All the lonely people

After eating a box of chocolate truffles dipped in glitter in an effort to cure my not-feeling-well mood, and after remembering that last night I practically devoured 3 doughnuts with cream filling inside the super-market, cause there was no way I could wait to pay for them first, Eleanor Rigby came on my mind. Not specifically her, but all the lonely people who walk in the city and pretend to be too busy even to smile to the person they just crossed, while in reality they would love to drink a coffee or a beer with someone. But, not just anyone, and that's where the problem (if you can call it a problem) lies. 

Lonely people are in fact a bit too selective. They are fond of their memories, and they are sentimental. They find it hard to attach, and even harder to detach. They cherish imaginary friends and relationships, and keep a place in their heart for those who are no longer around. They are maybe introverts or just highly sensitive or just deeply hurt. Or nothing from all the above -I won't pretend I have the key to human psyche. 

I know that in this particular case, Eleanor Rigby is deeply hurt indeed. Profoundly sad and lonely she is, only because she felt the ultimate bliss, only because she knew how it is to be in love with the one. Until things went sour. Jessica Chastain is the redhead in the poster and the disappearing girl in the title. Her other half on screen for this set of films is James McAvoy. They are both brilliant -some of those actors whose performance is rarely questioned, just because they seem so natural in everyone's shoes. Why did I say "set of films"? If you're wondering, you probably haven't heard that newcomer Ned Benson had the poignant idea to shoot two films with the same title, and the exact same story, only different. One is from the point of view of the guy, the other is from the point of the view of the lady, that's why we have The Disappearance of Eleanor Rigby: Him (2013) and  The Disappearance of Eleanor Rigby: Her (2013). 

I have watched both films back to back, which is the right thing to do, after all, to notice similarities and differences.  Giving credit to popular belief that men and women have a totally different point of view  and react in a different way to the same situations (or else Men are from Mars, Women are from Venus), Benson decided not only to include new, unknown parts of each characters' story in each film, but also to have the actors give a slightly different performance in the same scene from one film to the other, whether it is for the tone of voice, facial expression or even the words they decided to use. How does it feel when each party feels that it's the other one to blame?

Live Cinema: Orphans of the Storm (1921)

Orphans of the Storm is an animal shelter in Riverwoods, Illinois; that's what I learnt from a comprehensive search on Google, where the above shelter features as the top result and a far more popular one than the film it got the inspiration for its title in the first place.

I honestly hope, thought, that you guys have heard of this epic film, the last commercial success for D.W. Griffith and a not a less grandiose one; Not quitting the habit of  high production values and bigger-than-life story lines, after The Birth of a Nation (1915), Intolerance (1916) -which I dearly remember watching on my name day in National Gallery's Auditorium in London years ago-, Broken Blossoms (1919) and some others in between, Griffith decided to take on French Revolution from his point of view, always a particular one: this time he wanted to preach against Bolshevism (funny word, ainnit?)

He used as first material the well-known play by D'Ennery The Two Orphans and he managed to stretch it up to three (!) hours with intermission. I had the chance to see the original roadshow copy, just as I had the big, admittedly, chance to enjoy the use of the loo during the intermission. The screening was the glorious ending of a very good season of Live Cinema, a successful joint venture by Cinematheque de la Ville de Luxembourg and Philharmonie over the years. On 2014 I also managed to watch the re-mastered copy of Pandora's Box by G.W. Pabst, with lovely Louise Brooks in her signature hairdo as Lulu with live music from Ensemble Kontraste conducted by Frank Strobel. If that one was an interesting experience - a Lulu of giant proportions leading men to destruction behind the conductors baguette-, The Orphans of the Storm (1921) was an all-in-all thrilling experience.

Berberian Sound Studio (2012)

3 reasons to see this film:

Toby Jones is an awesome actor with a vast acting palette; he was Truman Capote in the annoying/unbelievable characterisation by Douglas McGrath and his Infamous (2006), he was in political films Frost/Nixon and W., and he also was...Dobby in the Chamber of Secrets, the second installment of Harry Potter. 

