3rd Athens International Gay & Lesbian Film Festival

Από τη Δευτέρα ξεκίνησε το τρίτο (δόξα σοι ο Θεός, πήρε το δρόμο του ) OUTVIEW, ήτοι 3rd Athens International Gay & Lesbian Film Festival. Μην τα λέμε συνέχεια, πλέον το ξέρουμε όλοι ότι υπάρχει, και το παρακολουθούμε ανελλιπώς. Φέτος έχει δικό του επίσημο site, θεϊκή αφίσα και καταχαρούμενο trailer. Η Μαρία Cyber όπως πάντα πρωτοστατεί, κάνοντας πολύ καλές κινηματογραφικές επιλογές και φέτος για πρώτη χρονιά εμπλουτίζοντας το πρόγραμμα και με επίσημα parties. Όσοι δεν μπορούσατε να πείσετε τους φίλους σας να σας τριγυρίσουν στα gay μαγαζιά της Αθήνας, θα έχετε τώρα την ευκαιρία να ρίξετε μια ματιά σε όλα ως σινεφίλ. Ή έστω για μια δοκιμή, βρε αδερφέ. Έχουμε και λέμε: αύριο, Τετάρτη, Leather Party στο Fou Club, Πέμπτη Black & White Cruising party στο Labirynth, Παρασκευή Women’s party στο Booze Cooperativa, Σάββατο Bandaged party στο Second Skin και Κυριακή το Closing party του φεστιβάλ στην ταράτσα του El Cielo. Γκάζι forever, δηλαδή.

Για τις ταινίες θα πάτε, κλασικά, στο Τριανόν στην Κοδριγκτώνος, θα δώσετε 7€ για το εισιτήριο και μόνο τα διπλά για να αγοράσετε το ημερήσιο που σας δίνει πρόσβαση σε τέσσερις ταινίες. Οι περισσότερες ταινίες έχουν βραβευτεί σε διάφορα G & L φεστιβάλ και παρότι που η θεματολογία τους είναι κάπως συγκεκριμένη, ο βαθμός "σκληρότητας" ( παρότι η έκφραση δεν είναι ακριβώς σωστή) ποικίλλει, άρα υπάρχει κάτι για όλους. Εγώ θα προτείνω το Bandaged της Maria Beatty, που συμμετείχε στο (πιο καλό απ' όλα ) London Gay & Lesbian Film Festival. Γενικά, ψαχτείτε.

Ααααα, και μπράβο στο Ινστιτούτο Γκαίτε που προστέθηκε περήφανα ως δεύτερος "σοβαρός" υποστηρικτής του Φεστιβάλ, ύστερα από το Ε.Κ.Κ. Περιμένω ανυπόμονα τον τρίτο, αν και τους βλέπω μάλλον διστακτικούς. Δηλαδή, γιατί στις Νύχτες Πρεμιέρας και στο Γαλλόφωνο σκοτώνονται όλοι, ποιος να πρωτογίνει χορηγός, ε;

A special day ή η μέρα που ο Γιώργος Λάνθιμος μας έκανε περήφανους

Αισθάνομαι περήφανη σήμερα. Για την ακρίβεια, φουσκώνω σαν παγώνι, που λέει ο λόγος, και πάει καιρός που το σινεμά της χώρας μου αδυνατούσε να με κάνει να νιώσω οτιδήποτε παρόμοιο. Ο Γιώργος Λάνθιμος, που η πρώτη του ταινία Κινέττα δεν έβρισκε διανομή για τους κινηματογράφους ούτε με σφαίρες και παίχτηκε κακήν-κακώς στο Nixon, τρομάρα μας, δεν το έβαλε κάτω, και να που φέρνει βραβείο από τις Κάννες, ύστερα από χρόνια και ζαμάνια. Ο Κυνόδοντάς του ή αλλιώς Canine ή αλλιώτικα Dogtooth κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο τμήμα Un Certain Regard του Φεστιβάλ των Καννών και προς το παρόν έχω μείνει άφωνη για να αρθρώσω οποιαδήποτε λέξη παραπάνω.

Συγχαρητήρια σε έναν από τους τελευταίους εναπομείναντες Δον Κιχότες του ελληνικού σινεμά.

Παρεπιπτόντως, ας πως συγχαρητήρια και στους υπόλοιπους συντελεστές, γιατί δεν το αξίζουν λιγότερο. Εύγε στην αγαπημένη Αγγελική Παπούλια, στο μοναδικό Χρήστο Στέργιογλου, στη Μαίρη Τσώνη και στο Χρήστο Πάσσαλη (κρίμα να μη δείτε και τι λένε πριν το μεγάλο γεγονός ) .

Κακοντυμένες Κάννες

Δε ξέρω τι συμβαίνει φέτος ή τι συμβαίνει γενικά και οι λαμπερές πολυαγαπημένες μου σταρ δε μπορούν να εντυπωσιάσουν στα red carpets. Με το σωστό σκηνοθέτη δείχνουν μαγευτικές, αλλά με το λάθος στυλίστα δείχνουν κάπως... θλιβερές. Δεν είναι κρίμα, να έχουν λεφτά, να έχουν δόξα, ομορφιά, νιάτα, χάρη και φωτογένεια, να ξέρουν να ποζάρουν άψογα, αλλά να φοράνε επίμονα τη λάθος τουαλέτα; Λάθος για το σώμα τους ή τα χρώματά τους, την ηλικία τους ή για χίλιους άλλους λόγους. Πως δέχονται να είναι κάτι λιγότερο από breathtaking παρουσίες, ε;

Ένα απλό παράδειγμα η Asia Argento που τη βλέπεις και αναρωτιέσαι πως μια καλλίγραμη και hot brunette κατάφερε να μοιάζει με πολύχρωμο αερόστατο που εντάχθηκε στη συλλογή Armani Privé. Τουλάχιστον, υπάρχει μια σταθερά καλοντυμένη στα παχιά χαλιά και δεν είναι άλλη από τη σύζυγο (ίσως και πρώην σύζυγο, απ' ότι ακούγεται) του Sean Penn, Robin Wright με Narciso Rodriguez. La classe, κυρίες και κύριοι.

