Berberian Sound Studio (2012)

3 reasons to see this film:

Toby Jones is an awesome actor with a vast acting palette; he was Truman Capote in the annoying/unbelievable characterisation by Douglas McGrath and his Infamous (2006), he was in political films Frost/Nixon and W., and he also was...Dobby in the Chamber of Secrets, the second installment of Harry Potter. 

Trapped in Adolescence's Submarine

Craig Roberts is Oliver Tate, a bright and very self-involved  kid; a bit of a Drama Queen, too (that certainly rings a bell). He would love it, if  there was the possibility of a film crew following his every move (personally, I would opt for a horde of paparazzis, and I'm not even an adolescent, see?). It's common before adulthood the feeling that young people are starring in their life's movie and that's ok; what's even worse is to actually feel you are a character in somebody else's life movie. True Story.

But, let's get back to Oliver: he's smart, he's low profile, he's virgin. The first two do not seem to help him a lot resolve the third, because bullies in his school seem to be more successful with girls and humiliate him for good, calling him names: quiet kids are gays, for kids with a lot of adrenaline; even Oliver's mum thinks the same.

In Bruges

I was in the worse mood for a party. Not that I didn't try; I made huge efforts to get my mood back, but it looked like it had disappeared into thin air. It was the kisses and the hugs that I was missing, I guess, nothing more, nothing less. Just like that. So, no party, it would be, even if I still tried in vain to motivate me, by thinking of the possible party-goers: young blonde guys with blue eyes --no, it didn't work this time.

I went upstairs and rummaged the chocolate drawer, then came down again to watch a movie. Something English, I reckoned, a movie where people will speak with that magic accent that makes you forget and (maybe) forgive. I quickly decided to travel to Bruges in the middle of the night, together with Colin Farrell and the English Patient revived, Ralph Fiennes.

Amidst water it should be easier to forget one's inner turbulence. Medieval surroundings could also help. I was drawn into the scenes fast enough: gangsters with noble heart, dwarfs with vices and issues on how different people value the same thing: beauty is in the eye of the beholder, and it's never banal to repeat that statement, cause it's totally true. When a gangster, used to fast life and urban turmoil goes to Bruges, he will probably find it a shithole, I get his point, even if I do not share it. But this is not where I'm getting at.

Somewhere halfway --as it is a long (107min) film-- I had to stop and think a bit more. Not intentionally, but the site restricted the viewing of the second part for another hour or so. Naturally, I thought of Bruges. Of going there with him, or at least watching the film with him, it was him everywhere. It was the egoistic pain of losing something when you are not ready to lose it, not yet, as I understood later on, but on that night that fact evaded me. Not being in charming Bruges was not as big a torture as not being anywhere with him. Whatever.

I continued my viewing, despising myself a bit, because I was a bit too cheap and got away not only with watching a quality film online, in a rather small laptop screen, but also watching it in bad resolution. I guess I did not like beauty and purity all that much; I could very well stand watching moving pixels instead of HD every now and then. Bad, bad me.

The exquisite acting took me away from my sad thoughts momentarily. Brendan Gleeson as Ken was the best thing I have seen for a long, long time. The dim light near the Tower with the many stairs that Colin Farrell as Ken was not ready to walk up, the foggy, mysterious atmosphere, the film in film sequences, the humour and the irony, the excitement and the kindness, were all mixed up in a refreshing coctail that prevented me from being thirsty till the end of the film. Which is a great film, by the way. Unfair, like life itself with a positive touch towards the end, but still, a great film.

Being in awe for half an hour more, I got the brilliant idea to sent him the link, even if it was no good. After all, a great film is not found easily nowadays and Martin McDonough is a theatre man and I had to show my support --I love theatre. It was a mild early summer night and after eating some more chocolate I called it a day and went to sleep, feeling excruciatingly deserted.

In the beginning of autumn, he told me that he saw the film and he liked it. I was surprised to talk to him again. Towards the end of spring, I enjoyed a great amount of Belgian chocolate, together with him in Bruges, this time. I looked back and felt some kind of excitement with life and the games it plays to us. I frankly did. I would never believe on that lonely summer night that this would happen, never. But, I would believe even less, if they told me, that while this improbable coming together was taking place, I would still feel deserted all the same.

