Τι αγάπες και λουλούδια: Les Chansons d’amour

Δυο γαλλικές ταινίες που ομορφαίνει με την παρουσία της, το ταλέντο και όλα τα υπόλοιπα η Ludivine Sagnier βγαίνουν αυτή την εβδομάδα. Οποία σύμπτωσις. Και οι δυο έχουν καλά ονοματάκια στη σκηνοθεσία Claude Chabrol το La fille coupée en deux και Christophe Honoré το Les Chansons d’amour, αλλά ποια είναι η καλύτερη; De gustibus et de coloribus non disputandum, έλεγαν οι δημοκρατικά δεκτικοί Ρωμαίοι, εγώ όμως θα την πω τη μαύρη αλήθεια: προτιμώ τον νεότερο,πιο αληθινό και μουσικόφιλο Honoré.

Αποτολμάει να κάνει musical με τα όλα του αυτή τη φορά, ύστερα από το ανάμεσα στις δυο όχθες Dans Paris, και επιπλέον αποτολμάει να pay hommage στο φημισμένο (sic) musical του Jacques Demy Les Parapluies de Cherbourg (που ένας φίλος που κυκλοφορεί με ναυτικά τελευταία και πολύ του πάνε τις αγαπάει μέχρι θανάτου). Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό, όσο και το cast: ο στάνταρ (και όχι δα τόσο θεός) Louis Garrel, η Ludivine, η εξαιρετική και αισθαντική (!) Chiara Mastroianni και την ελπίδα του γαλλικού κινηματογράφου Grégoire Leprince-Ringuet. Παίζει και η Clotilde Hesme, αλλά αυτή δε τη συμπαθούμε, οπότε δε θ'ασχοληθούμε περαιτέρω.

Ενώ στις Ομπρέλες γίναμε ηδονοβλεψίες στα νιάτα και την εύθραυστη ομορφιά της Catherine Deneuve, εδώ φιγουράρει η κορούλα της Chiara και μας τη θυμίζει, όχι για κανέναν άλλο λόγο, παρά γιατί είναι εκεί ακριβώς για να μας τη θυμίσει. Όχι, ότι δεν έχει ωραία φωνή και ότι δεν ήθελε όντως να δουλέψει μαζί της, βέβαια, μην το πάρουμε και στραβά, είπε ο σκηνοθέτης για τη συνεργασία τους στα Τραγούδια της Αγάπης σε σχετική ερώτηση κατά την επίσκεψή του στο Γαλλόφωνο φέτος (και αποκάλυψε ότι ήδη εμπλέκεται και στο επόμενο project του).

Εδώ η έννοια της αγάπης γίνεται ευρύτερη και σφαιρική και έχει χώρο να τα συμπεριλάβει όλα: οικογενειακή αγάπη, δηλαδή μητρική, πατρική και αδερφική μαζί, ερωτική αγάπη, δηλαδή ετεροφυλοφιλική και ομοφυλοφιλική, φιλική αγάπη, καθώς και αγάπη ως ανάμνηση, ως παρηγοριά, ως κατάρα. Ο έρωτας/ερωτισμός επίσης ακουμπάει διάφορες εκφάνσεις του: coup de foudre, ενθουσιασμός, ερωτική έλξη, one night stand και ίσως να μου ξεφεύγουν μερικά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το τριο της ταινίας είναι επιεικώς αποτυχημένο και εντελώς απενοχοποιημένο, για την ακρίβεια δεν είναι καν τρίο, είναι menage a trois. Αυτό που είναι πιο γοητευτικό, εύθραυστο και αιωρείται μέχρι το τέλος σε κατάσταση ασταθούς ισορροπίας είναι ο έρωτας του Ismaël με τον Erwann, ένας δειλός έρωτας ανάμεσα σε ένα αγόρι που μόλις έχασε την επί σειρά ετών αγαπημένη του από καρδιακή προσβολή --σε μια σκηνή σκηνοθετημένη με εμβόλιμα black and white stills που είναι σίγουρα απωθημένο reference στο La Jetée, όσο κι αν ο σκηνοθέτης δε το συνειδητοποιεί-- και έναν ονειροπόλο έφηβο. Τα ονόματά τους υποδηλώνουν εντελώς διαφορετικές καταγωγές και προφανώς δεν έχουν επιλεγεί τυχαία, άλλωστε η καταγωγή απασχολεί τις συζητήσεις του κατά τη διάρκεια της ταινίας once or twice. Σχεδόν πρόδωσα το τέλος, αλλά δε με νοιάζει. Αυτό το αγκάλιασμα στο κιγλίδωμα του μπαλκονιού όσο και να το περιγράψει κανείς, δε θα μπορέσει να φτάσει το μεγαλείο της απεικόνισής του.

