Sex Shop tv

Σκεφτείτε όλους τους συνεργάτες του Μάκη Παπαδημητράτου ως τώρα (περίπου) σε μια ταινία ή καλύτερα σε ένα πιο μεγάλο project. Μυρτώ Αλικάκη, Τζένη Θεωνά, Ελευθερία Γεροφωκά από γυναίκες. Τάκης Σπυριδάκης, Πέτρος Λαγούτης, ο Τσίου Αλέξανδρος Παρίσης σε πιο ώριμη εκδοχή, και (τα-ρα-τα-ταμ) οι Κλέφτες Βαγγέλης Αλεξανδρής και Μάκης Παπαδημητράτος αυτοπροσώπως. Σκεφτείτε τους, τέλος, όλους αυτούς σε ρόλους που τους έχουν χαρακτηρίσει: η Μυρτώ είναι σκληρή και αδίστακτη παρουσιάστρια, η Τζενούλα δημοσιογράφος που λιμάρει καλά τα νύχια της, οι δυο τελευταίοι πάλι κακομοίρηδες ειδικοί στις χαμαλοδουλειές. Το setting: ένα sex shop που έχει καμπίνες όχι μόνο για τη θέαση πορνό, αλλά και με ζωντανές υπηρεσίες και ένα κανάλι που ενδιαφέρεται να ξεμπροστιάσει τα όποια Σόδομα και Γόμορρα. Σα να μην έφταναν όλα αυτά, ο ιδιοκτήτης του sex shop αποφασίζει να γυρίζει μια μεγαλειώδη τσόντα με ένα κουλτουρο-δίδυμο σκηνοθετών.

Αν ήταν ταινία θα τέλειωνε γρήγορα και θα στεναχωριόμασταν, τόσο καλό που ακούγεται. Αν ήταν τηλεοπτική σειρά, θα τη σνομπάραμε, γιατί η τηλεόραση δείχνει μόνο σκουπίδια (και καλά). Δεν είναι τίποτα από όλα αυτά, ακριβώς γιατί ο Μάκης βλέπει μπροστά και πιάνει τις (δοκιμασμένες κι αλλού) τάσεις στον αέρα. "Ταινία σε συνέχειες που γράφτηκε για να προβληθεί στο διαδίκτυο", ονομάζεται η νέα φόρμα (sic) από τους συντελεστές και αποτελείται από 10 επεισόδια των 45 περίπου λεπτών διάρκειας το καθένα. Λίγο απ' όλα, μπορείτε να απολαύσετε τώρα εδώ. Καθώς και λίγο making of. Ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα γίνει πανικός από προσφορές για διαφήμιση, χορηγούς, ιστορίες, κακό, χοντρά λεφτά δηλαδή, ώστε να μπουν σε κανονική ροή uploading και τα υπόλοιπα. Γιατί, πεθαίνουμε να παρακολουθήσουμε ακόμη μια κουλή ιστορία. Μιλάμε για πολύ γέλιο. Το κλασικό εγγυημένο γέλιο που κάπως μαγικά βγάζει ο Μάκης με τα σενάριά του. Αυτά, ντε, με καθημερινές ιστορίες της πιάτσας.

Last House on the Left

Όποιος δε θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει, λέει η παροιμία. Εγώ, πάλι, αφού δεν έχω κόσκινο, μου 'ρθε να περιγράψω την τρομαχτικότερη εμπειρία μου σε σκοτεινή αίθουσα τον τελευταίο καιρό, αντί να γράψω τίποτα σοβαρό, όπως οφείλω.