Four (Dead) Lions

As I am still working on my tendency to give an affirmative answer every time I'd rather give a negative one, especially when it comes to seemingly unimportant issues, I agreed to go to a screening of big in the U.S. at the moment We are Four Lions (2010). I found myself in a crowded down-town Parisian cinema on a Saturday afternoon, where people apparently choose the film not by the auteur's name, not even by talents' name --cause I really doubt if they've ever heard of Chris Morris and his fellows, except if they were BBC aficionados --but from it's alluring poster and the fun-factor it radiated.

Needless to say, I am usually not buying any of these, but I had to please my GentlemanX2 company, so, there I am, falling asleep in the opening credits, but instantly catching up on the hilarious (not), better dumb storyline: a smart guy, no, a smart (?) Islamic guy residing in Britain wants to teach capitalistic society a lesson by blowing them up, well, some of them. For that reason he gathers friends with similar beliefs or just easily convinced people around him and throws himself on the mission. I do not mind spoilers (and if you do, discontinue reading on the spot), so I can say it plainly: they all go very far, meaning they actually succeed in becoming kind of martyrs --even if some potential producers at an early stage would rather see them fail-- so, yes, they actually blow themselves up in the end by mistake, the very moment when they started doubting about it all. Except for one who is deliberately choosing to fly high above; their leader, who, if I got it right, he decided to leave with a smile on his face, rather as an homage to his companions, than as a result of his previous beliefs.

Co-writer and director Chris Morris softly describes in a Time Out interview the shit the wanna-be terrorist group enters into as ‘a sad, fucked-up cul-de-sac of rubbish’ and claims that one can joke about everything, even terrorism and bomb attacks.

Personally, I do find the whole thing far-fetched and wouldn't regard the subject matter as the right one to make a parody out of it. Half of the audience in my presence just didn't know how to react, had no clue on what to do with the film; tried to be up for the black humour and utter cynicism, but in the same time their inner political correctness did not allow them to. My laughs every once in a while did not make my shock lighter, when I saw the morons blowing themselves up -- I guess I have to stop feeling guilty for not being able to/not trying to protect idiots from their own stupidity. And mind me, I do find hardcore religious beliefs such as jihad relatively idiotic, but who am I to judge other people's beliefs in the first place.

The screwball part of the film was fun, most of the dialogue and acting was also good, but, then, why did I feel so agitated in the end, wondering how the film could find official distribution? I guess I found joking with human life a sacrilege or something, apparently, it's my soft spot. For the record, everyone who wants to be regarded as cool writes only the best: the film ends up in many top 10 lists for the soon-to-expire year 2010, it was deemed Best Original Screenplay from The(yet obscure) San Diego Critics Association, was nominated in BIFA's, even Sundance, and I reckon there's more to come.

Yes, I get the innovation behind this cheeky farce, of course I do, but call me old-fashioned, I'm still not convinced: this is not a comme-il-faut filml; at least, it is a thought-provoking one. And, I do have great respect for the director, who is sensitive enough to understand and not underestimate people's (and my) sensitivities; I am closing with his quote: " You're always, in comedy, going to be going somewhere near somebody's sensitivities, and that -- as anybody knows -- is part of the fun as well."

Bye bye, Georgy Girl

Τη Lynn Redgrave κατάφεραν να την επισκιάσουν για πολύ καιρό οι καταπληκτικές μεγαλύτερες αδερφές της:

"For much of her life, Lynn Redgrave was defined by who she was not. Her father, the actor Michael Redgrave, had invested all his energies in his first two children, Vanessa and Corin, and expected little of his younger daughter. When Lynn found his diaries many years later and looked up the day of her birth, she found a lunch appointment and a note of the night’s performance, but no mention of her own arrival. "

Μερικές φορές η ζωή είναι σπαστικά άδικη. Σχεδόν πάντα. Όπως και τώρα, που της έδωσε εξιτήριο άρον-άρον, παρότι η μικρότερη της οικογένειας. Πάει, έφυγε το Georgy Girl, που αγαπούσαμε τόσο. Με χαμόγελο και low profile, δεν έπαιξε ποτέ το παιχνίδι των φλας, παρότι ήταν εκεί. Ήταν στο Spider του Cronenberg και στο Gods and Monsters με τον Ian Mc Kellen. Και ήταν όμορφη. Μέχρι που τη χάϊδεψε ο καρκίνος με τα φλογερά του δάχτυλα.

Dying in London ή γιατί μου το 'κανες αυτό, Anthony Minghella?

