The kiss

The kiss is not only the key technique of love-making, nor the cinematic substitute for intercourse forbidden by censorship: it is the triumphant symbol of the role of the face and the soul in the 20th century love.

The kiss is of a piece with the eroticism of the face, both unknown in ancient times and still unknown in certain civilisations. The kiss is not only the discovery of a new tactile voluptuousness. It brings to life unconscious myths with which identify the breath from one's mouth with the soul; it thus symbolises a communication of symbiosis of souls.

The kiss [...] is the profound expression of a complex of love which eroticises the soul and mystifies the body.

Edgar Morin, Les Stars

Διάγνωση: discomgoogolation

Σαν να μην έφταναν όλα τ' άλλα, μόλις ανακάλυψα ότι πάσχω και από μια ακόμη, κατά τα φαινόμενα ανίατη, ασθένεια. Έχει το πιο αστείο και χαζό όνομα μαζί: discomgoogolation. Ο όρος υιοθετήθηκε πρόσφατα από βρετανούς επιστήμονες ύστερα από συνδυασμό της λέξης discombobulate που σημαίνει συγχύζω (confuse or frustrate, για την ακρίβεια) και Google. Περιγράφει ένα αίσθημα που όλοι εσείς που διαβάζετε αυτό το ποστ έχετε αισθανθεί άπειρες φορές, δηλαδή το άγχος που σας καταλαμβάνει όταν αδυνατείτε να έχετε πρόσβαση στο νετ. Όταν το δίκτυο σέρνεται, οι σελίδες αργούν να κατέβουν και η πληροφορία που θέλετε να βρεθεί στη στιγμή μπροστά σας χάνεται στους δρόμους του μεταξιού...εεεεε...διαδικτύου δε σας ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι; Δε θέλετε να σπάσετε το laptop, να χτυπήσετε το κεφάλι σας στον τοίχο, να πηδήξετε από το μπαλκόνι ακόμη-ακόμη; Εγώ, πάντως, ναι.

Και ρωτώ αγωνιωδώς: γιατρέ, είναι σοβαρό;

The Happening: UK DVD release

Σάλο τύπου Orson Welles --μιλάμε για τότε που ο παιχνιδιάρης νεαρός υποτίθεται ότι ανακοίνωσε στη ραδιοφωνική εκπομπή του ότι ήρθαν οι Αρειανοί και προκάλεσε το έλα να δεις, ενώ ο φτωχός απλώς διάβαζε τον Πόλεμο των Κόσμων του H.G. Wells, ναι, ακριβώς το ίδιο στο οποίο είχατε δει τη Dakota να ουρλιάζει και τον Tom τρυφερό πατέρα, στην εκ των υστέρων κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος-- προσδοκούσαν ενδεχομένως να προκαλέσουν οι δημιουργοί της διαφημιστικής καμπάνιας του DVD της τελευταίας ταινίας του Shyamalan The Happening, αλλά οι εποχές ευπιστίας έχουν βέβαια παρέλθει προ πολλού.

Δεδομένου του λονδρέζικου τοπίου της ταινίας, η Premier PR που έχει αναλάβει την προώθηση αποφάσισε να δημιουργήσει ένα ειδησιογραφικό δικτυότοπο φανταστικής ύλης και περιεχομένου. Τα γράμματα-ψείρες στο κάτω μέρος της σελίδας το δηλώνουν ρητά " This is a fictional website, and these events are not real or based on real people or real events. " Νέα που ανακοινώνουν αυτοκτονίες στο Hyde Park, καταστροφή στο Canary Wharf καθώς και εξαφάνιση μελισσών στην αγγλική ύπαιθρο έφτασαν υπό μορφή newsletter εχθές στο mailbox μας, προκαλώντας σίγουρα την περιέργεια, αλλά διόλου υστερία ή άλλα αισθήματα παρόμοιου τύπου. Δυο κλικ μετά ήρθε η επίσημη σελίδα της DVD και Blu-Ray εκδοχής της ταινίας που κυκλοφορεί στις 3/11 και όλα μπήκαν εντελώς στη θέση τους. Κουρασμένες ιδέες, , αλλά να που τελικά ακόμη δουλεύουν, αφού η σελίδα κέρδισε τα κλικ που της αναλογούν ακόμη κι από μένα. Φαντάσου από τους πιο ψαρωμένους.

