I want to become a Lobster, he said

Hotel Manager: Have you thought of what animal you’d like to be if you end up alone?

David: Yes, a lobster.

Hotel Manager: A lobster is an excellent choice.

[More quotes here]

Once upon a time, there was a Man-Who-Wanted-to-Become-a-Lobster. Later on, he had to skip it and run away instead. That  happened when the Woman-With-No-Feelings killed his brother who had the form of a dog, because he could not find a partner in forty-five days. She killed him with endless kicks on the head, the belly, all over really. Her right shoe, white sock and leg was full of blood to the height of the knee when she announced him her cruel deed.

The Man-Who-Wanted-to-Become-a-Lobster decided to run away to the woods after the assassination of his brother, who was a dog, from the Woman-With-No-Feelings. He has lost his chance to become a lobster, an animal he so much liked, because of its blue, aristocratic blood. If found alive after lying about his own absence of feelings, he would be turned into the animal nobody wants to turn into (which animal is that, I cannot divulge). That's why the Man-Who-Wanted-to-Become-a-Lobster  run away from the perverse dating retreat.

Nevertheless, perversity followed him to the woods. Where the Man-Who-Wanted-to-Become-a-Lobster found more loners who did not want to turn into any animal at all. They only asked for the freedom to dance to electro music with trees as dancing partners, masturbate in solitude and hunt for their food, then eat it after killing it with their bare hands. The I-Wanna-Stay-Free people, were not so free after all, they were just mating-free. It's hard to explain, because they were not exactly mating-free either, they were actually not allowed to mate. And that's exactly when it happened.

Melina Merkouri Forever

Today, 95 years from Melina Merkouri's birth, Google.gr pays tribute to the acclaimed Greek actress, singer and politician with a Google doodle. And we rejoice. 

Greeks remember Melina very much as an independent woman: she became the perfect embodiment of the emancipated Stella (1955) the protagonist of the film by the same name directed by Michael Cacogiannis.

Kisses to the Children (2011) and Judaism in Greece

There are shocking historical facts that sometimes fail to make an impression, probably due to the overwhelming amount of information we are fed and never quite digest. Sure, we've heard it all before,  but did we ever found the time to contemplate upon the true nature of facts and figures? There are atrocious topics shadowing the cities we love to live in, but we never had the time to properly address them. It is a pity that each one of us does not dedicate a thought for no more than a split second to acknowledge people who were massively and systematically eradicated with no obvious reason. Could any reason be solid enough to sustain such an unimaginable act, after all? History sometimes doesn't make sense.

The Holocaust was probably the most shivering paradigm of a time when history ceased making any sense. Thousands of people boarded ships and trains; little did they carry with them. They feared the worse, but what awaited them was out of the scope of anyone's imagination; that was a puzzling assumption to make upon hearing that nobody took seriously a Greek Jew who escaped from Auschwitz and went back to Thessaloniki to describe the atrocities that were taking place back there. Nobody took him seriously, they thought he has gone nuts; and that was a sane person's reaction.

The Beekeeper (1986)

Theodoros Angelopoulos left us a year ago; Greece is now even poorer and world Cinema, as well. His poetic  images depicting nature in his home country are unprecedented; I honestly hope someone else will emerge to show Greek landscapes as stunning as he did. Till then, the gap between visual narration that is insinuating instead of revealing and the post-modern parables with an emphasis to urbanism, which is the strength of contemporary Greek filmmakers, will remain vast.

Catastroika (2012)

Catastroika is a Russian term to describe the ruthless mass privatization of the post-communist Russia, that turned the country into ruins, but created billionaires. "It was a decimation of a nation" Naomi Klein states on the strategy. Catastroika is also a film you can watch right here, on your desktop or laptop for free, courtesy of its Creative Commons license and its crowd-funded production. It is free to watch, because it's imperative to watch; it can teach you a thing or two on your rights as a citizen: your right to free education, to a decent transport system, your right to drink water and use electricity, because they are "public service" without being thieved of to have this advantage.

Wasted Youth

If it was not for the Greek Cinema Club in Luxembourg, I would probably not see Wasted Youth (2011), a direct-as-an-experiment film by Argyris Papadimitropoulos and Jan Vogel. Better late, than never, they say, even though I had the chance to watch the film when it was opening the Rotterdam Film Festival two years ago and I blew it; I was short of time, as usual. Still, I was glad to see the stickers WASTED MALAKA YOUTH featuring literally everywhere; in the bridge, along the main streets, stuck on red lights and outside the emblematic de Doelen.

Wasted Youth is half midsummer night's dream -more of a midsummer night's trance, really- and half the boiling hell of bad communication. Characters interact, never for the better, always for the worse. The directors and scriptwriters allowed a lot of improvisation during the film; that's how they grasped the essence of Greek soul. Greeks have no gratitude -it's something I may as well have perceived till now. Greeks are never satisfied with whatever they've got; they always seek for whatever it is they cannot have. A rebellious son is no good; a job is not enough; a kiss is not enough.

The Fruit Trees of Athens (2010)

"Τhis is a journey in life, in literature and in Athens." Greek director Nikos Panayotopoulos -known for choosing and treating his subject matter depending on his mood, being realistic at times like in Delivery and being utterly romantic/cheesy some others i.e. Dying in Athens  gives us one more of his unique films: in the feel-good Fruit Trees of Athens he "crafts an eccentric love letter to Athens" adapting the novel by Sotiris Dimitriou. "An oddball “walkaholic” who wanders the streets of the city searching out its various wild fruit trees — fig, olive, mulberry, hackberry, jujube" (what is jujube, damn it? Does it  really grow in Athens, cause I never bumped onto it!).

Welcome to "All Saints" (2011)

"All Saints" is a Greek hospital. A hospital where funny things happen. Like in many Greek hospitals, more or less.  Several sectors are not running like the should in GR, some of them you see in the news, some others you don't; this is a film for the Greek Public Health System, a problematic and deficient one. Thanks to Sotiris Goritsas and his sense of humour, the tragicomic events that you will witness taking place in the film will only make you laugh at this time. They can still make you feel quite awkward, though, if you consider that they are not fictional at all.