Ο σκηνοθέτης του Άγγλου Ασθενή, της πιο influential ιστορίας αγάπης της εφηβείας μου έφυγε πολύ ξαφνικά και πολύ αναπάντεχα για να το αντέξω. Από χθες το τριγυρίζω στο μυαλό μου και δεν ξέρω που και πως να τακτοποιήσω την πληροφορία του θανάτου του από εγκεφαλική αιμορραγία, εν μέσω γυρισμάτων, ετοιμασιών projects, σχεδίων για επόμενα. Ο πιλότος της σειράς The No. 1 Ladies Detective Agency, της τηλεοπτικής μεταφοράς του ομώνυμου βιβλίου και τελευταίας δουλειάς του, θα προβληθεί πανηγυρικά(;) αυτή την Κυριακή ( Κυριακή του Πάσχα στην Αγγλία ) από το BBC 1. Ως τελευταία κινηματογραφική δουλειά του μένει τελικά το Breaking and Entering, γλυκό αλλά όχι αντάξιο του Aσθενή, και ως πρώτη και τελευταία σκηνοθεσία όπερας, βραβευμένης με Olivier Award, η Madam Butterfly με την εντυπωσιακή αποτύπωση του κόκκινου ορίζοντα (που πρόσθεσε την ψευδαίσθηση βάθους στη σκηνή του London Coliseum) και τη λιτότητά της.

Ο Anthony Minghella ήταν αυτός που επέλεξα κάποτε να του αφιερώσω το πρώτο μου Who is Who και αυτός που χαιρόμουν πιο πολύ όταν έβλεπα από μακριά στο London Film Festival τα τελευταία χρόνια ως Chairman του BFI. Ήταν αυτός που διάβαζε μυθιστορήματα με προσοχή, τα μετέπλαθε σε σενάρια με ευαίσθητη ματιά στους ήρωες και κατάφερνε να βγάζει πάντα την καλύτερη ερμηνεία από τους ηθοποιούς του πολλούς από τους οποίους οδήγησε με σταθερό βήμα στα σκαλιά της Ακαδημίας. Περίμενα πραγματικά πολλά ακόμη απ’ αυτόν, γι’ αυτό και η αίσθηση ότι το δημιουργικό του πνεύμα μας εγκατέλειψε πριν ξεδιπλώσει κάθε πτυχή του, είναι τελικά αυτή που κάνει το πένθος πιο βαρύ. Τόσο βαρύ, που μου φαίνεται ότι θα χρειαστεί να γράψω αρκετά ακόμη γι’ αυτόν μέχρι να το ξεπεράσω.

A Cock and Bull Story

Ο Tristram Shandy διηγείται τη ζωή του στο πολύτομο βιβλίο του Laurence Sterne The Life and Opinions of Tristram Shandy, Gentleman ή μάλλον προσπαθεί φιλότιμα να τη διηγηθεί, γιατί η ροή της σκέψης του συνέχεια διακόπτεται από περιφερειακά μικροσυμβάντα. Ο Michael Winterbottom κάνει κατ’ αναλογία το ίδιο, προσπαθώντας να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη όχι μόνο το βιβλίο, αλλά και την ξεκαρδιστικά μεταμοντέρνα ατμόσφαιρα που το διατρέχει.

Ό,τι ακριβώς παθαίνει ο Tristram Shandy στο εννιάτομο βιβλίο του Sterne –ο οποίος ίσα που φτάνει στην ιστορία της γέννησής του κάπου στον τρίτο τόμο και συνεχίζει με παρόμοιους ρυθμούς (χελώνας) μέχρι τέλους-- παθαίνει και ο Winterbottom: τον ενδιαφέρει τόσο λίγο ο λογοτεχνικός ήρωας αυτός καθεαυτός, όσο μαρτυρά και ο ίδιος ο τίτλος της ταινίας. Το κλασικό λογοτεχνικό πόνημα που εξαιτίας της τρομαχτικής πρωτοτυπίας για την εποχή του, ο Sterne αναγκάστηκε να εκδώσει μόνος του σε πείσμα των εκδοτών που του αρνούνταν την τιμή, είναι στην ουσία ένα βιβλίο που περιγράφει την προσπάθεια συγγραφής ενός βιβλίου για τη ζωή του Tristram. Γι’ αυτό και ο τίτλος της ταινίας παίζει παράδοξα παιχνίδια: η φράση a cock and bull story είναι όχι τρίχες κατσαρές, όπως υποστηρίζουν οι ελληνικοί υπότιτλοι, αλλά μια κουλή (βλ. ψεύτικη) ιστορία τύπου «έπιασα ένα ψάρι από δω μέχρι το σπίτι σου».