Οι φωνές των νεαρών ηθοποιών είναι ταιριαστές και σωστά τοποθετημένες, οι ρυθμοί ευχάριστοι και οι στίχοι πρωτότυποι και προχωρημένοι όπως:

Lave
Ma mémoire sale dans ce fleuve de boue,
Du bout de ta langue nettoie moi partout.

Πρέπει να τους προσέξετε έναν έναν, ειρωνικοί και περιγραφικοί, βρίσκονται στη ραχοκοκκαλιά της ταινίας, γιατί, στην ουσία, αυτοί είναι που προϋπήρχαν.Το enfant terrible Alex Beaupain είναι συνθέτης και στιχουργός μαζί και έχει γράψει και τη μουσική στο Dans Paris. Το σενάριο προήλθε από τη συρραφή των τραγουδιών και το πλέξιμο ενός narrative γύρω απ' αυτά. Περίεργος τρόπος να φτιάξεις ταινία, αλλά λίαν αποτελεσματικός, κατά τα φαινόμενα. Χωρίς να υπάρχουν καν σεναριακές τρύπες, η σχηματικότητα και βραδυνές περιπλανήσεις των ηρώων βοηθούν στην ολοκλήρωση της εικόνας του χαμού, του βουβού θρήνου, της ανάγκης ακύρωσης του πόνου με σεξ ή έρωτα. Μόνο έτσι καταφέρνεις να ξεπεράσεις κάτι, όπως όλοι λένε επίμονα. Κάτι θα ξέρουν.

Ο καλός ο μύλος: Klute (1971)

Τελευταία έχω αρχίσει να ανησυχώ για μένα. Κάθε, μα, κάθε ταινία που βλέπω μου αρέσει (Ο καλός ο μύλος, όλα τα αλέθει). Συχνά τόσο πολύ, που δε δύναμαι να συγκρατήσω τον ενθουσιασμό μου και ζω με τους πρωταγωνιστές μέρες μετά ή τραγουδάω τα χαζά τραγουδάκια της ταινίας και ταυτίζομαι. Μιλάω για ταινίες τόσο διαφορετικές όσο το SATC που οι άντρες δεν κατάλαβαν το ποιόν του και δεν του χάρισαν ούτε έναν καλό λόγο, μέχρι το Ψυχραιμία του Περάκη. Στο τελευταίο που κυκλοφόρησε σε DVD πρόσφατα με ένα μάτσο extras, όπως το music video της Τζούλιας Αλεξανδράτου, σκοπεύω να αναφερθώ εκτενώς αργότερα. Τώρα θέλω να εστιάσω στο Klute, που και αυτό ξένισε κάποιους, είναι όμως κορυφαίο ανάμεσα στις ταινίες του Alan Pakula με μια οσκαρούχα Jane Fonda που κυκλοφορεί με ζιβάγκο και μπότες τύπου Pretty Woman που φτάνουν μέχρι τους μηρούς.