52 Thessaloniki Film Festival

I don't have much to say, I only know one thing: if you go to live the Thessaloniki Film Festival vibe in the Warehouses down at the port, you're never over it.

Even if you say you are, like me. It runs again this year, as every year, and it's gonna be thrilling, even if the word "crisis" is a bloody word that makes cinephiles frown. But, they are strong and they have guts, these cinephiles. Their world is not depended on silly words, only on images projected on a white screen --it can be torn or burnt, it will not make a big difference.

Caravan Serai in Luxembourg

As a complete paradox, I watched for the first time in my life (and most probably the last, as well) the Greek film Caravan Serai in the only art-house cinema in Luxembourg, Ciné Utopia. I call it a paradox, as it is the utterly greek film, featuring the situation in the country during and towards the end of the civil war (that would be around 1949), depicting local characters dipped in a strong mid-of-the-century misery and grief and with a nostalgic soundtrack.

The film has quite a reputation back in Greece, even though it did not, in the end, fulfill my -- admittedly high-- expectations. Shot in 1986, when I was still very little, based on a book by Lazaros Pavlidis and shown also in a mini-series version in national TV, to which it owes its reputation, the film has an all-star cast(sic), that is, if we have or ever had stars in Greece. We see Thymios Karakatsanis as an original villager, Dimitra Hatoupi acting quite decently her character of the naive girl who becomes a sceptical modern woman in no time at all, Vassilis Kolovos trying to awaken unfortunate minds, Mirka Kalatzopoulou who most probably thought she was playing in a Greek tragedy, but was the scandalous widow instead and Tasos Palatzidis in a performance that shows some true acting skill, indeed.

The story is a sad epic of a villager who flees his village when guerillas are approaching, under state orders, and ends up in a squat in Thessaloniki that hosts numerous families and is called Caravan Serai, a title that in turkish would mean something like "palace for travellers". The images are realistic, and even have some neorealist qualities, but are usually deviating from that norm, as they tend to exaggerate. Irony is used widely regarding the views on guerillas and the so called "american help", the Marshall plan and the like, as well as religion. The author is the main source, I reckon, of the witty satire of it all: everyone is trying to save the collapsing country, ergo to support the population that originates from villages and is flooding the cities or the rest of them that ended up in Greece as a result of the TR--GR swaping that took place earlier in that period: christian communities, dedicated police-officers, Americans, town scoundrels, communist saviors; it's a laughable sight to look at.

Laughable, but at a second thought, a sad and disturbing sight when put into context. Was that our country some fifty years ago? More or less, if I take the authors' text for real. Poor, uneducated, prey to foreign kings and greedy allies. Did the country change that much? That question and its ominous resonance in my mind, is the reason why I disliked the movie the most, after all. It looked so bloody familiar, that it scared me to death. The lenght of it is most unwelcoming, too, as well as the quality of the screening copy and the english subtitles. Nevertheless, it still justified its place in the list of must-see films, not only for natives, but for historians and maybe also everyone who has a mere interest in Balkan history.

Info: Caravan Serai was only one in the big selection of Greek films that the mutlicultural luxemburgish audience has a chance to explore, offered by the Greek Cinema Club or the

Ciné-Club Hellénique once per month, except July and August. Film talent is occasionally invited for a Q & A by the commitee of the Club, which is a non-profit organisation as Ms Maragoudaki told us, and is in favour of films that were backed up by Greek Film Center when produced.

It takes a Dogtooth to heal the wound

These are raving days, it makes you cry and makes you laugh with what Greece is through. Distressed, penniless, miserable and lover of the official chaos, my country has little to offer speaking of material resources, but, then, why do you think my motto is "art will save us" ? Obviously, because nothing else could.

With ultimate pleasure and enthusiasm it is -- tears falling down my eyes and my heart beat imitating an ecstatic African drum -- that I am able to state that Dogtooth (Canine for french distribution and Kynodontas / Κυνόδοντας for us), being already short-listed as one of the 9 most prominent films in the Best Foreign Language Film category, it actually made it through. It is, weirdly enough, one of the 5 films to contest in the Academy Awards --a greek film, it has been a while we didn't see that, since Kakogiannis. Some call the film doomed and they are maybe right in principle: how come that what we know as a conservative and abiding by the American values film race ever had the guts to nominate such an avant-garde film that triumphed in Un Certain Regard category in Cannes on 2009 and being able to shock or least to bring uneasy feelings in many of its misplaced mainstream viewers?

I pray and I pray that Christos Stergioglou, Aggeliki Papoulia and Hristos Passalis and first and foremost Yorgos Lanthimos will have the bliss to grab uncle Oscar and walk down a red carpet starting from Syntagma Square till Propylaia (γιατί είναι και κατηφόρα) but I'm already proud enough to know that I will see them on the red carpet in 33 days.

Congratulations and best of luck to all five candidates:

Biutiful, Mexico
Dogtooth, Greece
In a Better World, Denmark
Incendies, Canada
Outside the Law (Hors-la-loi), Algeria

Ένα κάποιο σκληρό βλέμμα

Ο Λάνθιμος, δε γίνεται να μην το παραδεχτεί κανείς, έχει ένα κάποιο βλέμμα. Λίγο σκληρό, λίγο στενόχωρο, πολύ ανακλητικό. Αδύνατο να μιλήσει κανείς σε βάθος για οικεία κακά.

Υποκλίνομαι στην ευφυία της σύλληψης της σιχαμένης οικογενειακής καταπίεσης, κάθε πατροναρίσματος ως εκ τούτου. Τα κλειστά, αυτιστικά περιβάλλοντα που σε ρουφάνε αδηφάγα.

Όμως, ο πιο δυνατός είναι πάντα ικανός να κάνει μέχρι και αυτό, να χτυπήσει τον κυνόδοντά του μέχρι να ματώσει, να πέσει στο νεροχύτη και να είναι πια όλα εκεί έξω δικά του, όλα να τον περιμένουν να τα δει, να τα γευτεί. Ετοιμαζόταν καιρό για την εξόρμηση η πιο δυνατή, δε χρειάζεται προστασία πλέον, δε χρειάζεται υπερπροστασία, δε σας χρειάζεται, δυνάστες. Ούτε η ίδια δεν ξέρει τι χρειάζεται. Θα επιζήσει;

Υ.Γ. Ο πάτερ-φαμίλιας-Στέργιογλου είναι πλέον το πιο ειδεχθές είδωλο της πατριαρχίας προς αποκαθήλωση. Κάθε του ρόλος μια νέα αποκάλυψη, πάντα αναδεικνύεται πιο πλούσιος σε γκάμα ρόλων απ' ότι νομίζαμε.

