Σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι

Αυτή η Νύχτα μένει

• Η τελευταία ευκαιρία να γευτείς αυτή τη γλυκόπικρη αίσθηση του να γίνεσαι ένα με το ετερόκλητο κοινό ενός εναλλακτικο-mainstream film fest.

• Η τελευταία ευκαιρία να δεις το Out of the Past στο πανί του Αττικόν.

• Μια ακόμη μέρα που η Madonna γυρνοβολάει εις τας Αθήνας, συγκεκριμένα στο Δαναό εξηγώντας στο documentary I am because we are πως έχει γίνει ο βίος αβίωτος στο Μαλάουι.

• Η χαρά του να δεις πρώτος το νέο feel-good ταινιάκι του Mike Leigh με συν-θεατές σου ντόπια celebrities.

• Ένα τελευταίο λαμπερό πάρτυ. Βάλε τα καλά σου και πέρνα μια βόλτα. Ίσως να μη σου δοθεί άλλη ευκαιρία να προσεγγίσεις αυτόν/αυτήν που σου πήρε τα μυαλά μέσα και έξω από τις αίθουσες. Γιατί, όπως λέει ο S. το happy fest crowd είναι λίγο αντιερωτικό. Ή πιο άτολμο απ' ότι φαίνεται. Ή πιο ψηλομύτικο απ' ότι θα περίμενε κανείς από άγουρα νιάτα.

Good morning, and in case I don't see ya, good afternoon, good evening, and good night.

Julien Temple will make you dance the Night away

Ενώ η κριτική επιτροπή νέων έχει ήδη κάνει σαφείς τις προτιμήσεις της, αφήνοντάς τες μάλιστα να διαρρεύσουν --στο πάνω μέρος της λίστας βρίσκεται το Absurdistan, o Βασιλιάς του πινγκ-πονγκ και το Afterschool-- το κοινό που έχει επηρεαστεί από τον πειστικό λόγο του D.T. τρέχει να μη χάσει το Sita sings the Blues. Όπου η Σίτα είναι μια ινδική θεότητα που ο άντρας της την κλωτσάει κυριολεκτικά επειδή τη θεωρεί άπιστη και αυτή κάθεται και του κάνει τεμενάδες foreva. (Ω τι κόσμος, μαμά!) Το σχέδιο έχει πλάκα, φοβερό χρώμα και χιουμορ στο επίπεδο σχήμα και στην κίνηση, αλλά η Σίτα που είχε παραπάνω από δυο όψεις, με τη μια να μου θυμίζει τη Betty Boop και να με αποσπά, τραγουδούσε πολύ και σε νανουριστικό τόνο, πράγμα επικίνδυνο για νυσταγμένα μάτια. Credits στη Nina Paley (που, αν κατάλαβα καλά, ο γκόμενος την την άφησε στα κρύα του λουτρού, λιγάκι σαν τη Σίτα)

Στη συνέχεια αρκετοί θα ακολουθήσουν τον Julien Temple σε κάθε του κίνηση, ύστερα δηλαδή από την πρωϊνή press conference, σε screening, party (ίσως και στο κρεβάτι του). Ενόσω κάποιος Jacob Berger στην άλλη αίθουσα του Δαναού θα προσπαθεί να εξηγήσει πως μια οικογένεια διαλύεται σε 24 μόλις ώρες (Une Journee). Προβλήματα που 'χει ο άνθρωπος...

Λίγη Petulia για να ξαποστάσω

Τις δύσκολες ώρες των φεστιβάλ, όταν το αίσθημα του ανικανοποίητου εντείνεται (γιατί δεν έχει βρεθεί ακόμη το επόμενο αριστούργημα) ή όταν απλώς έρχεται ο κορεσμός από το κουρασμένο τώρα η λύση είναι μία, κλασική και εγγυημένη: ρετροσπεκτίβες και αφιερώματα παντός τύπου.