The concert (2009)

It was not always clear that snobbery is the most problematic act of them all; it took me years to realise. Once upon a time I remember myself scoffing at people; as  well as I remember my mother reproaching me with the who-do-you-think-you-are look, and that was probably the best thing she ever did. She taught me to treat my fellow humans as equals. Not with lengthy explanations of any kind, no; only with a transient mood, a sense of empathy I could not grasp at the time -it seemed as an act of unneeded kindness. Until my little self grew up to understand that status quo,  education, looks, taste and so many other things that falsely define us in life are not a product of choice, but rather a mere gift of chance.

Death in Venice (1971)

My sister was looking for me yesterday night. From her faraway country, she needed to talk. Urgently. I was concerned. She started crying before having the time to explain what it was all about. When she found her breath, she told me the story of somebody who had just died. A friend of hers, or better, a flirt of hers. Middle-aged man who appeared to be a workaholic. Working and living in his office, with no family to support he rarely allowed himself the pleasure of inertia. No holidays, love affairs, shopping sprees to hold him back from work. And from making money. In their short encounter, he confided that he was dreaming to start living after his upcoming retirement. After years of hard work, he could finally allow himself to take a break; to search for human contact; to heartily give his savings colorful material shapes like comfort, luxury and beauty. But his heart did not take his plans into account and stopped beating unexpectedly, paying him with all the time off he ever wanted. Albeit, in darkness.

Gustavo Santaolalla or Biutiful Sounds

Biutiful (2010) got awards and nominations everywhere from Cannes and Kodak Theatre till the numerous critic's associations all around the States, the Goya Awards (Spain) and the Ariel Awards (Mexico) , but my aim here is not to meticulously praise its endless merits. My aim is to remember one of its most attractive yet alienating features, its music. Leaving Xavier Bardem and the multi-layered plot aside, Gustavo Santaolalla is one of the key names in this beautifully sad film.

A Couple to Remember: New York, New York

It's Valentine's Day today, and no matter how silly or empty this day can be, it is what it is. A day established enough to remind us the need to portray love and affection at its best, or just fake it. You know what? It doesn't even matter. Everybody deserves a thought, a tacky gift or quality time with the person he shares his life with, even if it's not spontaneous or passionate. For some, being a couple is making an effort, such an effort -should it be like that or not? It's all a matter of taste, really. And luck.

Thank you, Ken Russel; Tommy was good fun

The news of Ken Russell's death shook the world media; he is now called a pioneer, an iconoclast, a groundbreaking and controversial director, things that he always has been, of course. I admire more, though, those who are brave enough to love him for his  kitschy and bombastic qualities, in Tommy, for instance.

Tommy is the film that left me utterly impressed with its unconventional thrill (and I recently proposed it to a friend as an equivalent, somehow, to the Greek cult film O Drakoulas ton Eksarheion). Tommy is definitely the film I would recommend to the audience that first heard of him today, because of the unfortunate event of his decease.

When estelle discovered...

The World Of Grace Jones

At last, my arm is complete again

Μόλις χώρισα

Μάλλον οι περισσότεροι εδραιωμένοι σινε-κριτικοί έχουν απαγορευτική ηλικία για να καταλάβουν ή είναι βαριά χωμένοι στη δηθενιά/κουλτούρα για να επαινέσουν οτιδήποτε στο οποίο πρωταγωνιστεί η Ζέτα Μακρυπούλια. Ή απλώς ντρέπονται να παραδεχτούν ότι μια παλαβούτσικη ταινία που βασίζεται σε θεατρική ιδέα, άρα έχει και θεατρικό στήσιμο, μπορεί να είναι διασκεδαστική, αξιοπρεπέστατη και διόλου βαρετή. Εμείς πάλι, σιγά να μην έχουμε τέτοια κολλήματα. Χωρίς φόβο και πάθος, λοιπόν, μπορούμε να διαλαλήσουμε την ικανοποίησή μας από το ευφάνταστο εγχείρημα του Μυριανθόπουλου που τιτλοφορείται Μόλις Χώρισα, να βγάλουμε στα τσάκα-τσάκα το συμπέρασμα ότι από το θέατρο θα ξεπηδήσουν αυτοί που θα δώσουν το φιλί της ζωής στον ελληνικό κινηματογράφο (χα) και να προχωρήσουμε στο παρασύνθημα.