Το Κακό στην Εποχή των Ηρώων

Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς. Εμείς, τα ζόμπι του Κακού II, τα περήφανα ζόμπι που σκότωσε ο Billy Zane. (Γιατί, τι άλλο θες να 'χεις να θυμάσαι στα γεράματά σου και να αναπολείς;)

Σίγουρα, πάντως, είμαστε παραπάνω από τριακόσιοι, όσο κι αν οι γνωστοί 300 είδα πως τρύπωσαν τελικά, ύπουλα, όχι μόνο στις αιματηρές σκηνές πολέμου μεταξύ αρχαίων Ελλήνων και ζόμπι, αλλά λίγο εδώ, λίγο εκεί και δη στους τίτλους τέλους. Που ήταν βέβαια καταπληκτικοί κατά τ' άλλα (και που η φίλη μου η Αλεξία Μεράκου, που γινόταν ζόμπι σε κάθε ευκαιρία, ήταν πρώτο όνομα στη μακριά τιμημένη λίστα), αλλά, τι να κάνω, στραβή δεν είμαι, η επιρροή ήταν έντονη ή καλύτερα οι 300 έχουν βάλει τη στάμπα τους φαρδιά-πλατιά στο Κακό 2, γεγονός που δεν ήταν εμφανές στο marketing της ταινίας (Ο Frank Miller, βέβαια, είναι ικανός να επηρεάσει και το θεό ακόμα).

Η βασικότερη παρατήρηση είναι ότι η ταινία είναι κλάσεις ανώτερη της προηγούμενης. Θα μπορούσα να το θέσω κι αλλιώς: αν η αυτή παίρνει δέκα η άλλη ήταν κάτω από πέντε και γενικά σχεδόν δεν υπάρχει σημείο σύγκρισης. Αυτό που ήταν μια πιασάρικη ιδέα με μπόλικο fun και απενεχοποιημένη ατμόσφαιρα, το Κακό I, που ούτως ή άλλως μας άρεσε, γιατί έτσι, χωρίς να έχει ουσιαστικά πολλά θετικά στοιχεία ως κινηματογραφικό έργο, απλώς και μόνο επειδή ήταν το πρώτο ελληνικό zombie movie, έγινε τώρα ένα κανονικό zombie movie αξιώσεων: με προφήτη τον Billy Zane να μιλάει αρχαία ελληνικά --ενίοτε με αμερικάνικη προφορά-- και να περιφέρεται με sexy κάπα με κουκούλα, με δυναμικούς αρχαίους Έλληνες πολεμιστές τους Τότσικα, Χρανιώτη, Αυγουστίδη Χ 2, που το αρχαίο ελληνικό δεν τους πάει τόσο όσο στον ελληνο-αμερικάνο πρώην της Kelly Brook, λέμε, την Ιωάννα Παππά ως περιζήτητη παιδούλα και τη γνωστή παρέα του Κακού με new sexy entry τη (νεαρή δικηγόρο από την Ψυχραιμία) Ευτυχία Γιακουμή και τον ιδιαίτερα αγαπητό στις θεατρικές σκηνές Θάνο Τοκάκη ( ας με συγχωρήσουν όσοι έμειναν έξω, δεν είναι επειδή τους εκτιμώ λιγότερο).

Φυσικά, οι αρετές του Κακού δεν εξαντλούνται στο λαμπερό του καστ. Τι να πρωτοπω για την εντυπωσιακή φωτογραφία, αλλού πιτσιλισμένη αφειδώς με αίμα από γλυκόζη, μυστική συνταγή των αδερφών Αλαχούζων κι αλλού να κολακεύει την άδεια Αθήνα του δεκαπενταύγουστου (γιατί, ναι, αν είχατε απορία, μόνο τότε θα μπορούσαν να είναι εφικτές αυτές οι λήψεις) σαν μυστική ερωμένη. Ή για τη σκηνοθεσία που δεν είναι μόνο αστεία, ούτε μόνο witty, ούτε μόνο ευρηματική, ούτε μόνο ό,τι να 'ναι (ειδικά τις στιγμές με το μαγικό κουτάκι που μοιάζει κάπως με κύβο του Ρούμπικ, αλλά σε μπεζάκι και τις άλλες που διάφορα φώτα/κεραυνοί/αστραπές ξεχύνονται στους αιθέρες), αλλά όλα τα παραπάνω μαζί. Για την υποκριτική είναι σα να είπα ήδη, αφού τα γνωστά ονόματα που παίρνουν σοβαρά τον εαυτό τους συνήθως δουλεύουν με επαγγελματισμό και αυτή η ταινία δεν είναι η εξαίρεση, άσε που όλοι έδειξαν υπερβάλλων ζήλο παρά το αντίθετο. Δε μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον ( μόνο τον Κοντόπουλο, για διαφορετικούς εντελώς λόγους), αλλά υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκα, σοβαρά, ότι υπάρχουν ακόμη και περιθώρια βραβείου δεύτερου αντρικού ή γυναικείου ρόλου (ναι, σοβαρολογώ).

Στα συν είναι και οι μπόλικες αναφορές (μα, ο δολοφόνος με το αλυσοπρίονο; πόση πλάκα ν' αντέξει κανείς, Τζεντάι κτλ), το soundtrack, ο άψογος ρυθμός που έδωσε ο πιο απίθανος μοντέρ που υπήρξε ποτέ σε zombie movie Κωνσταντίνος Αδρακτάς (όχι, δεν τον γνωρίζω προσωπικά τον κύριο, όσο και να 'θελα) και φυσικά το τέλος. Ένα τέλος σαρκαστικό με πολιτικό μήνυμα, αν θες να το δεις έτσι, και φυσικά ανοιχτό για νέες συνέχειες. Γιατί, εννοείται περιμένουμε το δεύτερο sequel και εννοείται θα γινόμαστε ζόμπι μέχρι να μην μπορούμε να πάρουμε τα πόδια μας από τα γηρατειά.

