His life a Circus: Charlie Chaplin

Being lukewarm towards Charlie Chaplin is possible; I wouldn't contest his apparent acting and directing genius (how else would he have his audiences on hello), but his kind of thing, the combination of slapstick and pathos is definitely not for me. I'd rather have the two separated; I tend to despise comedies without a happy ending, cause they take me by surprise -there's a definite need for preparation to take pain in.

My sympathy for Chaplin, the man, grew like a wild flower after reading his tormented childhood. "Why had she done this? Mother, so light-hearted and gay, how could she go insane?", he is writing in his autobiography for his feelings, as a child, towards his mum's unstable nature. Climbing up the ladder didn't come easy. Chaplin had to fight his appearance -they said he looked too young and too shy- and contest with bigger stars, trying to shine above them in order to secure his place in the English show-biz.

Chaplin or Charlot in many a countries was lucky enough to be selected in the Karno troup that was going to tour America; that's how he got into movies. Scouting always works in favour of audiences, and the latter found in Chaplin's face their new idol: Chaplin was probably the first actor to have his own merchandise sold all around; he was an incontestable worldwide cultural phenomenon (which I'm unable to grasp) and this mania was even given a name by an entertainment journalist: "Chaplinitis" took over America on 1915, he writes. 

Oz the Great and Powerful, tell me about it

Oz was not a bad film whatsoever, but it was one of those you forget once you step out of the  multiplex. Joyful atmosphere, great graphics and good acting are the positive points I spotted out.

Ruby Sparks...and God created Woman

Talking on air on Ara City Radio last week on Friday Flicks, it was probably the first time I got so excited about a film. It was my very own tip of the week; I dared to name it in my flamboyant fashion "the perfect film". Ben believed I have seen the film already, due to my overwhelming dedication. I had only seen the trailer once.

Ruby Sparks (2012) is by no means "the perfect film";  I  do tend to have great expectations, a bothersome characteristic I try to diminish from a very young age. Ruby Sparks is, still, a refreshing film with  sweet moments, actors we love and some others we are falling in love with. Like Zoe Kazan, who succeeded in doing what she left unfinished in HappyThankYouMorePlease (2010). There she was plain annoying. Being Ruby Sparks, she is real, she is happy, she is sad and charming, she is the maze of life. It could be that she loved the character too much, as she is her creator. Even though she plays the creation. I will get back to that in a bit.

To Rome With Love (2012)

Even if it's lesser Woody Allen, it's still Woody, they wrote, and they were right; we are still under his spell. To Rome With Love (2012) was in fact one of the easiest projects to fund till now for the workaholic director who feels obliged to produce once per year, even if there's nothing special to say. Some of his Italian distributors proposed to provide him with the budget for his new film at once, with one condition: it ought to be filmed in Rome. Who would object to that? Not Woody. So, here we go, we have one more "lesser Woody" film, but one more "tour de force" regarding the cast. 

The Artist and some stories of mine

Good days come and good days go. The Artist (2011) was the perfect motion picture to cheer me up, but still. Escapism works for a little while, then the lights are back on and...that's all folks!

A Couple to Remember: New York, New York

It's Valentine's Day today, and no matter how silly or empty this day can be, it is what it is. A day established enough to remind us the need to portray love and affection at its best, or just fake it. You know what? It doesn't even matter. Everybody deserves a thought, a tacky gift or quality time with the person he shares his life with, even if it's not spontaneous or passionate. For some, being a couple is making an effort, such an effort -should it be like that or not? It's all a matter of taste, really. And luck.

To Catch a Thief (1955)

I was browsing through my photos and I found this one; a post that intended to get published but never made it, till now. So, this beautiful film that won an Oscar for Best Cinematography will be my Christmas gift for you,  not a Dickens story with ghosts, no, definitely a contrapuntal Christmas choice.

