Μαρία Cyber presents: 2nd Athens Gay & Lesbian Film Festival

Με ατέλειωτη φροντίδα και τρέξιμο εκ μέρους της Μαρίας Cyber, ιέρειας της queer κανονικότητας εδώ σε μας, το Gay and Lesbian Film Festival που πέρισυ έλαβε χώρα για πρώτη φορά στην Ελλάδα θα έχει και συνέχεια. Ευτυχώς, έστω και λίγοι υποστηρικτές βρίσκονται και δε λακίζουν όλοι μπροστά στο φόβο της ομοφοβίας ειδικότερα και της διαφορετικότητας γενικότερα.

Και φέτος ο πρόεδρος του Κέντρου κος Παπαλιός υποστηρίζει "έμπρακτα" την εκδήλωση (δεν έχω την παραμικρή ιδέα τι μπορεί να εννοεί αυτό), και φέτος οι ταινίες είναι διαλεγμένες με πολύ μεράκι και διακριτικότητα ομολογουμένως --με αυτό εννοώ ότι δεν είναι "σκληρές" ταινίες, αποκλειστικά για ομοφυλόφιλο κοινό, αλλά για κινηματογραφόφιλο κοινό ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού. Η Μαρία, μάλιστα, προτρέπει όσους τουλάχιστον είναι out of the closet να φέρουν μαμάδες, μπαμπάδες και λοιπό συγγενολόι άφοβα μαζί τους στις προβολές.

Από 23 – 27 Μαΐου στον κινηματογράφο Τριανον θα μαζευτούμε όλοι να παρακολουθήσουμε ευαίσθητο κινηματογράφο ειδικής θεματολογίας ή έστω να γνωριστούμε μεταξύ μας συζητώντας για σινεμά. Οι βασικές προτάσεις είναι αρχικά τα εγγυημένα (και παλιότερα) Crazy --σας έγραφα κάποτε αναλυτικότερα γι' αυτό-- και Mysterious Skin και τα υπόλοιπα τα βλέπουμε εν καιρό.

Η Cate Blanchett σε μισεί

Η Cate Blanchett είναι η ψυχοπαθής Irina Spalko που στρέφει τη μανία της εναντίον του κοσμαγάπητου Indiana Jones στο Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull. Αυτός είναι ο βασικότερος λόγος που το νέο sequel του γερασμένου πια αρχαιολόγου θα με τραβήξει απ' τη μύτη αυτή την Πέμπτη. Γιατί οι real bitches είναι hot. Και τόσο σπάνιες, άλλωστε.

Cannes 2008, 61 χρόνια μακριά της

Ούτε φέτος, παρά τα καλοσχεδιασμένα νοητικά μου σχέδια, δε θα βρεθώ στις Κάννες. Κάποια άλλη άνοιξη, ίσως. Αυτό δε σημαίνει ότι δε νιώθω τον ιδρώτα των σωμάτων που θα λιάζονται με μαγιώ ή την αγωνία των δημιουργών, κυρίως αυτή. Ανάλαφρες διακοπές ή ψυχαναγκαστικός διαγωνισμός του είναι μας --των σκηνοθετών, ηθοποιών, celebrities και δημοσιογράφων εξίσου, αφού όλοι έχουν κάτι να αποδείξουν; Ρητορική ερώτηση.

Πολλές ωραίες γυναίκες πρωταγωνιστούν και φέτος στις Κάννες και θέλω να σταθώ λίγο σε αυτές. Η Angelina Jolie εμφανίζεται ως μάνα που έχασε το παιδί της και το ξαναβρήκε... διαφορετικό. Ενώ ο κόσμος τη θέλει στο τρελάδικο, ο πάστορας John Malkovich δεν ησυχάζει αν δε βρει τι ακριβώς συνέβη. Περίεργο story για τον Eastwood, που μας έχει συνηθίσει λιγάκι διαφορετικά. Πιο ευαίσθητο, λιγότερο σκληρό ακούγεται το νέο του Changeling, σίγουρα αρκετά υποσχόμενο, πάντως. Η αδυναμία μου, Julianne Moore, που δείχνει τόσο εύθραυστη, σε τρομαχτικό βαθμό στο Safe, θα είναι στον τωρινό της ρόλο η δυνατή. Σε έναν κόσμο που o Fernando Meirelles οραματίστηκε να τον μαστίζει η White Sickness που προκαλεί τύφλωση σε όλους, η διάφανη Julie Ann δε χάνει το φως της, αλλά το κρατάει κρυφό από τους γύρω της προσπαθώντας να επωφεληθεί για να βοηθήσει το σύζυγο Mark Ruffalo. Βέβαια, είναι και το Vicky Cristina Barcelona: όσο κι αν ο Woody Allen is not my thing, το teaming up της Scarlett και της Penelope, ακούγεται, εχμ, αρκετά... ιδρωτικό.