Προς το παρόν, βέβαια, αυτός ο άκρατος επαγγελματισμός των συντελεστών από κάθε πλευρά, αυτά τα production values της ταινίας, τελοσπάντων, που έδωσαν ένα τόσο ικανοποιητικό αποτέλεσμα, προβλέπω ότι θα πάνε το Kako II Aka Evil - In the Time of Heroes πολύ μακριά. Και στην άκρη της γης, όπου υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν τα καλά ζόμπι μούβις και τους αρέσουν οι αρχαίοι Έλληνες. Αν μάλιστα έκαναν και αρχαία ελληνικά στο σχολείο, ακόμη καλύτερα. Μπορεί και να καταλάβουν μερικές λέξεις όπως "κίναιδος, αιδοίο, κόρακας" χωρίς να κοιτούν τους υπότιτλους.

Θα μπορούσα να κάνω χαρές για πολλή ώρα ακόμα, αλλά κάπου εδώ, λέω να υπερ-ευχαριστήσω το Γιώργο και τον Πέτρο Νούσια, εντάξει, και τον Claudio Bolivar, που δίχως αυτούς δε θα είχαμε περάσει τόσο μεγάλες στιγμές και πάω να κοιμηθώ)

GREEK films at The Times BFI 53rd London Film Festival

Arrived in my mailbox as follows (with the exact above title):


The Times BFI 53rd London Film Festival is delighted to announce that this year’s programme includes TWO films from GREECE This is part of a worldwide selection of over 190 feature films and over 110 shorts from more than 50 countries. The Festival runs from October 14 –October 29.

Greek FEATURES:

Dogtooth (Kynodontas): Dir, Yorgos Lanthimos

My Only Sunshine (Hayat var): Dir, Reha Erdem (Co-production with Turkey and Bulgaria)


(So strange, ομολογουμένως, μια συμπαραγωγή τριών μερών να περιγράφεται ως "ταινία από την Ελλάδα", ειδικά, μάλιστα όταν δεν είναι γυρισμένη στην ελληνική γλώσσα, ούτε περιλαμβάνει έλληνες συντελεστές or sth. Ξανά τίθεται αυτό το πολυκαιριασμένο θέμα της καταγωγής των ταινιών. Και είναι προ πολλού αποφασισμένο ότι την καταγωγή δεν καθορίζει μόνο αυτός που βάζει το χέρι στην τσέπη...)

Επικίνδυνες Μαγειρικές ή γιατί η Ζυγούλη χορεύει το Στάϊκο στο ταψί

Η μεταφορά ενός θεατρικού στη μεγάλη οθόνη δεν είναι, συνήθως, μεγάλη υπόθεση. Συμβαίνει, όμως, μερικές περιπτώσεις να είναι ξεχωριστές. Όπως η τωρινή, που αφορά τη μεταφορά του μυθιστορήματος-που-έγινε-θεατρικό "Επικίνδυνες Μαγειρικές" ή καλύτερα Liaisons Culinaires, όπως το ξέρει ο πολύς ο κόσμος, του Ανδρέα Στάϊκου.

Ο Βασίλης Τσελεμέγκος σκηνοθέτησε το ελληνικό Θέλμα και Λουίζ --την τηλεταινία Ο Δρόμος, με τη Ματσούκα και την Καστάνη -- και αυτή είναι όλη κι όλη η κινηματογραφική του εμπειρία. Έχει όμως δουλέψει αρκετά στην τηλεόραση, όπως στην Επιφάνεια που ήταν εξαιρετική σειρά, για παράδειγμα, και σε άλλες που δεν τις παρακολουθούσα, ώστε να μπορώ να μιλήσω ιδιαίτερα γι' αυτές.

Ο Ανδρέας Στάικος, όμως, είναι ένας ιδιαίτερος συγγραφέας και θεωρώ ότι χρειαζόταν κάποιον εξίσου ιδιαίτερο σκηνοθέτη, όχι κάποιον απλώς καλό. Επίσης, χρειαζόταν ένα ειδικό concept και σίγουρα όχι μια προσπάθεια γκλαμουριάς και αλαφράδας, τύπου Πολίτικης Κουζίνας (χωρίς να έχω τίποτα με την ταινία, που μου άρεσε πάρα πολύ). Κι όμως, κάτι τέτοιο φαίνεται να κάνουν οι παραγωγοί, ήδη με την επιλογή του συγκεκριμένου καστ. Τα πιο catchy ονόματα in town: Κάτια Ζυγούλη και Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, αρχικά. Η πρώτη υπερ- catchy, μάλιστα, αλλά για τους λάθος λόγους. Γιατί είναι επιτυχημένο μοντέλο που έκανε παιδί με το Σάκη Ρουβά, όχι γιατί έχει πορεία στην υποκριτική. Βέβαια, μπορεί και να έχει τη φωτιά της υποκριτικής μέσα της, ίσως να είναι ικανότατη να δώσει την πιο εκπληκτική ερμηνεία, δε προλέγω, απλώς επισημαίνω ότι η επιλογή φαίνεται να γίνεται με γνώμονα τη δημοτικότητα των ερμηνευτών. Ακόμη και στην περίπτωση του Χωραφά, υπάρχει σίγουρα η πρόθεση να επαναληφθεί η επιτυχία του Μπουλμέτη, μαζί με κάτι από την Χορωδία του Χαρίτωνα, άντε και λίγη περιπετειώδη αναζήτηση του Χριστόφορου Κολόμβου.