Trapped in Adolescence's Submarine

Craig Roberts is Oliver Tate, a bright and very self-involved  kid; a bit of a Drama Queen, too (that certainly rings a bell). He would love it, if  there was the possibility of a film crew following his every move (personally, I would opt for a horde of paparazzis, and I'm not even an adolescent, see?). It's common before adulthood the feeling that young people are starring in their life's movie and that's ok; what's even worse is to actually feel you are a character in somebody else's life movie. True Story.

But, let's get back to Oliver: he's smart, he's low profile, he's virgin. The first two do not seem to help him a lot resolve the third, because bullies in his school seem to be more successful with girls and humiliate him for good, calling him names: quiet kids are gays, for kids with a lot of adrenaline; even Oliver's mum thinks the same.

What goes around, comes around

These days, apart from changing countries, airports, cities, as usual, I got the chance to watch some films that I was waiting for long enough, either to enjoy or refresh. I equally got the free time to let myself be absorbed in movies that were playing in a screen in front of my prone to distraction eyes. It's always fulfilling to find time to devote to your first big crash --cinema will always keep me a hostage of its charms- meet old friends, strike new poses, sleep or kiss or LMAO in front of the big screen, it's always very nice of you to hold me like that.

Here comes September's list (even if it's not over, not over, not over yeah!):

Life of Brian (1979) is the perfect movie to enjoy while stoned. 100% guarantee, Do not try this in a Public Place. It does not need any introduction whatsoever or should I whistle "Always look on the bright side of life!"

Going the Distance (2010) is an ok movie, only during the flight and only when the cabin screen is not right in front of you, or else you are running the danger to get a headache. If it is so, close your eyes and choose option 3; classical music will do you good. In a nutshell, you get to see how long distance relationships cannot possibly work, especially when you're in a different timezone, even if Drew Barrymore is the girl in question.

How Do you Know (2010) is more than the coupling of Reese Whitherspoon and Owen Wilson and them winning the title of the worse (by far) screen couple ever. It is also about Jack Nicholson being a harsh dad and boss, and they lived happily ever after.

Bridesmaids (2011), ow, no, ow, no, half of the good lines and comedic efforts were spoilt by fatal exaggeration. The bad ones, well, they never meant to take off; even if this is supposed to be above the norm of silliness, taking into account that it's produced by Apatow. My soft spot: Rose Byrne.

Captain America: The First Avenger (2011) was not all that cracked up to be, unfortunately. There was this sweet character with the pin-up looks of her contemporaries, Peggy, played by Hayley Atwell, but other than that I did not enjoy the presence of the male cast, except for Tommy Lee-Jones, and, naturally, the one on the dark side: Hugo Weaving's Red Skull, the master of destruction and distress.

Medianeras (2011) was a big hit at 17th Athens International Film Festival Opening Nights Conn-x, but a miss in my heart. Visually pleasurable, with a cute female protagonist and beautiful photography, the film had this slow pace that makes you take a nap during the screening, especially if you had a sunstroke earlier on the day.

Last, but not least, Attenberg (2010) is even more than expected: a fascinating tale of a girl, an exquisite Ariane Labed, who thought of normality as abnormality, but still struggled to turn into a swan. It deserves a post on its own.

And the beat goes on...

An American in Paris

Woody bursts in creativity as usual, directing non-stop, but this is certainly not such an imaginative moment in his career (it hits me, though, why the heck did they let him open Cannes Film Festival with this film). Maybe his peak is already over and we are just yearning for more of what we are never gonna have again. Audience is hard to please, audience is carnivorous when it's deceited, so it has to be given at least beautiful surroundings, Parisian ones, and alluring leads, but is it enough?

Another epoque is what we all long for, it seems. Woody Allen himself plays in Midnight in Paris with movie-making of a former period, romantic film-making; we can see it straight away from the opening credits, the fonts he uses, the music that is so dear to him and the opening sequence, where he presents Paris in a picturesque , yet banal way during the lenght of a whole song, a sequence which is raté, mind me, as it is horribly edited and not so beautifully filmed either (that taken into account, the romantic style Allen creates with the couple kissing in front of a Monet-like background etc. soon fades away to give its place to blatant reality: boring dinners, uninteresting acquaintances, so little wit in the air, a total contrast to the 20s that are around the corner for the lucky one). Some of the main characters also idolise the past --and me too, the director's past, that is. Things do improve, but they do not reach levels of awe at any point. Maybe slightly when Marion Cotillard appears from a distance. But let's leave this for later and look at the protagonist first.