Αξίζει ίσως να σημειώσω ότι η περι ης ο λόγος εκδοχή ντιβιντί περιέχει extended version με σκηνές "too shocking for cinemas" και, άκουσον άκουσον, digital copy που μπορείς με όλες τις επίσημες ευλογίες να μεταφέρεις το φιλμ στο laptop σου ή όπου αλλού θέλεις "quick, fast and easy". Btw, quick και fast δε σημαίνει το ίδιο ακριβώς πράγμα ή η αγγλική γλώσσα εξελίσσεται τόσο που δεν την προλαβαίνω;

Orgasms, anyone?

" The classic femme fatale was known for her trigger-happy killings, not her orgasms. Her sexuality per se was passive, limited to its allure. Although narratively she manoeuvred the male protagonist with her sexuality, the specifically sexual desire and pleasure it served belonged to the male. "

Chris Straayer, "Femme Fatale or Lesbian Femme: Bound in Sexual Différance", in Women in Film Noir, Ed. E. Ann Kaplan, London: BFI Publishing, 1998

"Loneliness is like a prison"

Χωρίς πολύς κόσμος να το πάρει μυρωδιά, όντας διακριτικά διάσημος στη Δύση, ο Jun Ichikawa χάθηκε στο μπλε προς μεγάλο μου πόνο πριν 20 περίπου μέρες. Ο δημιουργός μιας από καλύτερες ταινίες που έχω δει ποτέ, του Tony Takitani (της ταινίας που τον έκανε ευρύτερα γνωστό, άλλωστε) , φανατικός λάτρης του Tokyo και του Ozu έφυγε πριν προλάβει να κάνει όλα όσα περιμέναμε απ' αυτόν.

To 21st Tokyo International Film Festival είχε προγραμματίσει ήδη την προβολή της πιο πρόσφατης ταινίας του Buy a Suit στο section Japanese Eyes και θα του κάνει ένα tribute στα γρήγορα προγραμματίζοντας τελευταία στιγμή (σήμερα) μια ακόμη προβολή: το Bu Su (1986) θα παιχτεί εκτάκτως στις 22 του μηνός, κι έτσι όσοι θελήσουν τώρα επί τη ευκαιρία να τον μάθουν, θα μπορούν να καυχώνται ότι έκαναν μια καλή και συγκροτημένη αρχή: θα έχουν δει την πρώτη και την τελευταία ταινία του. Εμείς θα μείνουμε με το παράπονο βλέποντας όλες τις υπόλοιπες.

Clockwork Orange Nights

Δε με λένε Alex. Μισώ το γάλα και η βία με αναγουλιάζει, συνήθως. Φιλήσυχο πολίτη θα με ονόμαζε κάποιος, most probably. I'm not looking for trouble. Ούτε περνάω κάτω από σκοτεινές παρισινές διαβάσεις τα κακότυχα βράδια, ώστε να καταλήξω πρωταγωνίστρια του Irreversible. Όχι, ότι δεν προσπάθησε ποτέ κανείς να μου αλλάξει γνώμη. Για όλα, συστηματικά και ακατάπαυστα. Όπως τώρα. Όσα επιθυμούσα διακαώς να αμφισβητήσω, τα γλείφω με μανία. Μπόλικη πλύση εγκεφάλου μια ζωή αναγκάζει τα ελεύθερα (;) μάτια μου να μείνουν ανοιχτά για περισσότερο απ' όσο θέλουν. Η ιστορική παράδοση της επιστημονικής έρευνας θα χορεύει μαζί μου άτσαλο ταγκό ποιος ξέρει πόσες νύχτες ακόμα. Το χειρότερο, δεν πρέπει να αντισταθώ. Χαρίεσσα να αφεθώ, οφείλω, σε όσα πείστηκα ότι οδηγούν κάπου, ότι θα βελτιώσουν το αντικοινωνικό και κάποτε ανένταχτο εγώ μου. Η ελεύθερή μου βούληση απειλήθηκε πολλάκις, πλέον ξεχνάω αν την έχασα ή αν την καταχώνιασα να την κεντάω, αντί να την φυλάω ως κόρην οφθαλμού.