Όσο για ονόματα που αγαπάμε και τρέχουμε από πίσω τους, υπάρχουν και φέτος μπόλικα: Egoyan, Soderbergh, Wenders, οι Dardennes, Wong Kar-wai, Nuri Bilge Ceylan και άλλοι πολλοί, αλλά διαβάστε τα πιο αναλυτικά από κάποιους που θα σας μεταφέρουν τα πάντα περπατώντας στους δρόμους της Croisette. Α, όσο για ταινίες μικρού μήκους, και φέτος έχουν επιλεγεί κάποιες από Ουγγαρία, Ρουμανία ακόμη και Ισλανδία και την Ελλάδα κλασικά μην την είδατε.

Syd Field and his point of view on film reviews

Ο guru της σεναριογραφίας και των συμβουλών σε κάθε σχετικό θέμα, από το γράψιμο ενός σεναρίου, το γιάτρεμα, μέχρι και την πώλησή του, Syd Field, ο συγγραφέας του εύχρηστου και κατανοητού Screenplay (1979) που έχει πουλήσει αμέτρητα αντίτυπα και συνεχίζει να πουλάει σε ανανεωμένη έκδοση έχει δική του άποψη και για την κριτική ταινιών. Ή μάλλον έχει ένα δικό του συνοπτικό και ξεκούραστο τρόπο να κρίνει και να βαθμολογεί, που δε μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι έχει ενδιαφέρον, όσο κι αν εγώ βρίσκομαι στην άλλη όχθη. Γιατί, εγώ μπορεί να προτιμώ την ανάλυση σεντόνι και να πιστεύω ότι υπάρχουν λεπτομέρεις που οφείλουν ειδική μνεία, αλλά αυτά απευθύνονται, εύλογα, στους πιο σχετικούς.

Ο μέσος θεατής κατά πάσα πιθανότητα αρκείται στις 100 λέξεις που εμπεριέχουν τα εξής: μια πρόταση που συνοψίζει το story, και μερικές ακόμη για την αίσθηση που αφήνει η ταινία γενικά, καθώς και για τη σκηνοθεσία και την υποκριτική ή τα υπόλοιπα απαραίτητα, κατά περίπτωση, στοιχεία. Αυτό ακριβώς κάνει ο Field στο site του ενίοτε, και μάλιστα σε bullet points. Πιασάρικο και πανεύκολο να δεις σε μισό λεπτό τι ακριβώς είναι τελοσπάντων η μια ή η άλλη ταινία. Bullet Point Reviews ονομάζεται το σχεδιάκι του για κριτικές, δεν τις ανανεώνει όμως όσο συχνά περιμένουμε, άρα μάλλον η ξαφνική έμπνευση δεν έπιασε και πολύ. Η βαθμολογία είναι όχι με άριστα το 5, αλλά το 10 και τα πιο πρόσφατα entries είναι ταινίες όπως το Juno, Atonement, No Counry for Old Men, με την οποία μάλιστα συμφωνώ εντελώς, ενώ διαφωνούν σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι. Ρίξτε μια ματιά και σ' αυτά που γράφει για τη Magnolia του Anderson και δείτε την οπωσδήποτε, αν δεν το έχετε ήδη κάνει χρόνια πριν. Αν αγαπάτε.

Όσο για το Screenplay που ανέφερα παραπάνω, κυκλοφόρησε στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Κάλβος το 1986 με τον τίτλο Το Σενάριο: Η Τέχνη και η Τεχνική και δεν υπήρξε απ' όσο γνωρίζω καμιά επανακυκλοφορία του σε ανανεωμένη έκδοση ή κάτι παρόμοιο. Πάντα υπάρχει το amazon.co.uk για τους αγγλομαθείς, βέβαια.