Owen Wilson is much better when crashing weddings or travelling with a train named Darjeeling Limited or doing whatever stupid thing it is, than when taking over Woody's neurotic persona. But, there's always a second side of the coin, which cites: he is a great actor, if he succeeds so well in annoying us, being the spitting image of the director. I have to aknowledge both statements, as they are equally true. The rest is a matter of choice.

Along the same lines Rachel McAdams, lovely, fresh and hyper-talented, was very successful in playing a neurotic spoilt young woman, shallow and easily enthused by the wrong things. Fake connaisseurs, the standard way of being, the surface without the content catch her attention, while the quest for something noble leaves her unimpressed. Which makes her common life with her fiancé very complicated, as they both like each other only by appearence, which at least they find out soon enough. She may be a little bit on the overplaying side, though; so many uncontrolled gestures towards the ending and such a high pitched voice. But, then it could still be Ines, the character behind all that, who learnt to act in everyday life like as if in a brazilian soap opera.

Then comes the sweetest of them all, the most radiant girl in France, Marion Cotillard and fixes what is broken, together with a clan of culture aficionados like F.Scott Fitzerald, Ernest Hemingway, Gertrude Stein, Salvador Dali, Pablo Picasso, Bunuel and the like. Hanging out together in the Parisian nightlife of the 20's exchanging praise or preys, they make a lovely scene. These back in time moments are "easy" scenes, nevertheless with less excitement that awaited, that is less Allen and more old age fatigue. Highly enjoyable, still, due to fine acting and situation bizzarerie, not to mention the artistic work of the costume and set design department.

The obvious discrepancy between the poor scenario (a Hollywood script-writer and renowed author wannabe visits Paris and falls in love with it, leaving his cute fiancé aside and running after his litterary idols until he realises that he wants to lead the life of a bohemian and not the one of a bourgeois) and dialogue and the good work from the all-star-cast which includes, apart from the ones mentioned, Adrien Brody, Carla Bruni, Kathy Bates, Michael Sheen, Léa Seydoux and the big-in-France Gad Elmaleh leaves us wondering: should we call it a day and quit great expectations? Even the clin d'oeuil, trying to imply that every era has its own charm, drawing parallels to the evolution of his oeuvre, is not convincing. Because, in the end of the day, wit, ladies and gentlemen, cannot be compensated and is greatly missed, when not around any longer.

Do you like sleeping in Unmade Beds?

Certain do, certain cannot take it. I know one who slept once on a bench and that was not a problem for him. He only had an uneasy feeling when he woke up alone in a place he could not recognise at the first glance and with a heavy hangover.

Unmade Beds (2009) was the obvious indie choice for him: a Goodbye Cinema Night could only mean that much if the screened film involved somehow issues of random sex in random matresses and of course ambiguous sexuality. Cause some people will search forever. Some cannot be sure about anything, not even the most obvious things. Some are still searching for their father, wearing a bunch of colorful funny buttons on their backpack, oh well, and they are right to search. Cause who searches, he will eventually find. At least himself.

I was seriously happy to see again Iddo Goldberg, old friend from Secret Diaries of a Call Girl and the gracious Déborah François --whatta girl, indeed. The interestingly sometimes noisy soundtrack features Kimya Dawson and our guys, Mary and The Boy --Mary became also a character in Kynodontas by Lanthimos, cause, as we already know, elective affinities rule the world. Then came Bobby Peru, Mesdames and Messieurs. A hateful character from good old times spent with David Lynch and older men. And then Paulius left Eisenborn but came back soon to his friends without whom he could not lead a decent life and they lived happily ever after.

