές να τα βγάλουν πέρα χωρίς την αντρική αρωγή.

Ενώ λοιπόν στο Ηνωμένο Βασίλειο η ταινία δίνοντας το βάρος στην πτώση από τις καρδιές ισχυρών αντρών στο έλεος του κοινού της, και δη αμερικάνικου, μετονομάστηκε σε The Fall of Lola Montes, για τις Ηνωμένες Πολιτείες χρειαζόταν απαραιτήτως ηθικοπλαστικός τίτλος. The Sins of Lola Montes, λοιπόν, γιατί το αμερικάνικο κοινό οφείλει να ταυτίσει τις αμαρτίες με το κακό τέλος και την εξαθλίωση, πάνω απ' όλα. Που σημαίνει ότι ενώ στην Ευρώπη ακούμε femme fatale και σκεφτόμαστε αδίστακτες, κλασάτες γυναίκες, αλλού σκέφτονται horny bitches, die in hell.

Όσοι δουν λίγο πιο πέρα από το επίπεδο storyline και τα διδάγματα τύπου "η ζωή είναι ένα μεγάλο τσίρκο", θα διακρίνουν την εύστοχη μεταφορά περί καλλιτέχνη που τέμνεται και επιδεικνύει τα σκοτεινά εσώτερά του στο κοινό, τον ίδιο το σκηνοθέτη ενδεχομένως που ενώ, σαν τη Lola, προκαλούσε αίσθηση με την τέχνη και την τεχνική του όσο ήταν around Europe, πηγαίνοντας στην άλλη άκρη του ωκεανού την πάτησε άσχημα και κατέληξε να κάνει flops, ελλείψει ευαισθησίας κοινού, γαρ. Ίσως πάλι κάποιος πιάσει αχνά μια ανόσια νύξη: η Lola υποφέρει για να εξιλεωθεί σαν τη Μαρία Μαγδαληνή ή καμιά Αγία Αικατερίνη, αν και ως παρουσία εξωτερικά φέρνει πιότερο σε φιγούρες της Παρθένου Μαρίας και σε βασίλισσες του ισπανόφωνου κόσμου. Άλλωστε είναι βαθιά θρήσκα, έχει κρεμασμένο(όπως φαίνεται στη foto) ευμεγέθη σταυρό στο τροφαντό της στήθος.

Κουραστική curiosité

Ο Roy Andersson μας έψησε —ας όψεται το Songs from the Second Floor— να δούμε χτες πρώτοι τη νέα ταινία του, εφτά ολόκληρα χρόνια μετά. Για τόσο μεγάλη αναμονή, δε θα έλεγα ότι άξιζε τον κόπο. Ούτε κρύο, ούτε ζέστη –μη σου πω λίγο περισσότερο κρύο, σαν αυτό που έκανε στην αίθουσα του Αττικόν και μας πάγωσε τα κόκαλα.

Εξόφθαλμα πλαδαροί, γερασμένοι και άσχημοι άνθρωποι (με ελάχιστες εξαιρέσεις) ζουν μια χιουμοριστικά ταλαίπωρη ζωή, ενώ εμείς βλέπουμε τα στιγμιότυπα και δεν ξέρουμε ποια είναι η πιο σωστή αντίδραση. Να γελάσουμε, να κλάψουμε, να ταυτιστούμε ή να αποστασιοποιηθούμε; Εντάξει, η ζωή είναι ανυπόφορη, όμως αισθητικά πιο ευχάριστη, βρίσκω. Πολύ γκροτέσκο μαζεμένο, για να θεωρηθεί ρεαλιστική αναπαράσταση, ελάχιστο όνειρο για να θεωρηθεί σουρεάλ –η καλύτερη σκηνή είναι indeed αυτή του ονείρου, που οι νεόνυμφοι πηγαινοέρχονται σ’ ένα σπίτι που ταξιδεύει σαν τρένο και από το παράθυρο περνάνε εξοχές, δρόμοι, πλατφόρμες— και απαίσια μουντά χρώματα. Δε ξέρω στη Σουηδία, αλλά εδώ οι εικόνες της καθημερινότητας είναι τουλάχιστον κάπως περισσότερο ηλιόλουστες.

Η πιασάρικη αναφορά του Roy στον όρο trivialism (κοινοτοπισμό), που τάχα προσπαθεί να εισάγει στον κινηματογράφο, ώστε να διαπραγματευτεί υπαρξιακά ερωτήματα μέσα από συνηθισμένες καταστάσεις δε μας πείθει. Έπεισε τουλάχιστον την Ama Films που αγόρασε τα δικαιώματα.

Το Du Levande/ Εσείς οι ζωντανοί συμμετείχε πάντως στο Φεστιβάλ των Καννών και ξεκινάει, αν μη τι άλλο, με ένα θαυμάσιο quote του Goethe, απ’ όπου και δανείζεται τον τίτλο του: “Be pleased then, you the living, in your delightfully warmed bed, before Lethe’s ice-cold wave will lick your escaping foot.”