Ό,τι χρονολογείται μερικές δεκαετίες πριν, όντας ξεδιαλεγμένο, εφόσον έμεινε λίγα λεπτά παραπάνω αποτυπωμένο στο οπτικό νεύρο των συγχρόνων του, ώστε να διατηρηθεί και για αργότερα, αξίζει σχεδόν πάντα τον κόπο. Όπως κανείς δεν έχει τίποτα να προσάψει στον Tourneur, έτσι και με το Lester. Εκτός από την αίσθηση περιπέτειας στο storyline --με τη μορφή απολυτα διασκεδαστικής κατάλυσης της γραμμικότητάς του και προς τις δυο φορές-- ο Richard έχει και γούστο στην επιλογή των πρωταγωνιστριών του. Η Petulia (1968) του θεοπάλαβη και χαμένη στην απόγνωση ονομάζεται εκτός οθόνης Julie Christie, ήτοι μπλε μάτια και φυσικά ροζ γεμάτα χείλια σε κοντινό, σε επικίνδυνα κοντινό πλάνο κάθε τρεις και λίγο. Ίσον κόλαση.

Πρόδωσα, βέβαια, τα αισθήματά μου για τη Charlotte. Έπρεπε να δω πρώτα αυτή, ως πρωτανακαλυφθείσα από το συμπατριώτη της: The knack and how to get it, η πρώτη της ταινία ever, για να φτάσει αργότερα σε Zardoz, Portiere di Notte και πολύ μετά στον Ozon. Άκουσα κάτι για κάποια Isild?

Never ending Nights

Όσο κι αν κάνουν όλοι χρυσά (στα λόγια, αν μη τι άλλο) τα πειραματικά ταινιάκια της Isild Le Bescot, εγώ θα ήθελα να διατηρήσω τις επιφυλάξεις μου. Εντάξει, το γνωρίσαμε το Marais από την καλή και από την ανάποδη και, εντάξει, ο Chris Marker είναι θεός και ίσως να έχει κάποιο δίκιο να αναζητάει μια νέα nouvelle vague εδώ κι εκεί (και στο Demi-Tarif), αλλά ας μην υπερβάλλουμε. Και ας μη βιαζόμαστε να βγάζουμε γρήγορα συμπεράσματα. Μπορούμε να αρκεστούμε στην κλασάτη αύρα που αποπνέει η παρουσία της μπροστά στο φακό και μόνο, προς στιγμήν.

Σήμερα, όλοι πετούν τη σκούφια τους για το Tropic Thunder, κυρίως, όσο κι αν αυτό το χιούμορ είναι κομμένο και ραμμένο για μικρά αγοράκια ή αγοράκια που δε μεγαλώνουν ποτέ, αλλά επειδή υπάρχουν πάμπολλοι Πήτερ Παν εκεί έξω (μη σου πω, μονάχα τέτοιοι), θα παίξουμε κι εμείς μπάλα. Θα τροποποιήσουμε λίγο τα αυστηρά μας (ήτοι ξινά, άραγε;) γούστα, γιατί ζούμε για κάτι τέτοιους Πήτερ Παν. Και οι στιγμές μαζί τους είναι πολύτιμες και περνούν και φεύγουν, και επί τη ευκαιρία ίσως να δώσουμε μια second chance στον Πήτερ Παν του αμερικάνικου DIY ή αλλιώς το κουλό και άτεχνο mumblecore τους, το Joe Swanberg. Nights and Weekends περιγράφει στη νέα του ταινία που κάνει πανευρωπαϊκή πρεμιέρα εδώ, παρακαλώ --παρότι η επίσημη αφίσα ούτε να το φτύσει το φτωχο-φεστ μας-- με την ίδια πρωταγωνίστρια του Hannah takes the Stairs που αποπνέει το αντίθετο ακριβώς της γοητείας και προκαλεί μια κάποια νύστα, αλλά εμείς είμαστε γνωστοί στην πιάτσα για το μαζοχισμό μας. Και μόνο.

Versailles ή γιατί το gros plan σε αθώα παιδικά μάτια πετυχαίνει πάντα το σκοπό του

Οι Βερσαλλίες ως λαμπερό παλαι-ποτέ παλάτι παραπέμπει σε πολυτέλεια και αυλικούς ή έστω cinema-wise στο Royal Affairs in Versailles (για να είμαστε πιστοί Si Versailles m'était conté του 1954 με την αφρόκρεμα των γάλλων σταρ σε ρόλους ή σε καμέο). Σίγουρα, αφήνει το μεγαλοπιασμένο νου μας ήρεμο από σκέψεις φτώχειας και ανέχειας, εγκατάλειψης και περιθωριοποίησης.