Ακριβώς τέτοια είναι η ιστορία που διηγείται η ταινία, μια ιστορία για ένα κινηματογραφικό συνεργείο που προσπαθεί να γυρίσει μια μεταφορά του βιβλίου που προανέφερα, τα βρίσκει όμως σκούρα. Ο πρωταγωνιστής έχει προβλήματα με την αυτοπεποίθησή του και θέλει οπωσδήποτε να φαίνεται ψηλότερος από το συμπρωταγωνιστή του, απαιτώντας από την αμπιγέζ ειδικά παπούτσια. Επιπλέον, θέλει οπωσδήποτε να εντυπωσιάσει την πράκτορα Μώλντερ, ουπς, Σκάλυ που παίζει ένα μικρό ρόλο στην ταινία και συγχρόνως να ικανοποιήσει τη γυναίκα του, να πάρει αγκαλιά το μωρό παιδί του, να είναι καλός με τη βοηθό παραγωγής και να τη βγάλει καθαρή με μια lap dancer που θέλει να πει στον κόσμο τι έκαναν μια νύχτα στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου.

Το κλασικό πλέον εύρημα ταινίας μέσα στην ταινία, με άπειρες εγκιβωτισμένες ιστορίες να μπλέκονται και να διακόπτουν η μία την άλλη σε ένα μετα-μοντέρνο πανδαιμόνιο άτακτα ερριμένων πληροφοριών χαίρει της καλύτερης μεταχείρισης από έναν Winterbottom σε κέφια (που από τότε έχει κάνει δυο ακόμη ταινίες το Road to Guantanamo και A Mighty Heart). Με τη βοήθεια του καλύτερου ίσως σύγχρονου Άγγλου κωμικού Steve Coogan –που αυτή τη στιγμή έχει γυρίσματα για το επόμενο project του Winterbottom-- που κάνει τρελό δίδυμο με τον εξίσου ξεκαρδιστικό Rob Brydon, η ταινία μας προσφέρει απλόχερα 94 αναζωογονητικά λεπτά της ώρας και πολλές ευκαιρίες να γελάμε μόνοι μας, όταν θυμόμαστε σκόρπιες σκηνές ακόμη και πολλές μέρες μετά. Η λαμπερή Gillian Anderson και η γοητευτικότατη μάγισσα των Πειρατών Naomie Harris βάζουν κι αυτές τη δική τους πινελιά σε μια ταινία για τη ζωή που είναι τόσο χαωτική, όσο και άπιαστη από τον κινηματογραφικό φακό.

And the winner is...

...cheaplog. Για το πόσο καλά μυρίζεται τους νικητές. (N.B. οτιδήποτε πιασάρικο). Το Control (εκτός από όσα είχε ήδη μαζέψει) ανακηρύχτηκε ως η καλύτερη βρετανική ανεξάρτητη ταινία φέτος στα ΒIFA με σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή να την ακολουθούν κατά πόδας. Ο Anton Corbijn που γνώρισε τους Joy Division και πρόλαβε να τους φωτογραφήσει πριν μείνουν δίχως frontman και γίνουν New Order, στέφθηκε καλύτερος σκηνοθέτης και καλύτερος debut director , ενώ ο νεαρός Sam Riley βραβεύτηκε ως ο πιο ελπιδοφόρος newcomer. Άλλο ένα βραβείο, αυτό για supporting actor πήγε στον Toby Kebbell.

Εμένα επιμένει να μου φαίνεται ότι όλη αυτή η φασαρία πρόκειται λίγο (όσο πατάει η γάτα) για καθαρή νοσταλγία αυτών που άκουγαν το συγκρότημα τότε ή το ανακάλυψαν κατόπιν εορτής, αλλά το αγάπησαν σφόδρα, καθώς και για acknowledgment της τόσο καλής black and white φωτογραφίας και της σωστής ατμόσφαιρας του περασμένου εκείνου καιρού. Διαφωνίες δεκτές.