(Ας μας γλείψει κι αυτή η Λήθη, να τελειώνουμε καμιά ώρα...)

Love is...

"Όταν κάποιος σε αγαπά, ο τρόπος που προφέρει το όνομά σου είναι
διαφορετικός. Ξέρεις ότι το όνομά σου είναι ασφαλές στο στόμα του"

It wouldn't take more than five days to disown him...

End in sight, Sunday night,
He's on the sofa - you did it alright.
Take him out for a drink,
Then tell him you're leaving and watch him sink.
You found out who you are,
Now walk away slowly - you're going to go far
Loving him will always hurt,
And having those feelings will only break your heart...

Five ways to End It, The Long Blondes

51st London Film Festival: programme announced

Το τέλειο, φοβερό, υπεραγαπημένο London Film Festival μόλις ανακοίνωσε το ολοκληρωμένο πρόγραμμα της 51ης έκδοσής του. Από 17 Οκτωβρίου έως 1 Νοεμβρίου οι σινεφίλ που θα συρρεύσουν θα έχουν την ευκαιρία να παραστούν σε 7 παγκόσμιες και 29 ευρωπαικές πρεμιέρες ταινιών (και σε 128 πρεμιέρες επί βρεττανικού εδάφους, αλλά αυτό δε μας λέει και τίποτα).

Άκουσον, άκουσον, λοιπόν: θα δούμε επιτέλους το νέο costume drama του Francois Ozon Angel (κάποιοι το πρόλαβαν στις Κάννες), το πολυαναμενόμενο Into the World του Sean Penn, το τροπαιούχο Lust, Caution του Ang Lee και τη νέα star-beaded εκδοχή (Naomi Watts, παρακαλώ) του Funny Games του Haneke (ήτοι τρομαχτική ταινία, όπου το κακό όχι μόνο αποχωρεί ατιμώρητο, αλλά μας κλείνει και το μάτι συνομωτικά από πάνω).

Θα δούμε επίσης νέο Cronenberg, Sokurov, Haynes και Kitano και φλεγματικό Attenborough με Mischa Barton. Ο νέος Cruise με τα Λιοντάρια και τους Αμνούς του, το Κόκκινο Μπαλόνι του Hou Hsiao-Hsien, η Τελευταία Ερωμένη της Breillat και η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Antonio Banderas(!) θα μαζευτούν όλοι γύρω από τη Leicester Square. Can't wait...

Επειδή όμως 184 ταινίες είναι πάααρα πολλές για να τις αναλύσεις διεξοδικά, σας παραπέμπω στο full programme και ύστερα στην Easyjet για να αγοράσετε το εισιτηριάκι σας. London is calling.

Art accessible to all

Η πρώτη ελληνική Μπιενάλε με τον εύγλωττο τίτλο Destroy Athens εγκαινιάζεται επισήμως σήμερα (Όσοι ήταν τυχεροί, έκαναν preview over the weekend, βέβαια). Σε όσους δε συμφωνούν ή απλώς τρομάζουν με τον τίτλο, αρκεί να πούμε ότι η νεοαποκτηθείσα μας Μπιενάλε is indeed μια γιορτή αμφισβήτησης και έχει όντως σκοπό να επιτεθεί στα στερεότυπα, γι' αυτό οχυρωθείτε γενναία.

Μέσα στα πλαίσια της τέχνης που ξεχύνεται για λίγες μέρες στην πρωτεύουσα πεταχτείτε στην Τεχνόπολη να ξεστραβωθείτε ή πάλι τριγυρίστε στις παράλληλες εκδηλώσεις του ReMap ΚΜ. Αν πάλι ανήκετε στους ραχατλίδικους τύπους, υπάρχει κάτι καλό για σας: τα γλυκά minimal παιχνιδάκια του Angelo Plessas. Δείτε την οθόνη του p.c. σας με άλλα μάτια, όταν μια σύνθεση με ένα αυγό, ένα ελαστικότατο ανδρείκελο και ένα ποτήρι για λικέρ την γεμίσουν με θλιμμένη κίνηση ή όταν το τρομαχτικό πρόσωπο της Μέδουσας πάρει ακόμη πιο περίεργη όψη. Γιατί η τέχνη πρέπει να είναι προπάντων προσβάσιμη, για να θεωρεί ότι μας αφορά όλους.

Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα

Λίγοι τίτλοι, κουλοί τίτλοι, ένα όνομα: Νίκος Νικολαΐδης. Πτώματα, πισίνες, μοιραίες γυναίκες. Λάκκοι στον κήπο, νάιλον, σκοτωμένες γυναίκες. Απίθανες μεταμφιέσεις, βυζιά, βυζιά, βυζιά, εύκολο-δύσκολες γυναίκες, ψυχολογικά διαταραγμένες γυναίκες, καθ' όλα ασυνήθιστες γυναίκες.