Πρώτα ας σημειώσω μερικές παρατηρήσεις που δεν καταφέρνω να τις βγάλω από το μυαλό μου: μερικοί άντρες όσο ωριμάζουν γίνονται πιο γοητευτικοί, αυτό το ξέρουμε όλοι. Κλασικό παράδειγμα είναι ο Sean Connery, αλλά σ' αυτή την κατηγορία συνειδητοποιώ ότι ανήκει και ο Donald Sutherland. Εδώ υποδύεται τον νέο και άμαθο ιδιωτικό ντέτεκτιβ John Klute που η εξωτερική του εμφάνιση και μόνιμη έκφραση προσώπου του σε τίποτα δεν προδίδει τις εγκεφαλικές του διεργασίες και τις ευαισθησίες του. Ενώ μάλιστα ο φακός κυνηγάει κατά πόδας τη Bree Daniels, την jobless-actress-turned-call-girl, η ταινία τιτλοφορείται με το όνομα αυτού που την κάνει να ερωτευτεί, για την ακρίβεια να τον ερωτευτεί. Χαλάλι του, αφού καταφέρνει κάτι τόσο δύσκολο, όσο το να παραδεχτεί η Bree στην ενοχλητική γρια-ψυχαναλύτριά της ότι, ναι, θα της λείψει ο Klute, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν τον παρατάει σύξυλο φεύγοντας από την πόλη. Επίσης, συμβαίνει σε κάποιες ταινίες αταίριαστα φαινομενικά ζευγάρια να δουλεύουν απροσδόκητα καλά. Sutherland - Fonda, το ψάρι και η άνετη γκόμενα, δένουν απίθανα σε αυτή την ταινία. Μόνο οι ματιές που ανταλλάζουν όταν η Bree κουρασμένη χάνεται ηδυπαθώς στο στιβαρό μπράτσο του νταβατζή της, ενώ ο caring detective την αναζητεί με τα μάτια στο γεμάτο κόσμο club, θα άξιζε ειδικό βραβείο στιγμής που κάνει αίσθηση με την αυθεντικότητά της.

Το soundtrack, από τα πιο ιδιοφυή ταιριάσματα spooky feeling και παράνοιας, φοβίας και εμμονής (γιατί κάποιος όχι με σώας τας φρένας τύπος παρακολουθεί τη Bree, τα υπόλοιπα call-girls και τον Klute, αλλά επιπρόσθετα η Bree έχει ολόδικές της φοβίες, εξ' ου και η ψυχανάλυση: φοβάται το σκοτάδι, φοβάται να αφεθεί και να δώσει τον έλεγχο --και καλά κάνει--, φοβάται όμως όντας ατρόμητη indeed). Η σκηνοθεσία, η φωτογραφία, οι ερμηνείες είναι πραγματικά rewarding και οι στιγμές που η μαγνητική ταινία στις κασέτες ρολάρει και τα άνετα λόγια της πλέον τρομαγμένης Bree αντηχούν απειλητικά είναι τόσο ανατριχιαστικά ειρωνικά που αξίζουν μια δεύτερη θέαση.

Think before you poke: καλοί τρόποι για social networkers

Ε, ναι, λοιπόν, τα social networking sites δεν είναι απαραίτητo να σε κάνουν υπερφυσικής κοινωνικότητας άτομο, αν δεν είσαι τέτοιο από μόνος σου. Ούτε χρειάζεται να σε κάνουν πιο δεκτικό, πιο φιλικό ή πιο ανεκτικό απ' ότι είσαι στην αληθινή ζωή σου.

Η κόντρα real life vs virtual life καλά κρατεί τελευταία, κι επειδή ίσως κι άλλοι εκτός από μένα καταπιέστηκαν και χάλασαν περισσότερη φαιά ουσία απ' όση υπολόγιζαν στο Facebook και στο MySpace (και γιατί όχι και στο bebo ή οπουδήποτε αλλού) για χαζά θέματα που πλέον ταυτίζονται με προαιώνια ερωτήματα ( to accept or not to accept), σας παραθέτω νέες εξελίξεις επί του θέματος.