Το Θέατρο Μελίνα ποιος το θυμάται πια (είναι χωμένο κάπου ανάμεσα στα γκλαμουράτα κοσμηματοπωλεία της Βουκουρεστίου και η ταινία μας κλείνει το μάτι, αφού τα γυρίσματα της τελευταίας σκηνής γίνονται εκεί, στο ίδιο τετράγωνο). Εκεί είδε για πρώτη φορά τα φώτα της ράμπας η ξεκαρδιστική κωμωδία των Μυριανθόπουλου και Χατζηνικολάου το 1998, εκεί την πετύχαμε με το φίλο μου τον Αντρέα που ακόμη θυμάται ότι τα ρούχα είναι νωπά, και ότι εκείνη η Λου και εκείνη η Ηλέκτρα ήταν τόσο φοβερές, που αρνείται προς το παρόν να δει τους κινηματογραφικούς σωσίες τους. Βασικά, επειδή ήταν κομματάκι παλιά και ήμουν νινί ακόμα, άρα δεν έδινα σημασία σε ονόματα και τέτοια, δε θυμάμαι ποιοι μας διασκέδασαν τόσο τότε. Ούτε το φινάλε δε θυμάμαι καλά-καλά, αλλά σίγουρα δεν είχε να κάνει με παντρειές και τέτοια. Το μόνο που θυμάμαι ήταν ότι γέλασα.

Άρα, το ότι γέλασα το ίδιο κάπου δέκα χρόνια μετά, δε μπορεί παρά να είναι καλό. Η ιδέα του Μυριανθόπουλου in full gear και με προσθήκες στέκει ακόμα και γεμίζει τις οθόνες με πολύχρωμη αλμοδοβαρική ατμόσφαιρα, σοκολάτες Lacta και τάπερ της Tupperware. Και χεστήκαμε που είναι τόσο εμφανή τα προϊόντα εδώ κι εκεί, λες και δεν είμαστε δα από αυτό τον πλανήτη και δεν ξέρουμε ότι προσπαθούν να διαφημιστούν κι αυτά τα φτωχά. Και στο κάτω-κάτω, καλό είναι να δίνουν τα λεφτά τους οι εταιρείες για τόσο καλούς σκοπούς όπως την παραγωγή ταινιών, έστω και με αυτό το αντίτιμο (μήπως να το κάνω κι εγώ πάγια τακτική, σκέφτομαι, το on screen-σοκολατοφάγωμα). Από τότε, ο Μυριανθόπουλος με το Μόλις Χώρισα πήγαν τσάρκα παντού. Πέρασαν από το θέατρο Λαμπέτη, το Εγνατία στη Θεσσαλονίκη, ακόμη και από το Βόλο και μετέδιδαν πάντα την ίδια ενέργεια στο κοινό με τις παραφροσύνες στις οποίες εμπίπτει μία χωρισμένη και οι φίλοι που προσπαθούν να βοηθήσουν την κατάσταση. Το περίεργο δεν είναι λοιπόν ότι έφτασαν τελικά στη μεγάλη οθόνη, αλλά γιατί άργησαν τόσο.