Όλα τα παραπάνω ετοιμαζόμουν να μοιραστώ μαζί σας, αγαπητοί, μέχρι που πήρα πληροφορίες εκ των έσω και αναθάρρησα. Και αποφάσισα στο εξής πρώτα να ρωτώ και μετά να βγάζω πορίσματα. Έμαθα, λοιπόν, ότι πέρασαν μοντέλα και κακό από το casting για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της μοιραίας Νανάς που αγαπάει το φαί και τους άντρες. Πέρασαν και ηθοποιοί (ακόμη και η ίδια η Ματσούκα), όμως καμιά τους δεν τα 'λεγε τόσο ωραία και ναζιάρικα και σέξι όπως η Ζυγούλη. Που όπως διαπίστωσα ιδίοις όμμασι κατέχει τη γλώσσα του σώματος όσο καμιά, και βγάζει τον πιο επικίνδυνο και μυστηριώδη ερωτισμό με τη βραχνή φωνή της και τα πράσινά της μάτια. Οπότε, τι κι αν είναι το πιο hot όνομα στην πιάτσα; Να την απορρίψουμε, μόνο και μόνο επειδή δεν έχει εμπειρία στην υποκριτική; Μα, όχι, χρυσή μου. Φυσικά και όχι. Βέβαια, με πόνο ψυχής θα ομολογήσω ότι του αγαπητού Στάϊκου μπορεί και να του έρθει κόλπος με το αποτέλεσμα, γιατί οι αλλαγές επί του πρωτοτύπου είναι αμέτρητες και καθοριστικές. Δεν πρόκειται πλέον για witty dialogues κατά το πρότυπο του Laclos και του Marivaux, όπως είχε αρχικά κάνει ο συγγραφέας, αλλά για ένα κάπως εύκολο narrative κλασικού ερωτικού τριγώνου πασπαλισμένου, όμως, έτσι για αλλαγή με πολλά μυρωδικά, καρυκεύματα και άλλα τέτοια νόστιμα.

Εντάξει, εγώ προσωπικά περιμένω με πολλή αγωνία το αποτέλεσμα. Εν τω μεταξύ, σας προτείνω να διαβάσετε το βιβλίο --γραμμένο στο πολυτονικό σύστημα, μην ξεχνιόμαστε, όσο κι αν η γλυκιά Ζυγούλη και η Θεοφανία Παπαθωμά, η Μυρτώ Αλικάκη και οι υπόλοιποι του cast, δεν ταιριάζουν με αυτό-- με την αγκινάρα στο εξώφυλλο και να μαγειρέψετε τις εξαίσιες συνταγές των κακόμοιρων Δαμοκλή και Δημήτρη που η Νανά τελικά τους αφήνει στα κρύα του λουτρού.

Λέω, τελικά, να αντιγράψω για σας τη μαϊντανοσαλάτα (της σελίδας 15), γιατί θεωρώ ότι έχει μεγάλη πέραση τελευταία. Μοιάζει εύγευστη (θα με συγχωρέσετε, αλλά δε βρίσκω τα σύμβολα του πολυτονικού, οπότε αντιγράφω στο μονοτονικό, shame on me) .

Μαϊντανοσαλάτα

Δυο ματσάκια μαϊντανού. Αφαιρούνται τα κοτσάνια. Ψιλοκόβονται τα φύλλα. Προστίθενται δυο σκελίδες ψιλοκομμένου, λίαν ψιλοκομμένου ή πολτοποιημένου σκόρδου. Λίγο αλάτι, τρεις κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο και ο χυμός ενός λεμονιού.

Καλή σας όρεξη (η ευχή από τα βάθη της καρδιάς μου)

A special day ή η μέρα που ο Γιώργος Λάνθιμος μας έκανε περήφανους

Αισθάνομαι περήφανη σήμερα. Για την ακρίβεια, φουσκώνω σαν παγώνι, που λέει ο λόγος, και πάει καιρός που το σινεμά της χώρας μου αδυνατούσε να με κάνει να νιώσω οτιδήποτε παρόμοιο. Ο Γιώργος Λάνθιμος, που η πρώτη του ταινία Κινέττα δεν έβρισκε διανομή για τους κινηματογράφους ούτε με σφαίρες και παίχτηκε κακήν-κακώς στο Nixon, τρομάρα μας, δεν το έβαλε κάτω, και να που φέρνει βραβείο από τις Κάννες, ύστερα από χρόνια και ζαμάνια. Ο Κυνόδοντάς του ή αλλιώς Canine ή αλλιώτικα Dogtooth κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο τμήμα Un Certain Regard του Φεστιβάλ των Καννών και προς το παρόν έχω μείνει άφωνη για να αρθρώσω οποιαδήποτε λέξη παραπάνω.

Συγχαρητήρια σε έναν από τους τελευταίους εναπομείναντες Δον Κιχότες του ελληνικού σινεμά.

Παρεπιπτόντως, ας πως συγχαρητήρια και στους υπόλοιπους συντελεστές, γιατί δεν το αξίζουν λιγότερο. Εύγε στην αγαπημένη Αγγελική Παπούλια, στο μοναδικό Χρήστο Στέργιογλου, στη Μαίρη Τσώνη και στο Χρήστο Πάσσαλη (κρίμα να μη δείτε και τι λένε πριν το μεγάλο γεγονός ) .

Dennis the Menace ή ο Ντένης Ηλιάδης δεν είναι poser

Πολύ τους γουστάρω τους άνετους τύπους και ο Ντένης φαίνεται να 'ναι ο ορισμός του cool. Όχι, σίγουρα, από το εξώφυλλο στο οποίο φαίνεται βουτηγμένος σε γαλαζοπράσινη πισίνα με ακόμα άψογα κολλαρισμένη κοστουμιά, αλλά τουλάχιστον από την πιο γαμάτη δήλωση για τις επίσημες πρεμιέρες (και γενικώς) που έχω ακούσει τον τελευταίο (πολύ) καιρό:

" Είναι πιο δύσκολο απ' ότι φαντάζεσαι. Πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για την αληθινή τρέλα που λαμβάνει χώρα εκεί. Όποια δουλειά και αν κάνεις στο Χόλιγουντ, είναι απαραίτητο να μάθεις να ποζάρεις. Ξαφνικά βρίσκεσαι απέναντι από δεκάδες φωτογράφους που σου φωνάζουν "Dennis, Dennis" και μια ομοβροντία από φλας που αστράφτουν. Δεν είχα ιδέα ότι είναι τόσο δύσκολο, κι έτσι στις περισσότερες φωτογραφίες είμαι λίγο σαν χαμένος. Βλέπεις ότι το βλέμμα μου είναι out of focus, δεν είχα την παραμικρή ιδέα που έπρεπε να κοιτάζω."