Ε, ναι, λοιπόν, το ομολογώ, επισκέφτηκα κι εγώ το τελευταίο σπίτι αριστερά. Όχι μόνη, προς θεού, δε θα το άντεχa αλλά με την αδερφή μου, εξίσου άμαθη σε σπλατεριές και λοιπές τρομο-καταστάσεις. Η καημένη, νόμιζε ότι εγώ θα της δίνω κουράγιο τις δύσκολες ώρες, αλλά τελικά κάναμε κανονικό διαγωνισμό καλύτερης τσιρίδας και μάλιστα κάθε δεύτερο λεπτό. Φοβηθήκαμε σε κάθε εν δυνάμει φοβιστική σκηνή, οπότε, μάλλον χάσαμε και τις θερμίδες των νάτσος από τη διώρη ταχυκαρδία.

Ας τα πω και λίγο πιο σοβαρά και ας αποκαλύψω μια μικρή ανεπάρκειά μου, αρχικά. Για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι ειδική στο συγκεκριμένο genre, για την ακρίβεια ούτε καν έχω δει το ομώνυμο φιλμ του '72 --θέμα είναι αν έχω δει έστω έναν Wes Craven στη ζωή μου. Αν θυμηθώ όμως κάτι κουλά φιλμ με zombies που εντάσσονταν σε κατηγορίες b movies ή cult στη καλύτερη των περιπτώσεων, ετούτη εδώ ήταν πολύ κλασάτη ταινία Όμορφοι πρωταγωνιστές, εξαιρετικά δασκαλεμένοι, φοβερά φωτισμένοι και κινηματογραφημένοι. Βέβαια, είχε κι αλλού όμορφους, αλλά δεν αναδεικνύονταν, ενώ εδώ ο Ντένης μας άφησε να θαυμάσουμε τα ψηλά πόδια, το γυμνασμένο σώμα και τα καλοσχηματισμένα χαρακτηριστικά του προσώπου της λαβωμένης κολυμβήτριας πιο πολύ απ' όσο συνηθίζεται και όχι μόνο ως όλον, αλλά και ως μέρος -- φετιχισμός δεν ονομάζεται, τάχα; μα, και στη σπλατεριά; κι όμως... Επίσης, έπεσε πολύ γκρο και πολύ plan detail γενικά, ώστε να δημιουργηθεί σασπένς, αφού τα ανοιχτά πλάνα είναι πολύ κατατοπιστικά για να είναι μυστηριώδη.Το class συνεχίστηκε και στα χρώματα: υπήρχαν γενικά γήινοι τόνοι, σε κάποιες σκηνές αρκετά κοντά σε χρωματισμούς almost σέπια και το αίμα είχε και αυτό το κατάλληλο (σοβαρό) χρώμα --απέφυγε με σύνεση να είναι κόκκινο-ντοματί. Όπως στην καταπληκτική σκηνή που η εξευτελισμένη μικρή κολυμπάει για να σωθεί μέχρι που τρώει μια σφαίρα στην ωμοπλάτη. Το αίμα πετιέται πίδακας, είναι όμως σκούρο και αληθινό και βάφει τα νερά τόσο καλλιτεχνικά που μοιάζει με πίνακα του Millais (σας διαβεβαιώ, ίδια Οφηλία η Sara Paxton).

Το μελαγχολικό βλέμμα του Spencer Treat Clark του Unbreakable που μεγάλωσε τόσο όμορφα, καδράρεται εξίσου καλά, όπως μόνο ένας μεγάλος ζωγράφος θα ήξερε, και, γενικά, μπορώ να το πω με χίλιους διαφορετικούς τρόπους, αλλά θα έχει πάντα το ίδιο νόημα: ο Ντένης αγαπάει τους ηθοποιούς του και σέβεται την ηδονοβλεπτική διάθεση του κοινού, γιατί, χωρίς τις ρημάδες τις σωστές γωνίες και τα καλά προφίλ, τι θα ήταν οι ταινίες; Ένα μάτσο χάλια θα ήταν, αν δεν το έχετε ήδη συνειδητοποιήσει.