Κάπου εκεί πάτησε ο Pierre Schoeller και εξέπληξε το ανίδεο διεθνές κοινό (εμάς) χρησιμοποιώντας τον τίτλο αντιστικτικά, αλλά παράλληλα (ή πρέπει να πω πρωτίστως;) μένοντας πιστός στη σημερινή πραγματικότητα του παλατιού που στο πυκνό του έρημο δάσος φιλοξενεί απόκληρους της ζωής και της κοινωνίας. Να, λοιπόν, που καταλύουν οι μη τυποποιημένοι clochard Παρισίων και περιχώρων, όσοι τελοσπάντων απέριψαν τις κοινωνικές επιταγές, διαλέγοντας όμως όχι τα banc publiques και τις γωνίτσες του μετρό για να βγάζουν τη νύχτα και το ψωμί τους, αλλά το εν λόγω δάσος. Καλύβες, απομόνωση, αλλά και νύχτες κοινωνικοποίησης, απρόσμενοι θάνατοι και αρρώστιες --θυμόμαστε έντονα το Sans toit, ni loi της Varda πάραυτα-- πλην όμως εδώ ο πρωταγωνιστής είναι άντρας και κατά τι γοητευτικότερος από την Bonnaire. Ο υιός Depardieu (μα, πόσα παιδιά έχει ο αφιλότιμος) συμπρωταγωνιστεί μαζί με τον εφτάχρονο γλυκύτατο και χαρακτήρα-δόλωμα Max Baissette de Malglaive σε μια ταινία για την επανένταξη ενός παιδιού στην κοινωνία.

Όμορφα κινηματογραφημένη, δεδομένης της υφής των εξωτερικών της κυρίως σκουροπράσινων τοπίων, πειστική ως προς την απόδοση της εγκατάλειψης και της ανέχειας υποκριτικά και σκηνοθετικά, με σεναριακές τρύπες, κυρίως σχετικά με τη χαρακτηρολογία των ηρώων, η ταινία δεν είναι δα αριστούργημα, ούτε όμως για πέταμα. Με εμφανώς μπανάλ, πλην όμως διαχρονικό και πάντα επίκαιρο θέμα, εξίσου μπανάλ treatment αυτού του θέματος, και συγκινητικές στιγμές, αγγίζει τις ευαίσθητες ψυχές εξαιτίας των υγρών τεράστιων ματιών του μικρού ταλαίπωρου Enzo, γιατί τα παιδάκια πουλάνε, κακά τα ψέματα.

Εκεί και μόνο ήθελα να καταλήξω, και βαριέμαι τώρα να λέω περισσότερα. Τι θα ήταν αυτή η ταινία χωρίς το χαριτωμένο παιδάκι ή με ένα παιδάκι λιγότερο χαριτωμένο ή με ένα παιδάκι όχι τόσο παιδάκι, αλλά πιο πολύ παιδί;

Ημέρα 3η ή όταν η βροχή κατέκλυσε τις Νύχτες Πρεμιέρας

Δυστυχώς, οι ενδυματολογικές αγωνίες μας λόγω demi-saison ακυρώνονται βάναυσα, το κρύο και η βροχή που μας υποδέχεται σήμερα την τρίτη μέρα του φεστιβάλ μας επιβάλλουν ασυζητητί βαριά πουλόβερ και μπότες, γαλότσες μη σου πω, αλλά κάπως θα τα καταφέρουμε.

Οι άτυπες προτάσεις για σήμερα είναι τρεις: Versailles, The other side of Istanbul για τη gay κοινότητα στην Κωνσταντινούπολη --που εγώ προσωπικά ποτέ δεν κατάφερα να ανακαλύψω, όσες φορές και να πήγα-- και το From Within του εξαιρετικού σε θέσεις διευθυντή φωτογραφίας , αλλά μέτριου στη σκηνοθετική καρέκλα Φαίδωνα Παπαμιχαήλ που θα απολαύσουμε μετά τα μεσάνυχτα.Και λέω άτυπη πρόταση γιατί αυτό που κυρίως θα απολαύσετε σε αυτές τις προβολές είναι η παρουσία του σκηνοθέτη και το απολαυστικό (και με την προσήκουσα μετάφραση, όλα κι όλα) Q & A στο τέλος της ταινίας.