Η Ondine μεγαλώνει

Αυτό κι αν σημαίνει ενηλικίωση. Πλέον η Ondine, ένας από τους αγαπημένους μου θεατρικούς χαρακτήρες, πλάσμα του νερού που πιάστηκε στα δίχτυα κάποιου άκαρδου νέου, μόνο και μόνο για να βρεθεί από τα παλάτια πίσω στα νερά, ξεχνώντας ΄ότι πόνεσε --η ολική επαναφορά βοηθάει πάντα, πιστέψτε με-- πλάσμα των μύθων και της φαντασίας του Ζιρωντού, άλλαξε εθνικότητα και σουσούμια και ξέχασε ότι υπάρχει η δυνατότητα να ξεχάσει, όχι όμως και να ξεχαστεί.

Η Ondine του σκηνοθέτη του Crying Game είναι βαποράκι εκ Ρουμανίας ορμώμενο, ένα πλάσμα απόκοσμο και μαγευτικό. Ο pusher της την αφήνει να κολυμπήσει μακριά, κι ύστερα την ξαναβρίσκει, όσο κι αν την άφησε για λίγο να πιστέψει ότι είναι νεράϊδα του νερού και να ξεχάσει το παρελθόν. Μια ολόκληρη πόλη την κοιτάζει εξεταστικά από τα παράθυρα της βιτρίνας, αλλά το τραγούδι της φέρνει καλή τύχη στον ψαρά που την έπιασε στα δίχτυα του, στην κόρη του και η τύχη οδηγεί σε ένα αίσιο τέλος με λευκό γαμήλιο πέπλο να ανεμίζει πάνω στην περήφανη ψαρόβαρκα.

Ο Neil Jordan έβαλε τον Colin Farell να ψαρέυει σε βαθιά νερά, όχι τόσο του γούστου μου ο μακρυμάλλης Ιρλανδός, αλλά η πολωνικής καταγωγής Alicja Bachleda αποζημιώνει το κοινό με τη φρεσκάδα και τα υγρά πηγαινέλα της στα νερά της Ιρλανδίας, η οποία επιβράβευσε με τα ντόπια βραβεία της, τα IFTA, την προσπάθεια του Neil να πει μια παλιά ιστορία μέσα από τα νέα δεδομένα της ανθρώπινης κατάντιας --ήτοι του αλκοόλ και της ντρόγκας (πείτε μου, πόσο αστείο ακούγεται αυτό, τώρα).

Χαριτωμένη ταινία, όχι ότι κόβει κανείς φλέβα γι' αυτήν, σίγουρα όμως κάποια catchy lines, το ευχάριστο soundtrack και οι όμορφες σε γενικές γραμμές εικόνες την κάνουν να κυλάει όπως το νερό μέσα από τις ρωγμές των δαχτύλων: ηδονικά και ανώδυνα, όμως γρήγορα και χωρίς υπολείμματα ή κάποιο άλλο εγκεφαλικό κατακάθι.

Πετώντας

Αν πετάς, αν θέλεις μόνο και πάντα να πετάς, έχεις απαξιώσει το έδαφος. Έχεις ανακαλύψει ότι τα γήινα δε σου ταιριάζουν, σε κάνουν να νιώθεις ψάρι έξω απ' το νερό, σε παγιδεύουν στη μάταια υπόστασή τους και σε τυλίγουν στις ανούσιες σημασίες τους.

Αν θέλεις το σακίδιό σου ανάλαφρο, όσο πιο ελαφρύ, τόσο καλύτερα, τότε δεν είσαι άνθρωπος, είσαι άγγελος ή δαίμονας. Περνάς μέσα από στάδια, μεταβάσεις, μεταμορφώσεις, σα το Τζιμπριήλ Φαρίστα όταν έπεφτε από το αεροπλάνο του κάνοντας τούμπες μέσα στα αφράτα σύννεφα. Ύστερα έβγαλε κέρατα, έβγαλε ουρά, ο ουρανός τον έκανε να ξεστομίσει τους σατανικούς στίχους και να ξαναγεννηθεί.