Το φινάλε της αυτοδικίας με βρίσκει να διαφωνώ κάθετα, ήταν όμως μια ακόμη σκληρή σκηνή και απορώ γενικά πως δεν έφαγε λογοκρισία ένα τόσο προχωρημένο τέλος. Επίσης, δεν ενημερωνόμαστε ποτέ για το αν οι θαρραλέοι γονείς σέρνονταν στα δικαστήρια πολύ καιρό, έτσι που ξέκαναν στο πι και φι, και μάλιστα με τον πιο αιμοβόρικο τρόπο, όχι έναν, ούτε δύο, αλλά τρεις σιχαμένους κακοποιούς. Γιατί, μέχρι ποίου σημείου αντέχει η λέξη "αυτοάμυνα" ως δικαιολογία;

P.S. Και κάτι τελευταίο; Δεν είναι το στήσιμο της Sara ίδιο με της Catherine εδώ; Το ξαναλέω, ο Dennis είναι διαβασμένος, ντε.

3rd Athens International Gay & Lesbian Film Festival

Από τη Δευτέρα ξεκίνησε το τρίτο (δόξα σοι ο Θεός, πήρε το δρόμο του ) OUTVIEW, ήτοι 3rd Athens International Gay & Lesbian Film Festival. Μην τα λέμε συνέχεια, πλέον το ξέρουμε όλοι ότι υπάρχει, και το παρακολουθούμε ανελλιπώς. Φέτος έχει δικό του επίσημο site, θεϊκή αφίσα και καταχαρούμενο trailer. Η Μαρία Cyber όπως πάντα πρωτοστατεί, κάνοντας πολύ καλές κινηματογραφικές επιλογές και φέτος για πρώτη χρονιά εμπλουτίζοντας το πρόγραμμα και με επίσημα parties. Όσοι δεν μπορούσατε να πείσετε τους φίλους σας να σας τριγυρίσουν στα gay μαγαζιά της Αθήνας, θα έχετε τώρα την ευκαιρία να ρίξετε μια ματιά σε όλα ως σινεφίλ. Ή έστω για μια δοκιμή, βρε αδερφέ. Έχουμε και λέμε: αύριο, Τετάρτη, Leather Party στο Fou Club, Πέμπτη Black & White Cruising party στο Labirynth, Παρασκευή Women’s party στο Booze Cooperativa, Σάββατο Bandaged party στο Second Skin και Κυριακή το Closing party του φεστιβάλ στην ταράτσα του El Cielo. Γκάζι forever, δηλαδή.

Για τις ταινίες θα πάτε, κλασικά, στο Τριανόν στην Κοδριγκτώνος, θα δώσετε 7€ για το εισιτήριο και μόνο τα διπλά για να αγοράσετε το ημερήσιο που σας δίνει πρόσβαση σε τέσσερις ταινίες. Οι περισσότερες ταινίες έχουν βραβευτεί σε διάφορα G & L φεστιβάλ και παρότι που η θεματολογία τους είναι κάπως συγκεκριμένη, ο βαθμός "σκληρότητας" ( παρότι η έκφραση δεν είναι ακριβώς σωστή) ποικίλλει, άρα υπάρχει κάτι για όλους. Εγώ θα προτείνω το Bandaged της Maria Beatty, που συμμετείχε στο (πιο καλό απ' όλα ) London Gay & Lesbian Film Festival. Γενικά, ψαχτείτε.

Ααααα, και μπράβο στο Ινστιτούτο Γκαίτε που προστέθηκε περήφανα ως δεύτερος "σοβαρός" υποστηρικτής του Φεστιβάλ, ύστερα από το Ε.Κ.Κ. Περιμένω ανυπόμονα τον τρίτο, αν και τους βλέπω μάλλον διστακτικούς. Δηλαδή, γιατί στις Νύχτες Πρεμιέρας και στο Γαλλόφωνο σκοτώνονται όλοι, ποιος να πρωτογίνει χορηγός, ε;