Η τυπική πρόταση για σήμερα δεν είναι άλλη από τα Γόμορρα του γοητευτικού Matteo Garrone που θα παραυρεθεί για να εξηγήσει τα πάντα μαζί με τον πιο αξιαγάπητο υπεύθυνο επικοινωνίας εταιρείας διανομής ever Νίκο Σμπιλίρη.

Το σύμπλεγμα των αιθουσών Δαναός πάντα μας έπεφτε μακριά, αλλά αν εσάς σας βολεύει δείτε το La Rabia, το The Tune του Plympton (για να βγάλετε ένα πόρισμα τέλος πάντως σχετικά με το αν προτιμάτε το ψηφιακό ή το χειροποίητο animation --εγώ ψηφίζω το πρώτο με κλειστά μάτια) και μείνετε και στον μαιτρ του κλασικού (υπόγειου) τρόμου Jacques Tourneur που δηλώνει ευθαρσώς ότι Περπάτησε με ένα ζόμπι ( I walked with a zombie).

Τέλος, θα σας δούμε στο kinky παρτάκι στην Αβραμιώτου με τη συγκλονιστική d.j. Νίκη Ξένου (εδώ έχουμε την εξουσία να αποκρύψουμε ό,τι πληροφορία επιθυμούμε) . Πάντως, μην ξεχάσετε τις ομπρέλες σας, γιατί δε θέλετε να τρέξει το μακιγιάζ, ε;

When estelle discovered...

The World Of Grace Jones

Dr Seuss' advice

Φεστιβάλ Μικρού Μήκους Δράμας

Το Φεστιβάλ Δράμας --που για δικούς του περίεργους λόγους έχει ένα θέμα με την αρίθμησή του, άλλη για το διεθνές του μέρος, άλλη για το εντόπιο-- ξεκινάει όπου να 'ναι και φέτος, όμως, εμείς κλασικά δε θα παραβρεθούμε γιατί μας πέφτει κομματάκι μακριά. Ή γιατί δεν έχουμε λόγο, αφού δε διαγωνίζονται ταινίες φίλων, εχθρών, γνωστών, συγγενών. Ούτε δικές μας. Καλή επιτυχία σε όσες διαγωνίζονται και ας νικήσει ο καλύτερος. Όμως, παιδιά, ο καλύτερος ας γίνει λίγο πιο καλός από του χρόνου, ώστε να πάει και σε κανα άλλο διαγωνιστικό για μικρού μήκους. Έχουν τέτοια και στις Κάννες, ακόμη και στα Όσκαρ, ξέρετε.

Για όσους πεταχτούν, θα πρότεινα κυρίως το section digi 2008 με τα ψηφιακά μας αριστουργήματα, ίσως και μερικά από τα ξένα αφιερώματα (για να καταλάβετε τι έχουν οι άλλοι και δεν έχουμε εμείς, if sth). ΔΕΝ θα πρότεινα τις παράλληλες εκδηλώσεις πρόδηλης αθλιότητας, που ξεκινούν από εκδήλωση-προβοκάτσια brought to you by Kodak για την διαιώνιση της χρήσης του celluloid, συνεχίζονται με σεμινάριο-εργαστήριο για δημιουργία μικρού μήκους με εισηγητές την παραγωγό(!) Δέσποινα Μουζάκη κ.α. (ο Παναγιωτόπουλος το σώζει κάπως), και καταλήγουν δυναμικά με ένα gig του μαθουσάλα Γιάννη Μαρκόπουλου featuring Αλκίνοο Ιωαννίδη, Βασιλική Λαβίνα, Γεράσιμο Ανδρεάτο. Μόνο που τα γράφω αισθάνομαι να βγάζω ρυτίδες και τα μαλλιά μου να ασπρίζουν, μικρομηκάδες μου, υποχωρήστε ατάκτως.