Αν και η πολλή ανετίλα είναι καμιά φορά απίστευτο turn-off, σύμφωνα τουλάχιστον με σοφή φίλη, σε τέτοιους καλλιτέχνες που έχουν κάνει από διαφημίσεις μέχρι Hardcore με Κατερίνα Τσάβαλου να είναι από τσουλί επί πληρωμή (pardon my french) μέχρι ψυχρή εκτελέστρια και (σχεδόν) στο καπάκι Wes Craven remake -- The Last House on the Left, παρακαλώ, που έβγαλε τα λεφτά του από το πρώτο σαββατοκύριακο προβολής στις Η.Π.Α. , κρίνεται εκ των ων ουκ άνευ. Το να μην ξέρεις δε να ποζάρεις και να το παραδέχεσαι ανερυθρίαστα και μάλιστα σε ξινό ζορισμένο αντρικό κοινό αντρικότατου περιοδικού high-class μαφιόζικου ομίλου είναι πια... Και να έχεις και παιδί; Αυτό παραπάει. Πόσο τέλειος μπορεί να είναι ένας άντρας σκηνοθέτης, ε; Και δη Έλληνας; Keep up the good work, Dennis, dear.

Μόλις χώρισα

Μάλλον οι περισσότεροι εδραιωμένοι σινε-κριτικοί έχουν απαγορευτική ηλικία για να καταλάβουν ή είναι βαριά χωμένοι στη δηθενιά/κουλτούρα για να επαινέσουν οτιδήποτε στο οποίο πρωταγωνιστεί η Ζέτα Μακρυπούλια. Ή απλώς ντρέπονται να παραδεχτούν ότι μια παλαβούτσικη ταινία που βασίζεται σε θεατρική ιδέα, άρα έχει και θεατρικό στήσιμο, μπορεί να είναι διασκεδαστική, αξιοπρεπέστατη και διόλου βαρετή. Εμείς πάλι, σιγά να μην έχουμε τέτοια κολλήματα. Χωρίς φόβο και πάθος, λοιπόν, μπορούμε να διαλαλήσουμε την ικανοποίησή μας από το ευφάνταστο εγχείρημα του Μυριανθόπουλου που τιτλοφορείται Μόλις Χώρισα, να βγάλουμε στα τσάκα-τσάκα το συμπέρασμα ότι από το θέατρο θα ξεπηδήσουν αυτοί που θα δώσουν το φιλί της ζωής στον ελληνικό κινηματογράφο (χα) και να προχωρήσουμε στο παρασύνθημα.

Το Θέατρο Μελίνα ποιος το θυμάται πια (είναι χωμένο κάπου ανάμεσα στα γκλαμουράτα κοσμηματοπωλεία της Βουκουρεστίου και η ταινία μας κλείνει το μάτι, αφού τα γυρίσματα της τελευταίας σκηνής γίνονται εκεί, στο ίδιο τετράγωνο). Εκεί είδε για πρώτη φορά τα φώτα της ράμπας η ξεκαρδιστική κωμωδία των Μυριανθόπουλου και Χατζηνικολάου το 1998, εκεί την πετύχαμε με το φίλο μου τον Αντρέα που ακόμη θυμάται ότι τα ρούχα είναι νωπά, και ότι εκείνη η Λου και εκείνη η Ηλέκτρα ήταν τόσο φοβερές, που αρνείται προς το παρόν να δει τους κινηματογραφικούς σωσίες τους. Βασικά, επειδή ήταν κομματάκι παλιά και ήμουν νινί ακόμα, άρα δεν έδινα σημασία σε ονόματα και τέτοια, δε θυμάμαι ποιοι μας διασκέδασαν τόσο τότε. Ούτε το φινάλε δε θυμάμαι καλά-καλά, αλλά σίγουρα δεν είχε να κάνει με παντρειές και τέτοια. Το μόνο που θυμάμαι ήταν ότι γέλασα.

Άρα, το ότι γέλασα το ίδιο κάπου δέκα χρόνια μετά, δε μπορεί παρά να είναι καλό. Η ιδέα του Μυριανθόπουλου in full gear και με προσθήκες στέκει ακόμα και γεμίζει τις οθόνες με πολύχρωμη αλμοδοβαρική ατμόσφαιρα, σοκολάτες Lacta και τάπερ της Tupperware. Και χεστήκαμε που είναι τόσο εμφανή τα προϊόντα εδώ κι εκεί, λες και δεν είμαστε δα από αυτό τον πλανήτη και δεν ξέρουμε ότι προσπαθούν να διαφημιστούν κι αυτά τα φτωχά. Και στο κάτω-κάτω, καλό είναι να δίνουν τα λεφτά τους οι εταιρείες για τόσο καλούς σκοπούς όπως την παραγωγή ταινιών, έστω και με αυτό το αντίτιμο (μήπως να το κάνω κι εγώ πάγια τακτική, σκέφτομαι, το on screen-σοκολατοφάγωμα). Από τότε, ο Μυριανθόπουλος με το Μόλις Χώρισα πήγαν τσάρκα παντού. Πέρασαν από το θέατρο Λαμπέτη, το Εγνατία στη Θεσσαλονίκη, ακόμη και από το Βόλο και μετέδιδαν πάντα την ίδια ενέργεια στο κοινό με τις παραφροσύνες στις οποίες εμπίπτει μία χωρισμένη και οι φίλοι που προσπαθούν να βοηθήσουν την κατάσταση. Το περίεργο δεν είναι λοιπόν ότι έφτασαν τελικά στη μεγάλη οθόνη, αλλά γιατί άργησαν τόσο.

Τώρα όμως είναι εδώ και από τη χαρά μου δεν καταφέρνω να περιοριστώ στο καλούπι μιας άνευρης και αντικειμενοφανούς κριτικής. Όντας από αυτούς που χαίρονται όταν γυρίζονται ελληνικές ταινίες, γιατί μέσα από την ποσότητα θα έρθει οι ποιότητα –όσο κι αν δε θέλουν να το δουν μερικοί—η αντίδρασή μου ήταν θετική εξαρχής. Ούτε καν η συμμετοχή τόσων τηλεοπτικών και πιασάρικων ονομάτων δε με χάλασε, γιατί έχω πίστη στο Μυριανθόπουλο, πως να το κάνουμε (εδώ μέχρι και παιδικό κατάφερε να απογειώσει,--τον Πεταλουδόσαυρο έχω κατά νου).