A special day ή η μέρα που ο Γιώργος Λάνθιμος μας έκανε περήφανους

Αισθάνομαι περήφανη σήμερα. Για την ακρίβεια, φουσκώνω σαν παγώνι, που λέει ο λόγος, και πάει καιρός που το σινεμά της χώρας μου αδυνατούσε να με κάνει να νιώσω οτιδήποτε παρόμοιο. Ο Γιώργος Λάνθιμος, που η πρώτη του ταινία Κινέττα δεν έβρισκε διανομή για τους κινηματογράφους ούτε με σφαίρες και παίχτηκε κακήν-κακώς στο Nixon, τρομάρα μας, δεν το έβαλε κάτω, και να που φέρνει βραβείο από τις Κάννες, ύστερα από χρόνια και ζαμάνια. Ο Κυνόδοντάς του ή αλλιώς Canine ή αλλιώτικα Dogtooth κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο τμήμα Un Certain Regard του Φεστιβάλ των Καννών και προς το παρόν έχω μείνει άφωνη για να αρθρώσω οποιαδήποτε λέξη παραπάνω.

Συγχαρητήρια σε έναν από τους τελευταίους εναπομείναντες Δον Κιχότες του ελληνικού σινεμά.

Παρεπιπτόντως, ας πως συγχαρητήρια και στους υπόλοιπους συντελεστές, γιατί δεν το αξίζουν λιγότερο. Εύγε στην αγαπημένη Αγγελική Παπούλια, στο μοναδικό Χρήστο Στέργιογλου, στη Μαίρη Τσώνη και στο Χρήστο Πάσσαλη (κρίμα να μη δείτε και τι λένε πριν το μεγάλο γεγονός ) .

Κακοντυμένες Κάννες

Δε ξέρω τι συμβαίνει φέτος ή τι συμβαίνει γενικά και οι λαμπερές πολυαγαπημένες μου σταρ δε μπορούν να εντυπωσιάσουν στα red carpets. Με το σωστό σκηνοθέτη δείχνουν μαγευτικές, αλλά με το λάθος στυλίστα δείχνουν κάπως... θλιβερές. Δεν είναι κρίμα, να έχουν λεφτά, να έχουν δόξα, ομορφιά, νιάτα, χάρη και φωτογένεια, να ξέρουν να ποζάρουν άψογα, αλλά να φοράνε επίμονα τη λάθος τουαλέτα; Λάθος για το σώμα τους ή τα χρώματά τους, την ηλικία τους ή για χίλιους άλλους λόγους. Πως δέχονται να είναι κάτι λιγότερο από breathtaking παρουσίες, ε;

Ένα απλό παράδειγμα η Asia Argento που τη βλέπεις και αναρωτιέσαι πως μια καλλίγραμη και hot brunette κατάφερε να μοιάζει με πολύχρωμο αερόστατο που εντάχθηκε στη συλλογή Armani Privé. Τουλάχιστον, υπάρχει μια σταθερά καλοντυμένη στα παχιά χαλιά και δεν είναι άλλη από τη σύζυγο (ίσως και πρώην σύζυγο, απ' ότι ακούγεται) του Sean Penn, Robin Wright με Narciso Rodriguez. La classe, κυρίες και κύριοι.

Η εβδομάδα των Παθών μόλις άρχισε

Είναι απίστευτο το τι σαβούρα είναι ικανές να ξεθάψουν οι εταιρείες διανομής. Μερικές φορές φαίνεται σαν να μην είναι οι κακές επιλογές αποτέλεσμα αμάθειας, αλλά οργανωμένης προσπάθειας εξαπάτησης ακόμη και των πιο διαβασμένων και προσεκτικών cinema lovers. Με μοναδικό σκοπό την ευκαιριακή αισχροκέρδεια, φυσικά.