Ο πειρασμός θα έρθει και σε σένα, να το ξέρεις, και θα 'χει τη μορφή μιας γυναίκας με κερασένια χείλη και μυρωδάτη σάρκα. Θα σε κάνει να πεθυμήσεις τη γη και το νόμο της βαρύτητας, την κουραστική τροχιά γύρω από τον εαυτό της, τις εκκλησίες και όλους τους αστείους θεσμούς της, τους ανασφαλείς και τυχαία περιφερόμενους ανθρώπους της. Το φωτοστέφανό σου για λίγο θα θαμπώσει, θα την αφήσεις, θα τρέξεις να την ξαναβρείς, κι εκεί κάπου θα δεις ξεκάθαρα: σε εξαπάτησε, δε σου μοιάζει, δεν είναι αυτάρκης ούτε χειραφετημένη, είναι μόνο υποταγμένη με πολλαπλές προσωπικότητες που τις ζει όλες με την ίδια σχεδόν ευκολία που η μαρκησία αλλάζει μάσκες στο χορό των μεταμφιεσμένων.

Ο πόνος θα σε ανδρώσει, κρίμα που δε μπορούσες μόνος σου, ο πόνος είναι πάντα ο μόνος ικανός δάσκαλος. Τώρα ξέρεις ότι θέλεις να πετάς, ξέρεις ότι είσαι άγγελος ή δαίμονας και σε χαλάει η παρέα με τους ανθρώπους, τ' αστέρια, τα φτερά αεροπλάνων και τ'αφράτα σύννεφα μόνο καταφέρνουν να χαράζουν το χαμόγελο στο πρόσωπό σου. Για λίγο, όσο διαρκεί η απογείωση. Τόσο μόνο, όσο είναι αρκετό.

Will Success Spoil Rock Hunter? (1957)

"Αυτή η ταινία είναι για τη διαφήμιση και για τηλεοπτικά σποτάκια και το όνομά της είναι...είναι...". Ο υποψήφιος για Golden Globe καλύτερου ηθοποιού Tony Randal δε μας αφήνει να βυθιστούμε στην ψευδαίσθηση της ταινίας εξαρχής, αφού μιλάει στην κάμερα παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως πρωταγωνιστή και τους υπόλοιπους συντελεστές, προσπαθεί να μας πει και τον τίτλο, αλλά τον ψιλοξεχνάει. Το plot επίσης δεν ξεκινάει αμέσως, μας αφήνει πρώτα γελάσουμε με σκετσάκια που δίνουν ένα insight στον ανειλικρινή κόσμο της διαφήμισης που θα προκαλέσει το ερώτημα του τίτλου: Will Success Spoil Rock Hunter?

Στο ζουμί φτάνουμε λίγο αργότερα, όταν ένας υπάλληλος διαφημιστικής, ύστερα από μια αποτυχημένη ιδέα να βάλει τρία κοτόπουλα να τραγουδούν για να διαφημίσουν το κραγιόν Stay Put που εκπροσωπεί η εταιρεία του, σκέφτεται κάτι καλύτερο: να βάλει τη Rita Marlowe, χολλυγουντιανή σταρ με all so kissable lips να προμοτάρει τα περι ων ο λόγος κραγιόνια. Αυτό που καταφέρνει είναι κάτι παραπάνω: να γίνει ο lover doll --just for publicity-- της πολυαγαπημένης σταρ που δεν είναι άλλη από την πιο καμπυλωτή και χαριτωμένη πλατινέ ξανθιά, τη Jayne Mansfield. Αυτή, είτε το θέλετε είτε όχι, είναι και το βασικό asset της ταινίας, όχι φυσικά ότι χωλαίνει στα υπόλοιπα. Ο Randall και ο εκφραστικός προιστάμενός του Henry Jones δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, το όλο witty σάτιρα σενάριο και η σκηνοθεσία του Frank Tashlin είναι ευρηματικά και η μουσικούλα είναι κι αυτή ευχάριστη, ειδικά το φοβερό theme του δεύτερου μέρους, (Mister successful) You got it made.