Irina Palm: The Wanking Widow

Από τη στιγμή εκείνη που το stardom άρχισε να παίρνει σχήμα και μορφή, κανείς δε νομίζω ότι μπόρεσε ποτέ να διαχωρίσει ιδιαίτερα τον οιονδήποτε star από το χαρακτήρα που υποδύεται σε όποια ταινία κι αν είναι αυτό. Ούτε εύκολος είναι, ούτε, άλλωστε, επιθυμητός ο συγκεκριμένος διαχωρισμός --από αυτή την αγάπη για την αύρα του star τρέφονται μυριάδες fans που ουρλιάζουν για αυτόγραφα δίπλα στα κόκκινα χαλιά και όσοι πουλούν κουτσομπολιά διασήμων και στους πρώτους απευθύνεται μεγάλο ποσοστό της χολυγουντιανής παραγωγής.

Εδώ δε μιλάμε όμως για Hollywood, σίγουρα για περσόνα που έχει αντίστοιχο αντίκτυπο. Όχι star, αλλά rock star (τηρουμένων των αναλογιών). Η Marianne Faithfull φλέρταρε ήδη με τον κινηματογράφο μέχρι τώρα, μόνο που λίγοι το ήξεραν. Παίρνοντας την απόφαση να (εχμ) δοθεί στο project του Garbarski και να παίξει έναν τόσο ιδιαίτερο πρωταγωνιστικό ρόλο, σίγουρα ήξερε ότι δε θα περάσει απαρατήρητη. Καθόλου γκλάμουρ, καθόλου make-up, ο χρόνος αγγίζει και τα είδωλα και τα αλλάζει σε τρομαχτικό βαθμό. Η ατρόμητη Marianne Faithfull έβαλε μια υποψηφιότητα για καλύτερο γυναικείο ρόλο στα European Film Awards στο τσεπάκι της και το καλό είναι ότι πραγματικά αξίζει όχι μόνο την υποψηφιότητα, αλλά και το βραβείο.

Για αρκετή από τη διάρκεια της ταινίας, όπου βλέπουμε τη Maggie, χήρα και γιαγιά με άρρωστο εγγονό που χρήζει επείγουσας θεραπείας να προσπαθεί να βρει τρόπο να συνεισφέρει στα έξοδα, δε βλέπουμε τη Maggie. Γιατί, μπαίνουμε στην αίθουσα με άλλο, πολύ συγκεκριμένο σκοπό: ανυπομονούμε να αντικρύσουμε τη Faithfull σε close up, προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι, ναι, αυτή η chabby woman είναι η Faithfull, και γενικά ασυνείδητα το μόνο που κάνουμε είναι να αναμετριόμαστε με τις παλιές εικόνες της που έχουμε αποθηκευμένες στο μυαλό μας και με αυτές που περνούν από μπροστά μας, να κάνουμε σκέψεις για τα αμείλικτα γηρατειά και άλλα τέτοια.

Όμως, η άκρως νατουραλιστική όψη αυτής της γυναίκας, της Maggie που μετατρέπεται σε Irina Palm, το καλύτερο δεξί χέρι του Soho, του Λονδίνου ολόκληρου, καταφέρνει να σπάσει τις αντιστάσεις μας. Μέσα από τις εικόνες χωρίς καλά-καλά να το καταλάβουμε ξεπηδάει η πραγματική υπόσταση μιας γυναίκας που έχει μεγάλη ανάγκη από μετρητά, αρκετά ανοιχτό μυαλό ώστε να ξεπεράσει τους μικροαστικούς ηθικούς κώδικες ή έστω αρκετά μεγάλη καρδιά για να θυσιάσει την πολύτιμη αξιοπρέπειά της τη σωτηρία του εγγονού της. Φτάνουμε στο σημείο που βλέπουμε μόνο αυτή τη γυναίκα, αισθανόμαστετην αγωνία και τα διλήμματά της, ενώ η Faithfull έχει ξεχαστεί και το εσωτερικό σούσουρο με τις πολλαπλές εικόνες της έχει καταλαγιάσει. Πράγμα που σημαίνει ότι καλά τα κατάφερε.

Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, αυτό δε θα κάνει το κάπως παρατραβηγμένο σενάριο πιο ρεαλιστικό, ούτε τις ερμηνείες του μπαμπά και της μαμάς του άρρωστου Ollie καλύτερες. Ούτε θα μπορέσει να δικαιολογήσει την εντελώς άτοπη τελευταία σκηνή (ναι, ναι, αγάπες και λουλούδια, παρακαλώ) που είναι σα να κλωτσάει με μανία και την με τόσο κόπο αποκτηθείσα αληθοφάνεια. Ας μην τα θέλουμε όμως όλα δικά μας. Φτάνει που μια ευρωπαϊκή συμπαραγωγή τα πάει τόσο καλά με την ειρωνεία και το σπέρμα όσο το Happiness του Solondz. Όσο για το βραβείου γυναικείου ρόλου, θα μάθουμε αν τελικά το πήρε μόλις μπει ο Δεκέμβριος.