Για πρώτη φορά, σας εφιστώ την προσοχή παραθέτωντας τι να ΜΗΝ δείτε αυτή την εβδομάδα. Έχουμε και λέμε: αποφύγετε πάσει θυσία το γλυκερό, ατέλειωτο και αθεράπευτα κλισεδιάρικο Closing the Ring του Attenborough. Ομοίως, κλείστε σφιχτά τα μάτια για το Ne touchez pas la hache. Εκτός από βαρετό, έχει και άσχημους πρωταγωνιστές. Θα πρότεινα να αποφύγετε και το Ce que mes Yeux ont Vu, εκτός κι αν λατρεύετε το Watteau και τη Sylvie Testud, αλλά, εντάξει, c' est pas terrible.

Το βαριόμοιρο 17 again σας φωνάζει να μην το δείτε ήδη από τον τίτλο (και, όχι, δε συγκρίνεται με το τρισχαριτωμένο 13 going on 30, παρόλη την ομοιότητα στη θεματολογία). Τα δυο τελευταία ασήμαντα της εβδομάδας, Franklyn και Gegenuber επίσης πρέπει να μη σας βάλουν σε πειρασμό. Απλά αγνοήστε τα. Ορθώστε το ανάστημά σας κόντρα στην ύποπτη βλακεία ντόπιων διανομέων, επαναλαμβάνω.

Τι να δείτε; Βασικά, μόνο το Mesrine, αν και στο δεύτερο μέρος κάνει κοιλιά ( ο Cassel, ντε, όχι η ταινία). Παίζει και η θεά Ludivine. Άντε, ίσως και Πόλεμο των Άστρων.

Dennis the Menace ή ο Ντένης Ηλιάδης δεν είναι poser

Πολύ τους γουστάρω τους άνετους τύπους και ο Ντένης φαίνεται να 'ναι ο ορισμός του cool. Όχι, σίγουρα, από το εξώφυλλο στο οποίο φαίνεται βουτηγμένος σε γαλαζοπράσινη πισίνα με ακόμα άψογα κολλαρισμένη κοστουμιά, αλλά τουλάχιστον από την πιο γαμάτη δήλωση για τις επίσημες πρεμιέρες (και γενικώς) που έχω ακούσει τον τελευταίο (πολύ) καιρό:

" Είναι πιο δύσκολο απ' ότι φαντάζεσαι. Πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για την αληθινή τρέλα που λαμβάνει χώρα εκεί. Όποια δουλειά και αν κάνεις στο Χόλιγουντ, είναι απαραίτητο να μάθεις να ποζάρεις. Ξαφνικά βρίσκεσαι απέναντι από δεκάδες φωτογράφους που σου φωνάζουν "Dennis, Dennis" και μια ομοβροντία από φλας που αστράφτουν. Δεν είχα ιδέα ότι είναι τόσο δύσκολο, κι έτσι στις περισσότερες φωτογραφίες είμαι λίγο σαν χαμένος. Βλέπεις ότι το βλέμμα μου είναι out of focus, δεν είχα την παραμικρή ιδέα που έπρεπε να κοιτάζω."

Αν και η πολλή ανετίλα είναι καμιά φορά απίστευτο turn-off, σύμφωνα τουλάχιστον με σοφή φίλη, σε τέτοιους καλλιτέχνες που έχουν κάνει από διαφημίσεις μέχρι Hardcore με Κατερίνα Τσάβαλου να είναι από τσουλί επί πληρωμή (pardon my french) μέχρι ψυχρή εκτελέστρια και (σχεδόν) στο καπάκι Wes Craven remake -- The Last House on the Left, παρακαλώ, που έβγαλε τα λεφτά του από το πρώτο σαββατοκύριακο προβολής στις Η.Π.Α. , κρίνεται εκ των ων ουκ άνευ. Το να μην ξέρεις δε να ποζάρεις και να το παραδέχεσαι ανερυθρίαστα και μάλιστα σε ξινό ζορισμένο αντρικό κοινό αντρικότατου περιοδικού high-class μαφιόζικου ομίλου είναι πια... Και να έχεις και παιδί; Αυτό παραπάει. Πόσο τέλειος μπορεί να είναι ένας άντρας σκηνοθέτης, ε; Και δη Έλληνας; Keep up the good work, Dennis, dear.