Τώρα όμως είναι εδώ και από τη χαρά μου δεν καταφέρνω να περιοριστώ στο καλούπι μιας άνευρης και αντικειμενοφανούς κριτικής. Όντας από αυτούς που χαίρονται όταν γυρίζονται ελληνικές ταινίες, γιατί μέσα από την ποσότητα θα έρθει οι ποιότητα –όσο κι αν δε θέλουν να το δουν μερικοί—η αντίδρασή μου ήταν θετική εξαρχής. Ούτε καν η συμμετοχή τόσων τηλεοπτικών και πιασάρικων ονομάτων δε με χάλασε, γιατί έχω πίστη στο Μυριανθόπουλο, πως να το κάνουμε (εδώ μέχρι και παιδικό κατάφερε να απογειώσει,--τον Πεταλουδόσαυρο έχω κατά νου).

Το στόρι ισχνό σε δράση, παχυλό όμως σε χαρακτηρολογία και καλογραμμένες ατάκες. Η Ηλέκτρα, ως άλλη τραγική ηρωίδα, χωρίζει απρόσμενα μετά από έξι χρόνια σχέσης ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, αλλά και των γενεθλίων της. Μόνο που δεν το ξέρει. Ο τηλεφωνητής κρύβεται μέχρι και στο ψυγείο για να αποφύγει να ακούσει το δυσοίωνο μήνυμα του χωρισμού, οι φίλοι της κάνουν πάρτυ τρικούβερτο για να την προετοιμάσουν για το συμβάν, ενώ ο αγαπημένος της ζαχαρώνει με μια πιο όμορφη και πιο νέα σε ένα άλλο πάρτι ( προς Guzel μεριά, άσχετο).

Η θεατρικότητα του concept επέβαλλε τα περισσότερα γυρίσματα να είναι εσωτερικά και μάλιστα στην ίδια πολυκατοικία –γιατί η παρέα της Ηλέκτρας ζει όλη μαζεμένοι, Φιλαράκια φάση. Το σκηνικό, ποπ όσο δεν πάει άλλο, στήθηκε στο κλειστό Ολυμπιακό γυμναστήριο της Αρσης Βαρών στη Νίκαια και είναι άκρως προσεγμένο, όσο και τα κοστούμια των ηθοποιών. Επιτέλους, μπορούμε να πούμε ενθουσιώδη μπράβο σε στιλίστα ελληνικής παραγωγής, ύστερα από τις κουλαμάρες του Alter Ego πέρυσι. Η επιλογή του καστ είναι εξαιρετικά επιτυχημένη και ο Μυριανθόπουλος κατάφερε να κρατήσει σχετική ομοιογένεια στο παίξιμο, όσο κι αν η Κωνσταντινίδη έχει μια τάση να ξεφεύγει. Πάντως, αν κρίνω από την ενοχλητικά έξαλλη κατάσταση που της είχε επιτρέψει ο Φασουλής το καλοκαίρι, ο Μυριανθόπουλος γνωρίζει να κρατάει γερά τα γκέμια στους ηθοποιούς του. Η Μακρυπούλια σε νέα εξαιρετική εκδοχή με καμπύλες και με αφέλεια ξανθιάς τη μία, αυτοσυγκράτηση καστανής την άλλη, έδωσε το ρόλο της πολυδιάστατα, χαριτωμένα και όμορφα –αυτό το τελευταίο είναι γνωστό τοις πάσι. Σε αντίθεση με τον γλυκό δε λέω, ομορφούλη δε λέω, Τσιμιτσέλη που συνεχίζει να μην μπορεί να αποχωριστεί αυτό το μονοκόμματο στυλάκι, αυτό το ούγκα-ούγκα που τον διακρίνει από μικρό. Άσε που δεν πιάνει μία για γκόμενος της Μακρυπούλια, αλλά αυτό από μόνο του δε θα το κάναμε θέμα. Η Μαρία Μπακοδήμου πάλι που κάνει καθηλωτική επίδειξη με τάπερ και αναλύει θέματα που αφορούν το μόσχο και τη μανέστρα ήταν λαμπρή επιλογή. Ο Σήφης δε, που να σας λέω.

