La Clef

Όταν μιμηθείς απεγνωσμένα μια επιτυχία, σίγουρα βρίσκεσαι με μια ψόφια αποτυχία ανά χείρας. Αυτό έκανε εκνευριστικά ανώφελα ο Guillame Nicloux που όσο του δίνουμε ευκαιρίες, τόσο εκμεταλλεύεται την καλοσύνη μας. Ύστερα από το μετριότατο Concile de Pierre που τουλάχιστον είχε και το ενδιαφέρον μιας Bellucci με μητρικά ένστικτα, παλεύει να κλέψει λίγη από τη δόξα του περσινού Cesar-οφορεμένου Ne le dit pas a personne. Γράφει ένα δαιδαλώδες θριλερο-αστυνομικό σενάριο, διαλέγει λαμπερό καστ --από Vanessa Paradis μέχρι Josiane Balasko--, κοτσάρει και τον απαραίτητο συνονόματο πρωταγωνιστή Guillame Canet και αναμένει τις δάφνες του.

Που όμως δε θα έρθουν ποτέ, γιατί, έλεος, τα λαοφιλή polar έχουν αν μη τι άλλο ανάγκη από ρυθμό και ο Nicloux είναι ανίκανος να δώσει οποιοδήποτε ρυθμό στις ταινίες του. Μπερδεύει ιστορίες με μωρά, μαφίες και ενοχλητικές στιγμιαίες ματωμένες εικόνες --σα να διακτινίζεσαι για δευτερόλεπτα στο χασάπικο της γειτονιάς-- για να κάνει μια ακόμη πιο ενοχλητικά μέτριο-κακή ταινία από την προηγούμενη. Το καλύτερο δίωρο εορταστικό βασανιστήριο για όλους εσάς που κάνετε τις βόλτες σας κάτω από τον Πύργο του Άιφελ.

Σημαντική Σημείωση: Αν θέλετε κάτι σε Κλειδί σώνει και καλά, προτιμήστε αυτό του Tinto Brass.

P.S. I Love You

Το P.S. I Love You είναι ένα ακόμη chick flick δίχως άλλο (αρκούντως βαρετό, λένε οι κακές γλώσσες), όμως το story --απευθείας από το τόσο bestseller βιβλίο της Cecelia Ahern που πουλούσαν μέχρι και στα Tesco-- περιγράφει την ανιδιοτελή αγάπη που κάθε γυναίκα ονειρεύεται. Δε μπορώ παρά να συγκινηθώ με τη μεγαλοψυχία αυτού του ιδανικού άντρα που ενώ είναι ένα βήμα πριν τον τάφο, σκέφτεται το μέλλον της αγαπημένης του και προσπαθεί να σιγουρέψει ότι δε θα κλαίει το μακαρίτη για πάντα (κάτι άλλοι που ξέρω θα έκαναν το παν να καταφέρουν το αντίθετο).

Ο τέλεια-μάτια-τέλειο-χαμόγελο ατρόμητος βασιλιάς των τριακοσίων Gerard Butler για κακή του τύχη πεθαίνει πριν προλάβει να χαρεί τον έγγαμο βίο του με την αγαπημένη του Hilary Swank. Όμως των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν, γι' αυτό και ο Gerry προφταίνει να της γράψει διάφορα γράμματα -- το πρώτο από τα οποία της παραδίδεται ηχογραφημένο μαζί με μια τούρτα την ημέρα των γενεθλίων της--που την προτρέπουν να πάει ένα ταξίδι, να διασκεδάσει, εν ολίγοις να χαρεί τη ζωή χωρίς κλάψες που τον έχασε, δίχως βέβαια να ξεχνά να της υπενθυμίζει ότι την αγαπά ψηλά από τα ουράνια. Ω, τι κάλλος ψυχής, ω τι απύθμενη αγάπη, είναι το μόνο που δύναμαι να αναφωνήσω.

Η κολλητή της χήρας φιλαράκι-Lisa Kudrow και η μητέρα της Kathy Bates συμπληρώνουν το all-star-cast μιας αστειο-δακρύβρεχτης ταινίας που γράφει και σκηνοθετεί αυτός που ξέρει να μεταφέρει τόσο ωραία τα βιβλία σε σενάρια (έκανε το ίδιο με το Γητευτή των Αλόγων και τις Γέφυρες του Μάντισον) Richard LaGravenese. Η ταινία είναι χριστουγεννιάτικης εσοδείας προς U.S μεριά (ήτοι βγαίνει αύριο στους κινηματογράφους), Αγίου Βαλεντίνου για άλλες χώρες και κάπου ενδιάμεσα για εμάς και όλους τους υπόλοιπους.

Champagne in a can

Η Paris Hilton, μέγα επιχειρηματικό πνεύμα της δεκαετίας (no kidding) φωτογραφίζεται στην έρημο Mojave τυλιγμένη σε χρυσόσκονη για τη διαφημιστική καμπάνια ενός προϊόντος που της ταιριάζει γάντι: σαμπάνια σε τενεκέ --εχμ, σε τενεκεδένιο κουτάκι.

In fact, η ιδέα του να κάνεις τα είδη πολυτελείας προσιτά στο λαουτζίκο είναι άριστη και άκρως σοσιαλιστική, αν και οι ιταλοί οινοπαραγωγοί δε φαίνεται να συμφωνούν ιδιαίτερα, αφού θεωρούν ότι θα θιχτεί η φήμη του Prosecco από το νέο "κατώτερο"προϊόν ". Το Rich Prosecco παρουσιάστηκε σήμερα στο Βερολίνο και περιμένουμε πως και πως να το δούμε να πουλιέται στο περίπτερο της γειτονιάς μας.

Secret Cinema

Secret Cinema needs dedication.
Εμείς εδώ, αχ, γιατί δεν είμαστε τόσο προχωρημένοι;