51st London Film Festival: programme announced

Το τέλειο, φοβερό, υπεραγαπημένο London Film Festival μόλις ανακοίνωσε το ολοκληρωμένο πρόγραμμα της 51ης έκδοσής του. Από 17 Οκτωβρίου έως 1 Νοεμβρίου οι σινεφίλ που θα συρρεύσουν θα έχουν την ευκαιρία να παραστούν σε 7 παγκόσμιες και 29 ευρωπαικές πρεμιέρες ταινιών (και σε 128 πρεμιέρες επί βρεττανικού εδάφους, αλλά αυτό δε μας λέει και τίποτα).

Άκουσον, άκουσον, λοιπόν: θα δούμε επιτέλους το νέο costume drama του Francois Ozon Angel (κάποιοι το πρόλαβαν στις Κάννες), το πολυαναμενόμενο Into the World του Sean Penn, το τροπαιούχο Lust, Caution του Ang Lee και τη νέα star-beaded εκδοχή (Naomi Watts, παρακαλώ) του Funny Games του Haneke (ήτοι τρομαχτική ταινία, όπου το κακό όχι μόνο αποχωρεί ατιμώρητο, αλλά μας κλείνει και το μάτι συνομωτικά από πάνω).

Θα δούμε επίσης νέο Cronenberg, Sokurov, Haynes και Kitano και φλεγματικό Attenborough με Mischa Barton. Ο νέος Cruise με τα Λιοντάρια και τους Αμνούς του, το Κόκκινο Μπαλόνι του Hou Hsiao-Hsien, η Τελευταία Ερωμένη της Breillat και η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Antonio Banderas(!) θα μαζευτούν όλοι γύρω από τη Leicester Square. Can't wait...

Επειδή όμως 184 ταινίες είναι πάααρα πολλές για να τις αναλύσεις διεξοδικά, σας παραπέμπω στο full programme και ύστερα στην Easyjet για να αγοράσετε το εισιτηριάκι σας. London is calling.

Nude Movie Quiz

Τολμηρό μεν ενσταντανέ, αλλά πάνω απ' όλα ατμοσφαιρικό: φυσικός φωτισμός από τον απογευματινό ήλιο, οι χρυσές κουρτίνες ελάχιστα σκοτεινιάζουν το χώρο, οι γήινοι τόνοι σε χακί και μπορντώ δένουν τόσο αρμονικά με τα δυο γυμνά κορμιά, τόσο που από ένα και μόνο screencap αντιλαμβάνεσαι την κλάση στην οποία ανήκει η ταινία. Το γούστο και αισθητική στις ταινίες του συγκεκριμένου δημιουργού είναι πάντα αξιοσημείωτο, κάτι που από μόνο του ακυρώνει την κατηγορία για πορνογραφία για την οποία τον είχαν κακεντρεχείς κατηγορήσει γι' αυτό το πόνημά του.

Μέχρι και σκαλιστές ξύλινες λεπτομέρειες και φτερωτό άγγελο ροκοκό έβαλε μέσα στην, αγγλική κατά τ' άλλα, κρεββατοκάμαρα ο δημιουργός (μάλλον, ο εξαιρετικός σκηνογράφος του μόνιμου καλλιτεχνικού team του). Ακόμη και η διακριτική τοποθέτηση των σωμάτων οριζόντια στο κρεββάτι προς την πηγή φωτός ώστε οι καμπύλες να διαγράφονται θαμπά, μακριά από το φτηνό φωτισμό φθορισμού των ταινιών πορνό, καταδεικνύουν το εκλεπτυσμένο γούστο (μακάρι να το ΄χαν κι άλλοι).

Αρκετά clues έδωσα, φρονώ. Από ποια ταινία είναι το παραπάνω τρυφερό ενσταντανέ; (σίγουρα αυτοί που με διαβάζουν θα το βρουν με κλειστά μάτια, βέβαια...)