Το στόρι ισχνό σε δράση, παχυλό όμως σε χαρακτηρολογία και καλογραμμένες ατάκες. Η Ηλέκτρα, ως άλλη τραγική ηρωίδα, χωρίζει απρόσμενα μετά από έξι χρόνια σχέσης ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, αλλά και των γενεθλίων της. Μόνο που δεν το ξέρει. Ο τηλεφωνητής κρύβεται μέχρι και στο ψυγείο για να αποφύγει να ακούσει το δυσοίωνο μήνυμα του χωρισμού, οι φίλοι της κάνουν πάρτυ τρικούβερτο για να την προετοιμάσουν για το συμβάν, ενώ ο αγαπημένος της ζαχαρώνει με μια πιο όμορφη και πιο νέα σε ένα άλλο πάρτι ( προς Guzel μεριά, άσχετο).

Η θεατρικότητα του concept επέβαλλε τα περισσότερα γυρίσματα να είναι εσωτερικά και μάλιστα στην ίδια πολυκατοικία –γιατί η παρέα της Ηλέκτρας ζει όλη μαζεμένοι, Φιλαράκια φάση. Το σκηνικό, ποπ όσο δεν πάει άλλο, στήθηκε στο κλειστό Ολυμπιακό γυμναστήριο της Αρσης Βαρών στη Νίκαια και είναι άκρως προσεγμένο, όσο και τα κοστούμια των ηθοποιών. Επιτέλους, μπορούμε να πούμε ενθουσιώδη μπράβο σε στιλίστα ελληνικής παραγωγής, ύστερα από τις κουλαμάρες του Alter Ego πέρυσι. Η επιλογή του καστ είναι εξαιρετικά επιτυχημένη και ο Μυριανθόπουλος κατάφερε να κρατήσει σχετική ομοιογένεια στο παίξιμο, όσο κι αν η Κωνσταντινίδη έχει μια τάση να ξεφεύγει. Πάντως, αν κρίνω από την ενοχλητικά έξαλλη κατάσταση που της είχε επιτρέψει ο Φασουλής το καλοκαίρι, ο Μυριανθόπουλος γνωρίζει να κρατάει γερά τα γκέμια στους ηθοποιούς του. Η Μακρυπούλια σε νέα εξαιρετική εκδοχή με καμπύλες και με αφέλεια ξανθιάς τη μία, αυτοσυγκράτηση καστανής την άλλη, έδωσε το ρόλο της πολυδιάστατα, χαριτωμένα και όμορφα –αυτό το τελευταίο είναι γνωστό τοις πάσι. Σε αντίθεση με τον γλυκό δε λέω, ομορφούλη δε λέω, Τσιμιτσέλη που συνεχίζει να μην μπορεί να αποχωριστεί αυτό το μονοκόμματο στυλάκι, αυτό το ούγκα-ούγκα που τον διακρίνει από μικρό. Άσε που δεν πιάνει μία για γκόμενος της Μακρυπούλια, αλλά αυτό από μόνο του δε θα το κάναμε θέμα. Η Μαρία Μπακοδήμου πάλι που κάνει καθηλωτική επίδειξη με τάπερ και αναλύει θέματα που αφορούν το μόσχο και τη μανέστρα ήταν λαμπρή επιλογή. Ο Σήφης δε, που να σας λέω.

Το φρενήρες κατά στιγμές μοντάζ μας κατάφερε να κρατηθούμε σε εγρήγορση, εκτός από κάτι ολιγόλεπτες στάσεις όπου η ταινία είπε να γίνει λίγο βίντεο-κλιπ, αλλά γιατί να μη γίνει, βρε αδερφέ, δεν πάει και για Όσκαρ. Αφού έχει ωραίες πειραγμένες εκδοχές του Σήμερα Γιορτάζει Όλη η Γη και του Νύχτα Στάσου, ειδικά αυτού. Οι Μίκρο καταπιάστηκαν με τη μουσική επένδυση, ο Άγγελος Φραντζής κράτησε το ρόλο συμβουλάτορα ως πιο δόκιμος στα κινηματογραφικά κατατόπια και πολλοί, μα πάρα πολλοί βρέθηκαν συμπαραγωγοί στην ταινία που παρουσιάζει μια παρέα που έχει πιο πολλή φαντασία και όρεξη για ζωή και δράμα απ’ ότι όλοι αυτοί που φέρνω στο νου μου. Επιπλέον, η ταινία δε φαίνεται πρόχειρη και φτηνή, μια χαρά τα πάει στα production values, όπως και στη χιουμοριστική οδό που ακολούθησε το marketing: τι πιο πιασάρικο από το να βγαίνει στις αίθουσες μια ταινία με τον τίτλο Μόλις Χώρισα του Αγίου Βαλεντίνου. Σε κάθε περίπτωση, θέλω να καταλήξω στο εξής: η ταινία εκμεταλλεύεται μια χαρά τις αδυναμίες της (γιατί και ο Τσιμιτσέλης θα φέρει κόσμο με την παρουσία του και μόνο, όπως και τα υπόλοιπα ονόματα-κράχτες, όπως και τα τραγουδάκια και το χαχαχουχα και όλα) και δεν αφήνει κανέναν παραπονεμένο. Είναι από αυτές τις ταινίες που κανείς (καλοπροαίρετος) δε θα κατατάξει ως χάσιμο χρόνου ή θα σκεφτεί "τα λεφτά μας πίσω" κι αυτό είναι το πιο σημαντικό. Πολυλόγησα ασύστολα, όμως, και οι στριφνοί δεν πείθονται έτσι κι αλλιώς...

Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα

Λίγοι τίτλοι, κουλοί τίτλοι, ένα όνομα: Νίκος Νικολαΐδης. Πτώματα, πισίνες, μοιραίες γυναίκες. Λάκκοι στον κήπο, νάιλον, σκοτωμένες γυναίκες. Απίθανες μεταμφιέσεις, βυζιά, βυζιά, βυζιά, εύκολο-δύσκολες γυναίκες, ψυχολογικά διαταραγμένες γυναίκες, καθ' όλα ασυνήθιστες γυναίκες.