Ο αγγλικός εκδοτικός οίκος Debrett's, που θεωρείται ο πλέον εξειδικευμένος σε εκδόσεις που αφορούν καλούς τρόπους συμπεριφοράς, βοήθησε στη σύνταξη του πρώτου savoir vivre στα social networking sites.

Οι χρυσοί κανόνες στους οποίους κατέληξε η σύμβουλος των Debrett's Jo Bryant ύστερα από τα πορίσματα της έρευνας που πραγματοποίησε η Orange για ζητήματα που αγχώνουν τους χρήστες σχετικά με την online etiquette είναι οι εξής:

1. Δεν οφείλεις να κάνεις φίλους άτομα που δε γνωρίζεις. Σκέψου πριν κάνεις poke.

2. Πάντα να περιμένεις 24 ώρες πριν αποδεχτείς ή βγάλεις κάποιον από φίλο σου. Η καθυστέρηση θα σε βοηθήσει να συγκεντρώσεις τις σκέψεις σου.

3. Τα γενέθλια, οι αρραβώνες και οι γάμοι δεν είναι "εικονικά" γεγονότα. Να στέλνεις πάντα κάρτες γενεθλίων ή να παίρνεις τηλέφωνο τους φίλους σου για σημαντικά γεγονότα.

4. Μπες στη θέση των φίλων σου πριν ανεβάσεις φωτογραφίες τους online.

5. Σκέψου προσεχτικά την φωτογραφία του προφίλ σου. Θα θελες να τη δεις στην τοπική εφημερίδα;

Η κοινή λογική, εντέλει, είναι αναγκαία πιο πολύ από ποτέ, όπως και οι συνήθεις καλοί τρόποι, δηλαδή καλοσύνη και σεβασμός. Επίσης, play it safe, λέει η Jo με περίσκεψη.
(Άντε, καιρός να συμμαζευτείτε.)

Πίκρα στα Παρίσια: Paris (2008)

Οι ωραίοι και μοιραίοι πρωταγωνιστές είναι το βασικό προσόν του νέου πονήματος του Cédric Klapisch. Με πρώτο και καλύτερο το Παρίσι, γιατί αυτό προπάντων, όπως καταμαρτυράει και ο τίτλος είναι ο κεντρικότερος εξ 'αυτών. Καταπόδας ακολουθούν ο ευάλωτος Romain Duris με την καλόψυχη αδερφή του Juliette Binoche, η Karin Viard, η Annelise Hesme (αδερφούλα της Clotilde που μας τσάτισε στο Chansons d'Amour), και η, αδυναμία μου, Sabrina Ouazani που κατέχουν περιστασιακούς δεύτερους ρόλους απλώς κάποιων από τους αμέτρητους κατοίκους της μιζερο-λαμπερής πόλης.

Όλοι οι παλιοί καλοί γνωστοί -- μιλάμε σε επίπεδο french cinema lovers sect-- από τον Albert Dupontel που μας γράπωσε στα νύχια του ήδη από το αναρχικό Le Créateur, το γοητευτικό François Cluzet μέχρι τον εκ γενετής αστείο Fabrice Luchini είναι εδώ. Μάλιστα, κατ' ευτυχή σύμπτωση ξαναβλέπω τον τελευταίο να συνυπάρχει εκ νέου με τον Duris, φέρνοντας στο νου το τόσο πιο επιτυχημένο μολιερικό τους confrontation παλιότερα.