How a femme fatale becomes invincible: Bound (1996)

Πάντα αγαπούσα τις μοιραίες γυναίκες. Συχνά τόσο προσηλωμένα, ώστε να μην κάνω ρούπι χωρίς αυτές, χωρίς κάτι από την αύρα τους, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια της συνειδητοποίησης ότι ανήκω κι εγώ στο ίδιο γένος. Από κει ήρθε η έντονη αγάπη στο μαύρο χρώμα, στις faux βλεφαρίδες, στο κόκκινο κραγιόν και στα ψηλοτάκουνα, ακόμη και σε όποιο κόψιμο έμοιαζε κάπως με το Νew Look του Dior. Η μεγαλύτερη απόδειξη ότι τα είδωλά μου με έσερναν απ' τη μύτη είναι σίγουρα η ανάμνηση του πρώτου μου κρυφού τσιγάρου: δεν ήταν σε μια τουαλέτα παρέα με άλλα συνομήλικα κοριτσάκια που πέθαιναν να κάνουν κάτι απαγορευμένο, όχι. Καθρεφτιζόμουν σε μια μισοξεφτισμένη βιτρίνα ενός παλιού μαγαζιού στην Ερμού, γιατί γυρνώντας από μια από τις ανέμελες εφηβικές εξόδους μου, ντυμένη στα μαύρα, μακιγιαρισμένη και με ανάλογο καπέλο, θεώρησα ότι έμοιαζα αρκούντως σε αυτές που τόσο θαύμαζα. Είπα λοιπόν να δω πόσο καλή θα ήμουν και στο τελευταίο κομμάτι της γοητείας τους, στο χειρισμό δηλαδή του πιο προφανούς φαλλικού συμβόλου επάνω τους --που τότε ο νους μου δε μπορούσε ουδόλως να το συλλάβει ως τέτοιο-- πλην όμως με απογοητευτικά αποτελέσματα.

Κάπου στη συνέχεια αντιλήφθηκα πόση δύναμη χαρακτήρα και επίγνωση χειρισμών απαιτεί η επικίνδυνα χειραφετημένη/συνειδητοποιημένη εξωτερική εμφάνιση των γυναικών που κυνηγούν αρσενικά με κινήσεις ύπουλες, μα, φαινομενικά αθώες, όπως το σταύρωμα της γάμπας τυλιγμένης με σκούρο καλσόν ή η ύγρανση των χειλιών συχνότερα από το κανονικό με κραγιόν στο χρώμα του αίματος, μετά έντρομη βρέθηκα (καπακωμένη) στην αντίπερα όχθη του υπάκουου θηλυκού, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μη μοιάζω στα είδωλά μου, αλλά να ντρέπομαι να τα επικαλεστώ ως έμπνευση προς αποφυγήν ειρωνικού γέλωτος και αργότερα αναγκάστηκα να απωλέσω το παραμικρό ενδιαφέρον μου για το αρσενικό φύλο. Κυρίως, επειδή οι σχέσεις εξουσίας μεταξύ των δυο εχθρικών φύλων με εξουθένωσαν και εκ των πραγμάτων ότι η μόνη λύση να τις αποφύγει κανείς είναι η προσκόλληση σε ομοφυλοφιλικές σχέσεις --έτσι, για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο.

Κάπου εκεί για να επιβεβαιώσει τα συμπεράσματά μου ήρθε (αργά) το Bound (1996) η μεγαλειώδης απαρχή των αδερφών Wachowski --που τους ξέρετε για τις πιο mainstream ματριξοδουλειές τους. Ένα απόλυτα στυλιζαρισμένο neo-noir που τα έχει όλα, όπως οι παραδοσιακοί προκάτοχοί του: μια μοιραία γυναίκα, έναν άντρα που έχει φορτωθεί και συντηρείται κάτω από τις φτερούγες του με αηδία σχεδόν, μερικούς μαφιόζους που συμπληρώνουν την πλοκή και το τρίτο άτομο. Αυτό που έρχεται από το πουθενά, τύπου τυχοδιώκτη με παράνομα θαμπό παρελθόν που θα βοηθήσει τη μοιραία γυναίκα να ξεφύγει από τις δαγκάνες της αποπνικτικής ζωής όπου οικειοθελώς , ας πούμε λόγω κακών υπολογισμών, τοποθετήθηκε, και να μεταπηδήσει στο επόμενο στάδιο, μια νέα ζωή όπου θα της επιτρέπεται να πετάξει την ηλίθια προβιά του αρνιού από πάνω της (i.e. άκακο, άβουλο "piece of sexual candy") και να αφήσει τη μέσα της ύαινα να ξεχυθεί.