Η εβδομάδα των Παθών μόλις άρχισε

Είναι απίστευτο το τι σαβούρα είναι ικανές να ξεθάψουν οι εταιρείες διανομής. Μερικές φορές φαίνεται σαν να μην είναι οι κακές επιλογές αποτέλεσμα αμάθειας, αλλά οργανωμένης προσπάθειας εξαπάτησης ακόμη και των πιο διαβασμένων και προσεκτικών cinema lovers. Με μοναδικό σκοπό την ευκαιριακή αισχροκέρδεια, φυσικά.

Για πρώτη φορά, σας εφιστώ την προσοχή παραθέτωντας τι να ΜΗΝ δείτε αυτή την εβδομάδα. Έχουμε και λέμε: αποφύγετε πάσει θυσία το γλυκερό, ατέλειωτο και αθεράπευτα κλισεδιάρικο Closing the Ring του Attenborough. Ομοίως, κλείστε σφιχτά τα μάτια για το Ne touchez pas la hache. Εκτός από βαρετό, έχει και άσχημους πρωταγωνιστές. Θα πρότεινα να αποφύγετε και το Ce que mes Yeux ont Vu, εκτός κι αν λατρεύετε το Watteau και τη Sylvie Testud, αλλά, εντάξει, c' est pas terrible.

Το βαριόμοιρο 17 again σας φωνάζει να μην το δείτε ήδη από τον τίτλο (και, όχι, δε συγκρίνεται με το τρισχαριτωμένο 13 going on 30, παρόλη την ομοιότητα στη θεματολογία). Τα δυο τελευταία ασήμαντα της εβδομάδας, Franklyn και Gegenuber επίσης πρέπει να μη σας βάλουν σε πειρασμό. Απλά αγνοήστε τα. Ορθώστε το ανάστημά σας κόντρα στην ύποπτη βλακεία ντόπιων διανομέων, επαναλαμβάνω.

Τι να δείτε; Βασικά, μόνο το Mesrine, αν και στο δεύτερο μέρος κάνει κοιλιά ( ο Cassel, ντε, όχι η ταινία). Παίζει και η θεά Ludivine. Άντε, ίσως και Πόλεμο των Άστρων.

Dennis the Menace ή ο Ντένης Ηλιάδης δεν είναι poser

Πολύ τους γουστάρω τους άνετους τύπους και ο Ντένης φαίνεται να 'ναι ο ορισμός του cool. Όχι, σίγουρα, από το εξώφυλλο στο οποίο φαίνεται βουτηγμένος σε γαλαζοπράσινη πισίνα με ακόμα άψογα κολλαρισμένη κοστουμιά, αλλά τουλάχιστον από την πιο γαμάτη δήλωση για τις επίσημες πρεμιέρες (και γενικώς) που έχω ακούσει τον τελευταίο (πολύ) καιρό:

" Είναι πιο δύσκολο απ' ότι φαντάζεσαι. Πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για την αληθινή τρέλα που λαμβάνει χώρα εκεί. Όποια δουλειά και αν κάνεις στο Χόλιγουντ, είναι απαραίτητο να μάθεις να ποζάρεις. Ξαφνικά βρίσκεσαι απέναντι από δεκάδες φωτογράφους που σου φωνάζουν "Dennis, Dennis" και μια ομοβροντία από φλας που αστράφτουν. Δεν είχα ιδέα ότι είναι τόσο δύσκολο, κι έτσι στις περισσότερες φωτογραφίες είμαι λίγο σαν χαμένος. Βλέπεις ότι το βλέμμα μου είναι out of focus, δεν είχα την παραμικρή ιδέα που έπρεπε να κοιτάζω."

Αν και η πολλή ανετίλα είναι καμιά φορά απίστευτο turn-off, σύμφωνα τουλάχιστον με σοφή φίλη, σε τέτοιους καλλιτέχνες που έχουν κάνει από διαφημίσεις μέχρι Hardcore με Κατερίνα Τσάβαλου να είναι από τσουλί επί πληρωμή (pardon my french) μέχρι ψυχρή εκτελέστρια και (σχεδόν) στο καπάκι Wes Craven remake -- The Last House on the Left, παρακαλώ, που έβγαλε τα λεφτά του από το πρώτο σαββατοκύριακο προβολής στις Η.Π.Α. , κρίνεται εκ των ων ουκ άνευ. Το να μην ξέρεις δε να ποζάρεις και να το παραδέχεσαι ανερυθρίαστα και μάλιστα σε ξινό ζορισμένο αντρικό κοινό αντρικότατου περιοδικού high-class μαφιόζικου ομίλου είναι πια... Και να έχεις και παιδί; Αυτό παραπάει. Πόσο τέλειος μπορεί να είναι ένας άντρας σκηνοθέτης, ε; Και δη Έλληνας; Keep up the good work, Dennis, dear.