Η ταινία προήλθε από το ομώνυμο θεατρικό του George Axelrod που ανέβηκε στο Broadway το '55 και '56 και έδωσε στην αδικοχαμένη τσαχπίνα Mansfield το Theatre World Award. Επιπλέον, το 2000 το μπρίο και το γάργαρο επιφώνημα χαράς της Rita που διαβάζει Peyton Place, είναι κρυφά ερωτευμένη με έναν κάποιο Schmidlap, το Groucho Marx και φέρνει τελικά την πολυπόθητη επιτυχία στον κακομοίρη Rock Hunter κρίθηκαν άξια να διατηρηθούν για τις επόμενες γενιές από το National Film Registry. Και αν είναι καλή για τις επόμενες γενιές, είναι ακόμη πιο καλή για σας. Όσο για το αν τελικά η επιτυχία κακομάθει το Rock Hunter ή όχι, αυτό καλύτερα να μην το μάθετε από μένα.

Caramel (2007)

Τον τελευταίο καιρό (χρόνο και βάλε...) έχω αποκτήσει μια πολλή κακιά συνήθεια: συγκινούμαι. Με τραγούδια, ταινίες, διαφημίσεις. Ειδικά μάλιστα αυτό με τις ταινίες, δε μπορώ να μου το συγχωρήσω. Αφού γνωρίζω καλά ότι η τεχνική του σεναρίου έχει συγκεκριμένους κανόνες, ότι οι δραματικοί ήρωες πρέπει να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους, να συγκρουστούν, ώστε να μας δώσουν μια ντουζίνα κρίσιμες σκηνές και κορυφώσεις που θα απευθύνονται στις συγκινησιακές χορδές μας, αφού γνωρίζω πως αμέσως μετά το cut η συναισθηματική φόρτιση θα εξανεμιστεί στη στιγμή και οι ηθοποιοί θ’αρχίσουν να λένε ανέκδοτα με το συνεργείο. Όσο κι αν τα φέρνω στο νου μου, τίποτα δεν ωφελεί, εγώ συνεχίζω να συγκινούμαι, λες και βλέπω κάτι αληθινό. Η βλακώδης ταύτιση που είχα καταπολεμήσει ικανοποιητικά παίρνει την εκδίκησή της.

Μια ακόμη ταινία κατάφερε να σπάσει το φράγμα της λογικής μου και να εκβιάζει το συναίσθημά μου σε σημείο να υγράνει επικίνδυνα τα μάτια μου (παραπάνω δεν το άφησα) είναι το --νοσταλγικό, παρότι με σύγχρονο θέμα-- Caramel-Sukkar Banat. Όπου καραμέλα δεν είναι αυτό το τίγκα στη ζάχαρη, συνήθως στρογγυλό και τυλιγμένο σε χρωματιστό χαρτάκι που οι γονείς συμβουλεύουν τα παιδιά τους να μην παίρνουν από ξένους, αλλά το παχύρρευστο μελί υγρό που περιέχει μεγάλο ποσοστό ζάχαρης και το χρησιμοποιούν οι αισθητικοί στην αποτρίχωση. Από τη στιγμή που βέβαια μπαίνει η χαλάουα στο παιχνίδι, οι θεατές αρσενικού γένους μάλλον αρχίζουν να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια, γιατί ενδεχομένως δεν τους αφορά η καθημερινότητα τριών εντυπωσιακών κοριτσιών που δουλεύουν στο beauty salon τους και στα διαλείμματα τους κυνηγούν τον έρωτα.