Ωραία μας περιέγραφε. Τι θα κάνουμε χωρίς αυτόν. Ή, τελοσπάντων, τι θα κάνουμε χωρίς τέτοια μη συμβατικά σενάρια. Έχουμε πήξει στην κλισεδούρα. Γύρνα πίσω με το σώμα ξανθιάς καλλονής που θα γυρίζει cult ταινίες με παράξενους άντρες αυτή τη φορά, Νίκο.

Help me Eros: Venice Premiere

Πίσω στη Βενετία, το πιο ξεχωριστό -- τουλάχιστον από εικαστικής πλευράς-- φιλμ τυγχάνει να είναι ταιβανέζικο, παραγωγής Tsai Ming-liang, και να ασχολείται με τολμηρές φαντασιώσεις σε άριστα χορογραφημένες έως ακροβατικές στάσεις. Τι κάνει κάποιος όταν δουλεύει στο χρηματιστήριο και ξαφνικά χάνει τη δουλειά του; Μαστουρώνει ατέλειωτα κλεισμένος σπίτι και ποτίζει τη γλαστρούλα με το χασίς του (ως άλλο βασιλικό), μέχρι που σκέφτεται να αυτοκτονήσει. Μην έχοντας να κρατηθεί από κάπου, τηλεφωνεί σε lifesaving hotline (ναι, από αυτές που μιλούν γλυκά και συνετά στους απελπισμένους). Κάποια μακρινή φωνή τον συντρέχει, αυτός φαντασιώνεται με τη φωνή, επειδή όμως χρειάζεται και εικόνα, διαλέγει την κοπέλα που πουλάει φυστίκια κάτω απ' το παραθύρι του.

Ο Lee Sheng-Kang που έπαιζε στο φρικτά κουραστικό I don't want to sleep alone και το έτερο προκλητικό Wayward Cloud, και τα δυο του Ming-liang, συνεχίζει την ανιούσα πορεία του ως σκηνοθέτης ακολουθώντας τα βήματα του δασκάλου του. Μετά την πρώτη του ταινία The Missing(2003) που βραβεύσαμε κι εμείς, ως ιδιαίτερα διορατικοί, στις Νύχτες Πρεμιέρας, έρχεται να κάνει σούσουρο με το Help me Eros (Bang Bang Wo, Ai Shen) με αλλοπρόσαλλο ρεαλισμό, χιούμορ και μαύρη κατάληξη. Τον στηρίζουν περήφανα σ' αυτό οι γλυκύτατες πρωταγωνίστριές του.

Deauville 2007: 33e Festival du Cinema Americain

Και ενώ όλοι ασχολούνται με τη Mostra, ας μην ξεχνάμε τη Deauville. Το 33e Festival du Cinema Americain ξεκίνησε παραπροχθές και θα διαρκέσει μέχρι τις 9 Σεπτέμβρη και, καθώς όλα είναι όμορφα στη Νορμανδία --το κρασί, η θάλασσα, τ' αγόρι μου κτλ-- αρκετοί αληθινοί stars θα παραστούν. (Ενώ εδώ σε μας, ούτε να φτύσουν). Μέχρι τώρα είδαμε Michael Douglas, Matt Damon, θεό Clooney και ψιλογερασμένη Bellucci (και κάτι άλλους ήσσονος σημασίας). More to come.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τα συνήθη hommages, φέτος στην Ida Lupino, μεταξύ άλλων και Documentary Section με Sicko, Who the f* is Jackson Pollock κ.α. Επίσης πρεμιέρες φοβερών ταινιών (όλες μία και μία) όπως τη νέα ταινία του Paul Haggis, του Lumet με Philip Seymour Hoffman, τoν πολυσυζητημένο Jesse James του Brad και δε συμμαζεύεται. Στο διαγωνιστικό πρόγραμμα ξεχωρίσαμε χαζοκομεντί, που όμως αρέσουν πολύ. Tο Waitress με τη νόστιμη Keri Russel (γνωστή κυρίως από το Felicity) και τις τάρτες της με ευφάνταστα ονόματα τύπου "I-Hate-My-Husband Pie", βγαλμένη μάλιστα από τη ζωή της σεναριογράφου Adrienne Shelly το λαχταρούν ανυπόμονα όσοι αγαπούν τα γλυκά και μη. Οι Γάλλοι θα κορέσουν την πείνα τους από 5 Σεπτεμβρίου, εμείς, άγνωστο πότε.

Βιβλία

Ελευθερώθηκα από τα βιβλία· για χρόνια δεν εδιάβασα τίποτε, και αυτό ήταν το μεγαλύτερο ευεργέτημα που έκανα ποτέ στον εαυτό μου.

Friedrich Nietzsche , Ecce Homo

Does the bad always win?