Το Bound, όμως, αποφασίζει να πάει παραπέρα κι εδώ κάπου έγκειται η βασική παρέκκλιση από τα κλασικά noir, όπου η μοιραία γυναίκα --όντας αποκλειστική εφεύρεση ανδρών σκηνοθετών-- έχει τέλος μαύρο κι άραχνο, παίρνοντας ενίοτε μαζί της όλα ή έστω κάποια από τα θηράματά της, ήτοι άντρες που γοητεύονται ανεξέλεγκτα και αδυνατούν να διατηρήσουν τις εγκεφαλικές τους λειτουργίες σε ανεκτά επίπεδα. Οι περίεργοι αδερφοί αγαπούν την μοιραία τους Jennifer Tilly, όσο αγαπούν και το χαρακτήρα που εμφανίζεται να τη σώσει από την πολύχρονη δουλεία στη λιγδωμένη αγκαλιά του Caesar. Για να της επιτρέψουν να ζήσει και να ευτυχήσει απαλλαγμένη από την παράδοση που τη θέλει στην πυρά για παραδειγματισμό όσων θηλυκών εκεί έξω επιδίδονται σε αντρικές φαντασιώσεις, τη ζευγαρώνουν με μια butch τόσο λίγο butch όσο η Gina Gershon. Τώρα άνετα μπορούν να ακυρωθούν τα εγωιστικά συναισθήματα που προέρχονται από τη διαφορά φύλου και upbringing και να υπάρξει έστω και η ελάχιστη σύμπνοια. Δυο γυναίκες εναντίον ενός τύπου που ξεπλένει(κυριολεκτικά) χρήμα για τη Μαφία φαίνεται πιο πιστευτό σενάριο από την προηγούμενη μουντή εκδοχή του. Όχι μονάχα πιο πιστευτό, αλλά και θελκτικότερο οπτικά. Γιατί δεν είναι μόνο σωματικό ρίγος αυτό που μοιράζονται οι δυο τους, είναι θα έλεγα και ρίγος που πηγάζει από το (αδύναμο) φύλο τους, μια ζέση, μια πυρετώδης ζάλη να είναι από πάνω, μια καταπιεσμένη έπαρση γυναικείας κοπής που ζητάει να βρει ικανοποίηση.

Πράγμα που σημαίνει ότι, ναι, οι μοιραίες γυναίκες μπορούν άνετα να καταστρώσουν σχέδια άρτια και να τη βγάλουν καθαρή, αρκεί να έχουν χείρα βοηθείας (δώσε βάση), προερχόμενη όμως από το ίδιο φύλο. Τότε, και με την αγαστή βοήθεια κάποιου μη-μισογύνη σκηνοθέτη τα τελευταία πλάνα χαιρετίζουν τον πρόσφατα αποκτημένο πλούτο και την ελευθερία τους, αντί να περιγράφουν παραδειγματικά το χαμό τους. Ίσως πάλι να χαιρετίζουν το ευτυχές ζεύγος τόσο μεγαλόψυχα και υπό τους ήχους του She's a lady του Paul Anka πιότερο για τη visual pleasure που παίρνει το αντρικό κοινό από τους εναγκαλισμούς δυο πρωταγωνιστριών με τη λιγότερη δυνατή ανδροπρεπή αύρα. Έστω κι έτσι, η στυγερή λαιμητόμος των κλασικών noir ξεχνάει να πάρει το κεφάλι της γοητευτικής δολοπλόκας με τα φορέματα που απλά επιτείνουν το craving να της τα αφαιρέσεις και αρκείται να πετσοκόψει τους διεφθαρμένους άντρες της ιστορίας, κι αυτό μόνο ευφορία μπορεί να προκαλέσει.

See you there