Ωραία μας περιέγραφε. Τι θα κάνουμε χωρίς αυτόν. Ή, τελοσπάντων, τι θα κάνουμε χωρίς τέτοια μη συμβατικά σενάρια. Έχουμε πήξει στην κλισεδούρα. Γύρνα πίσω με το σώμα ξανθιάς καλλονής που θα γυρίζει cult ταινίες με παράξενους άντρες αυτή τη φορά, Νίκο.

Το alter ego του Σάκη

Το alter ego του Σάκη Ρουβά ονομάζεται Στέφανος (Στεφ για τους φίλους) και τη βρίσκει να τραγουδάει στα αγγλικά με κακή προφορά. Κυκλοφορεί συνεχώς αξύριστος, με μια απαίσια μισή φράτζα-extension και ένα ξεβαμμένο t-shirt. Φοράει μαύρο μολύβι ματιών και κάτι άγρια μηχανόβια δερμάτινα στις εμφανίσεις του συγκροτήματός του που του δίνουν look περασμένων δεκαετιών.

Η γκόμενα του alter ego του Σάκη δεν είναι classy και καλλονή σαν τη Κάτια Ζυγούλη, αλλά προκλητική και γυμνασμένη σα τη Sex-and-the-city Ντορέττα Παπαδημητρίου και κάνει τολμηρές ενδυματολογικές επιλογές: δερμάτινο σουτιέν πάνω από λευκό πουκάμισο, (να μην αναφέρω την περίτεχνα ισιωμένη ή κυματιστή με πολλή λακ κώμη) και ειδικά σε μια περίσταση, το χειρότερο ρούχο που θα φορούσε real κοπέλα με το ελάχιστο μυαλό και γούστο. Αν εσύ έτρεχες ταραγμένη να βρεις το αγόρι σου που σου ‘λειψε και υποψιάζεσαι ότι δε σε θέλει πια, θα φορούσες σίγουρα κάτι που θα πάσχιζε να του αλλάζει γνώμη. Να αναζωπυρώσει τη φλόγα του, έστω. Η Ντορέττα έριξε πάνω της γκρι ανκορά αμάνικο ζιβάγκο με πούλιες στο μπροστινό μέρος. Γενικότερα, το πλεκτούλι παίζει πολύ σε αυτή την ταινία. Από τεράστια κασκόλ, ζακέτες εξεζητημένης πλέξης για βαρυχειμωνιά Αλάσκας τουλάχιστον και δε συμμαζεύεται—σίγουρα από πίσω κρύβεται συμφωνία με ντόπια βιοτεχνία πλεκτών.

Του alter ego του Σάκη, εν ολίγοις, του λείπει αισθητική και αληθοφάνεια. Και ενώ όλοι πριν φοβόμασταν και λέγαμε «τι θα δουν τα μάτια μας» από κινηματογραφικής πλευράς, το παιχνίδι αντιστράφηκε άρδην μόλις αρχίσαμε να απολαμβάνουμε το θέαμα. Είχαμε μύχιο φόβο ότι ο Σάκης δεν θα έχει ούτε τη βασική ευχέρεια μπροστά στην κάμερα για να δούμε τελικά ότι μια χαρά τα κατάφερε ο φτωχός. Είχαμε άλλο φόβο ότι το σενάριο και η σκηνοθεσία θα ‘ναι για γέλια για να δούμε ότι το σενάριο είναι όχι χειρότερο από άλλα, (με κυριότερο μειονέκτημα τους κουλούς διάλογους), αλλά η σκηνοθεσία με μια εύπεπτη οπτική video clip και διαφήμισης για σοκολάτα ION, Porsche και άλλα υλικά αγαθά, και στο κάτω-κάτω οι διαφημίσεις και τα video clip πάντα μας άρεσαν.

Η αισθητική όμως ήταν δεδομένη. Το ίδιο και η αληθοφάνεια —καταφέρνουν να την αγγίζουν ακόμη και τα τηλεοπτικά σήριαλ. Τα δύο εκατομμυριάκια της Village φαινόταν μεγάλο ποσό για τα ελληνικά δεδομένα και έτσι η glossy και sleek ταινία που θα μας άφηνε με το στόμα ανοιχτό με το άψογο στήσιμο ήταν το λιγότερο που περιμέναμε. Πήγαμε μέχρι την πηγή, όμως, και δεν ήπιαμε νερό. Τα ανεκδιήγητα κοστούμια (λιγότερο το set design) το άστοχο styling που μετά βίας αναδείκνυε τους πρωταγωνιστές, η προχειρότητα (με κομπάρσους να κοιτούν άβολα την κάμερα κτλ.) άφησε πικρή γεύση στο στόμα και απέδειξε ότι το budget ποτέ δεν είναι αρκετό, όταν τα σχέδια είναι τόσο μεγαλεπήβολα.

Έδειξε επίσης ότι δεν υπάρχει κόσμος με εμπειρία στη μικρή μας χώρα—γιατί αν υπήρχε, θα τον είχε προσλάβει σίγουρα η Village. Πάλι καλά που υπήρχαν ανέλπιστα θετικά όπως το διάσπαρτο χιούμορ και οι δευτερεύοντες ηθοποιοί (ο Δημήτρης Κουρούμπαλης κυριολεκτικά κλέβει την παράσταση) και τα μπάλωσαν κάπως. Η επόμενη ταινία του Σάκη πρέπει να ‘ναι κωμωδία πάντως, γιατί έχει έφεση στο κωμικό στοιχείο. Τα highlights είναι σαφώς η σκηνή που σαπουνίζει το ψάρι και που τον καταβρέχει το ποτιστικό για το γκαζόν του κήπου, δε το συζητάω.

Όσο για την επιλογή της Δανάης Σκιάδη στο ρόλο της Αριάδνης που κρατούσε το μίτο του Λαβυρίνθου του ροκ σταρ, ούτε εγώ, ούτε πολλοί άλλοι κατάλαβαν εντελώς το μαγνητισμό και τη σκοτεινή γοητεία της, ούτε βέβαια και το αντριλίκι που υποτίθεται ότι πουλούσε ως οδηγός λεωφορείου και wild nature girl. Μυστηριώδης χαρακτήρας, λέμε.