Δυστυχώς, παρά το all-star cast εδώ δε μιλάμε για comedie αλλά για dramedie και δεν ειμαι σίγουρη ότι υπάρχουν φανατικοί θιασώτες του είδους στη χώρα μας. Προσωπικά βρίσκω το είδος τόσο ανούσιο όσο και το κλαυθμύρισμα. Δεν είναι ούτε βουτιά στα βάραθρα της απόγνωσης, ούτε ηλιόλουστη τσάρκα σε ζωογόνα νοσταλγία, είναι πιότερο κάτι σαν απενοχοποιημένη απόλαυση ολιγόωρης εμετικά χλιαρής μελαγχολίας 100% χωρίς παρενέργειες. Ακόμη και η generic σκηνοθεσία του Klapisch συνεργεί προς αυτή την κατεύθυνση, να μεταδόσει πανταχόθεν μια αποπνικτικά γλυκερή νηνεμία αισθημάτων και καταστάσεων. Έρωτες, φλερτ, πόθοι γεννιούνται και πεθαίνουν αστραπιαία κάτω από τις σκεπές του Παρισιού, και οι άνθρωποι που τα αισθάνθηκαν πεθαίνουν το ίδιο ξαφνικά και απρόσμενα (ακούγεται, δίκαια, σαν την αποθέωση του κλισέ). Αρρώστιες ή η κακή στιγμή σπέρνουν μια θλίψη όχι έντονη ούτε απόλυτη, και αυτά τα μεσοβέζικα πάντα δημιουργούν μια φοβιστική ανασφάλεια. Ανασφάλεια για την πρόθεση του σεναριογράφου και του σκηνοθέτη, αν μη τι άλλο, που εδώ δυστυχώς ταυτίζονται στο πρόσωπο του αιωνίως παλιμπαιδίζοντος δημιουργού του Auberge Espagnole.

Η αφελής παιδικότητα και ατσαλοσύνη στις σκηνές που η Binoche προσεγγίζει ή προσεγγίζεται ερωτικά είναι αυτό που μοιάζει πιο αληθινό και touching, καθώς και όλες οι παρόμοια άβολες στιγμές σπίθας ή ανίκητης χημείας σε λάθος μέρος και με λάθος εμπλεκόμενους. Παράδειγμα μιας almost kinky εκτέλεσης της παραπάνω ιδέας, είναι η σκηνή όπου chic μοντέλα απευθείας από την πασαρέλα υποκύπτουν σε εναγκαλισμούς με εργάτες της κρεαταγοράς και μάλιστα ανάμεσα σε ένα δάσος από σφαγμένα ζώα που κρέμονται δυσοίωνα από την οροφή. Και η τελευταία αλήθεια που υπάρχει στην ταινία και δίνει τουλάχιστον κάποιο δικαίωμα στο κοινό να βαρυγκωμήσει αξιοπρεπώς πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους είναι αυτό το σφίξιμο στο στομάχι που φέρνει η συνειδητοποίηση του μάταιου. Οι χαρές της ζωής στρίβουν στη γωνία, καθώς ο Romain Duris αποχαιρετάει την Αλεξάνδρεια που χάνει ξαπλωμένος στο πίσω κάθισμα ενός ταξί που διασχίζει το πολύβουο Παρίσι.

Φως το καταμεσήμερο

Οι ταινίες, τα θέατρα, οι συναυλίες, όλα είναι καλά πάντα, όμως λίγο λιγότερο το καλοκαίρι.

Το φως με τραβάει όπως τις τις πεταλούδες, το φως ζητάει να κάψει τα φτερά μου --και τα βρίσκει ήδη καμμένα-- το φως που σκορπίζουν χιλιάδες ηλιαχτίδες κάνει τα χρώματα πιο ζωηρά, τη διάθεση λίγο καλύτερη και σε τραβάει στην ακινησία και το ατένισμα του γαλάζιου.

Ζηλεύω όσους έχουν την πολυτέλεια να ατενίζουν αέναα, απρόσκοπτα, αποκαλυπτικά. Θα περάσουν ηλιόλουστα και αυτό το καλοκαίρι, όπως τους πρέπει.

Η εκτυφλωτική (literally) fashion photo είναι του φωτογράφου Γιώργου Κορδάκη ( που μόλις ανακάλυψα).