LONDON or it is a journey to the end of the world

“A catalogue of modern miseries. With its fake traditions, its Irish war, its militarism, and secrecy, its silly old judges, its hatred of intellectuals, its ill-health and bad food, its sexual repression, its hypocrisy and racism. And its indolence. It’s so exotic. So home-made.”

Ένας Άγγλος ύστερα από 7 χρόνια απουσίας, γυρίζει στο πολυαγαπημένο του Λονδίνο ύστερα από προτροπή του φίλου του Robinson. Φανταστικά πρόσωπα και οι δύο, ανήκουν σε μια τάξη intellectuals και flaneurs που μισούν την πολιτική σκηνή της Αγγλίας και αποζητούν να βρουν λύση σ’ αυτό που ονομάζουν “the problem of London”. Τριγυρίζουν σε όλο τον Λονδίνο και παραπονιούνται ή σχολιάζουν εύστοχα με αφορμή αγάλματα, σπίτια που κάποτε κατοικήθηκαν από ποιητές και πολιτικά συμβάντα.

Αν είσαι ευτυχισμένος τουρίστας, πιθανόν να μην καταλάβεις ότι το επονομαζόμενο “the problem of London” πράγματι υπάρχει. Ο Patrick Keiller πάντως το εντόπισε ήδη το 1992, τη χρονιά της επανεκλογής του John Major και των βομβαρδισμών του IRA. Άλλοι είναι αυτοί που βάζουν τις βόμβες αυτό τον καιρό, αλλά αυτό δεν είναι παρά μια μικρή λεπτομέρεια. Το πρόβλημα επιμένει, πλανάται πάνω από τον Τάμεση και αφήνει παντελώς αδιάφορους μόνο τους γλάρους που κρώζουν εκδικητικά πάνω από τα νερά του.

Καυστική αφήγηση που την αισθάνεσαι μέχρι μεδούλι κυρίως αν ζεις ή έζησες εδώ. Αν σκοπεύεις να ζήσεις, τότε σίγουρα δε θα δώσεις βάση, γιατί το Λονδίνο ξέρει καλά να προστατεύει τη φήμη του και να παρουσιάζεται ως άλλος παράδεισος στα όνειρά μας.

Το κέντρο και τα προάστεια, η βασιλική φρουρά με τα γελοία καπέλα, αγροτικές τοποθεσίες και μια αγελάδα να βόσκει, όλα χώρεσαν μέσα σε 82 λεπτά. Πολλά έχουν αλλάξει και η απουσία του Eye of London είναι η πιο ανησυχητική. Μια περίεργη ιδέα και λίγες μέρες σχεδιασμού και κατασκευής έφτασαν για να αλλάξουν εντελώς τη θέα από αρκετές γέφυρες του Τάμεση, κυρίως τη Waterloo και Hungerford Bridge που το αντικρύζουν. Αυτό που έλειπε το ‘92 είναι τώρα το κατεξοχήν Λονδρέζικο trademark και η κραυγαλέα απόδειξη της έντασης που δημιουργείται όταν μια πόλη κοπιάζει πολύ να δημιουργήσει κάτι πέρα από τη κάπως βαρετή ιστορία του και τα μουντά κτίρια και τους τεράστιους όγκους τους και τα δαντελωτά περιγράμματα.

Σταθερή κάμερα, αριστοτεχνικό καδράρισμα, μακάρι η ζωή στο Λονδίνο να ήταν έστω τόσο όμορφη όσο σ’ αυτό το ντοκυμαντέρ. Γιατί εύκολη, φτηνή, ηλιόλουστη, ελεύθερη ή χαρούμενη δεν είναι, όλα αυτά μας τα αποκλείει ο ρεαλιστής σκηνοθέτης-σεναριογράφος, που είναι ακόμη πιο θαυμαστός για το κουράγιο του να αντιμετωπίσει και να εκθέσει τη θλιβερή πραγματικότητα παρόλο που είναι Άγγλος ο ίδιος. Ακόμη πιο διασκεδαστικό είναι να ακούμε τον Paul Scofield, στο ρόλο του αφηγητή, να αρθρώνει χαιρέκακα και άνετα προτάσεις τόσο βαριές όσο οι πέτρες του Stonehenge. Κλείνω με ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα( όπως ακριβώς άρχισα).

“London is under siege from a suburban government who uses homelessness, pollution, crime and the most expensive and run down public transport system of any metropolitan city in Europe as a weapon against Londoners’ lingering desire to the freedoms of city life.”