Does mighty Leonidas love children?

Έλειψα, σας έλειψα, και επανέρχομαι μόνο και μόνο για να μιλήσω για το γαλανομάτη Σπαρτιάτη και την υφέρπουσα έκπτωσή του. Τόσο σύντομα, ύστερα από τον πρώτο μεγάλο του θρίαμβο. Γιατί, εντάξει, ο Gerard Butler υπήρξε και Dracula 2000, υπήρξε και Attila, αλλά τότε δεν τον είχε ακόμη ανακαλύψει όλη η υφήλιος. Και τώρα που τον ανακάλυψε, αποφάσισε ότι είναι καταδεκτικός. Τόσο καταδεκτικός, που δέχεται αβάδιστα(:P) τις περισσότερες προτάσεις που του γίνονται, χωρίς να κρατήσει την πολύτιμη παρουσία του μακριά, για να λείψει στο κοινό του και να γίνει συλλεκτικός, όπως έκανε μετά τον Τιτανικό η Kate Winslet.

Ένας τέτοιος επαγγελματισμός, δε χαλάει καθόλου, υποθέτω, τις φαν του που ζητάνε τα μπλε μάτια του να γεμίζουν τις οθόνες με κάθε τρόπο. Χαλάει λιγάκι εμένα κι όσους πίστεψαν στη μοναδικότητα ενός ρόλου με τον οποίο εμείς συνδεόμαστε κάπως πιο συναισθηματικά από όλους τους υπόλοιπους εκεί έξω και περίμεναν τη φυσική, αντάξια συνέχεια. Περιμένω ακόμη μεγάλα πράγματα από αυτόν που ντύθηκε το Λεωνίδα φτιαγμένο από τα μελάνια του Frank Miller, το σκληρό πολεμιστή που οδήγησε τους τριακόσιους στρατιώτες του στον ενδοξότερο χαμό της ιστορίας, των οποίων η μνήμη ξύπνησε την κοιμισμένη αντίσταση των υπόλοιπων Ελλήνων ενάντια στους Πέρσες. Προς το παρόν, αρκούμαι με κρύα καρδιά στο family movie (ναι, καλά ακούσατε) Nim’s Island, ύστερα από το εξίσου γλυκανάλατο ρομαντικούλι chick flick P.S. I love you.

Ο Λεωνίδας, ύστερα από αισθηματίας καρκινοπαθής, γίνεται τώρα μπαμπάς και επιστήμονας, για την ακρίβεια βιολόγος, που φοράει γυαλιά που ουδόλως του πηγαίνουν και ζει σε ένα απομονωμένο νησί, μόνος με την μικρή κορούλα του Nim που έχει καλπάζουσα φαντασία. Η κορούλα, της οποίας τις ψιλοβαρετές περιπέτειες παρακολουθούμε κυρίως κατά τη διάρκεια της ταινίας, καταφέρνει στο τέλος να τον ζευγαρώσει με μια συγγραφέα τη Jodie Foster (τι απίθανο ζευγάρι…), που γράφει με αντρικό ψευδώνυμο και περιγράφει τις περιπέτειες του αρσενικού φυσιοδίφη- alter ego της, που έχει την όψη του Butler, και αυτός, για να προστεθούν λίγα περισσότερα λεπτά στο περιορισμένο screen time του. Γιατί, φευ, όπως στο P.S. πρωταγωνιστούσε η Hilary Swank, εδώ πρωταγωνιστεί η διάδοχος ίσως της Dakota, η μικρή Abigail Breslin. Καταλήγω να αναρωτιέμαι αν έχει τόση ανάγκη από χρήματα ή αν απλώς αποφάσισε να κάνει μια ταινία για τη μαμά του for a girl’s night out κι ύστερα μια ακόμη για να δει η κόρη του σε DVD στο πρώτο της πάρτι, όταν την αποκτήσει. Αλλά, εντάξει, λέω να τον συγχωρήσω για την ώρα. Αν και αρχίζω να ανησυχώ, γιατί, την τρίτη φορά καίγεσαι, λένε.