Το φρενήρες κατά στιγμές μοντάζ μας κατάφερε να κρατηθούμε σε εγρήγορση, εκτός από κάτι ολιγόλεπτες στάσεις όπου η ταινία είπε να γίνει λίγο βίντεο-κλιπ, αλλά γιατί να μη γίνει, βρε αδερφέ, δεν πάει και για Όσκαρ. Αφού έχει ωραίες πειραγμένες εκδοχές του Σήμερα Γιορτάζει Όλη η Γη και του Νύχτα Στάσου, ειδικά αυτού. Οι Μίκρο καταπιάστηκαν με τη μουσική επένδυση, ο Άγγελος Φραντζής κράτησε το ρόλο συμβουλάτορα ως πιο δόκιμος στα κινηματογραφικά κατατόπια και πολλοί, μα πάρα πολλοί βρέθηκαν συμπαραγωγοί στην ταινία που παρουσιάζει μια παρέα που έχει πιο πολλή φαντασία και όρεξη για ζωή και δράμα απ’ ότι όλοι αυτοί που φέρνω στο νου μου. Επιπλέον, η ταινία δε φαίνεται πρόχειρη και φτηνή, μια χαρά τα πάει στα production values, όπως και στη χιουμοριστική οδό που ακολούθησε το marketing: τι πιο πιασάρικο από το να βγαίνει στις αίθουσες μια ταινία με τον τίτλο Μόλις Χώρισα του Αγίου Βαλεντίνου. Σε κάθε περίπτωση, θέλω να καταλήξω στο εξής: η ταινία εκμεταλλεύεται μια χαρά τις αδυναμίες της (γιατί και ο Τσιμιτσέλης θα φέρει κόσμο με την παρουσία του και μόνο, όπως και τα υπόλοιπα ονόματα-κράχτες, όπως και τα τραγουδάκια και το χαχαχουχα και όλα) και δεν αφήνει κανέναν παραπονεμένο. Είναι από αυτές τις ταινίες που κανείς (καλοπροαίρετος) δε θα κατατάξει ως χάσιμο χρόνου ή θα σκεφτεί "τα λεφτά μας πίσω" κι αυτό είναι το πιο σημαντικό. Πολυλόγησα ασύστολα, όμως, και οι στριφνοί δεν πείθονται έτσι κι αλλιώς...

And the winner is...

...cheaplog. Για το πόσο καλά μυρίζεται τους νικητές. (N.B. οτιδήποτε πιασάρικο). Το Control (εκτός από όσα είχε ήδη μαζέψει) ανακηρύχτηκε ως η καλύτερη βρετανική ανεξάρτητη ταινία φέτος στα ΒIFA με σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή να την ακολουθούν κατά πόδας. Ο Anton Corbijn που γνώρισε τους Joy Division και πρόλαβε να τους φωτογραφήσει πριν μείνουν δίχως frontman και γίνουν New Order, στέφθηκε καλύτερος σκηνοθέτης και καλύτερος debut director , ενώ ο νεαρός Sam Riley βραβεύτηκε ως ο πιο ελπιδοφόρος newcomer. Άλλο ένα βραβείο, αυτό για supporting actor πήγε στον Toby Kebbell.

Εμένα επιμένει να μου φαίνεται ότι όλη αυτή η φασαρία πρόκειται λίγο (όσο πατάει η γάτα) για καθαρή νοσταλγία αυτών που άκουγαν το συγκρότημα τότε ή το ανακάλυψαν κατόπιν εορτής, αλλά το αγάπησαν σφόδρα, καθώς και για acknowledgment της τόσο καλής black and white φωτογραφίας και της σωστής ατμόσφαιρας του περασμένου εκείνου καιρού. Διαφωνίες δεκτές.