Όσο μπανάλ και να ακούγεται (το Steel Magnolias μιλούσε για γυναίκες σε κομμωτήριο το...΄89), όσο χιλιοειπωμένη είναι αντικειμενικά μια γλυκόπικρη ματιά σε παράνομους δεσμούς, παντρειές, αποτυχημένα ραντεβού και φλερτ με φόντο κομμωτηριακούς λουτήρες, η οπτική γωνία είναι αυτή που πάντα κάνει τη διαφορά. Εκτός από τη γλυκιά γυναικεία οπτική της Nadine Labaki υπάρχει και ένα επιπλέον ατού, η εξωτική τοποθεσία της δράσης που δεν είναι άλλη από την ηλιόλουστη Βηρυττό -Beirut. Δε λέω βέβαια, αυτό που εγώ λέω ατού να είναι για σας άλλο ένα ντεκαβλέ στοιχείο, μπορεί να μη σας κάνει την παραμικρή αίσθηση η εγγύς ανατολή και το κρυφτούλι με τα αυστηρά μουσουλμανικά ήθη και έθιμα, αλλά ας υποθέσω ότι απευθύνομαι σε αυτούς που γουστάρουν τη φάση.

Η Labaki σκηνοθετεί, γράφει το σενάριο και πρωταγωνιστεί με τα μελαγχολικά της μάτια (στον κάπως μελό ρόλο της) και τα κάνει όλα πάνω-κάτω μια χαρά. Έχοντας προϋπηρεσία στη σκηνοθεσία ιδιαίτερα πιασάρικων video-clip στο Λίβανο, καταφέρνει εκτός από καλά production values και μακιγιάζ και κοστούμια που τραβούν την προσοχή, να έχει θαυμάσιο soundtrack με συμφωνικά κομμάτια, αλλά και τραγούδια με ντόπιο αραβικό στίχο εκτελεσμένα από αιθέριες γυναικείες φωνές –και τα αραβικά είναι, believe me, πολύ εύηχα, τουλάχιστον τραγουδιστά. Οι συμπρωταγωνίστριές της έχουν χάρη και ομορφάδα και ξέρουν ολίγα γαλλικά (τα μιλούν και αυτά στο Λίβανο, άλλωστε η ταινία είναι συμπαραγωγή με τη Γαλλία) που τα χρησιμοποιούν με χιούμορ σε σκηνές αστείες, αλλά και τραγικές μέσα στην αλήθεια τους (ράψιμο του υμένα, αν είναι...). Οι δευτερεύουσες χαρακτήρες έχουν ενδιαφέρον κυρίως κι αυτές για την αλήθεια και το ρεαλισμό τους, αλλά αυτά μπορούν να τα νιώσουν κυρίως, παρά να τα καταλάβουν όσοι έχουν ευαισθησία σε θέματα φύλου και ισότητας. Τι να γίνει, δε μπορούσα να μην το πω. Η καταπίεση της γυναίκας είναι σαφώς εντονότερη σε χώρες με μουσουλμανικές ρίζες και η φαινομενική ελευθερία ή το γεγονός ότι στο Λίβανο το ποσοστό των χριστιανών είναι μεγάλο δεν αλλάζει τις εγγενείς συνήθειες ενός λαού. Σκηνές όπως αυτή της νεαρής με καταπιεσμένα λεσβιακά ένστικτα, της πρωταγωνίστριας να προσπαθεί μάταια να κλείσει δωμάτιο σε ξενοδοχείο για να περάσει μια νύχτα με άντρα που δεν είναι νόμιμος σύζυγός της και μιας άλλης που δεν τολμάει να κόψει ούτε τα πλούσια μαλλιά της, επειδή η μητέρα της επιμένει ότι αυτά είναι η θηλυκότητά της αφήνουν να διαφανεί η διακριτικά παρατηρητική φύση της Labaki που ήδη με αυτή την πρώτη της ταινία ταξίδεψε μέχρι τις Κάννες για την Quinzaine πέρυσι, αλλά και Φεστιβάλ όπως το L.F.F. (όπου έλεγξα την πραγματικά εντυπωσιακή της εμφάνιση, αλλά και τη σχετικότητα της με το αντικείμενο και την ευστροφία της) και συγκίνησε, το ξέρω θετικά, και άλλους εκτός από μένα.

Μόλις χώρισα

Μάλλον οι περισσότεροι εδραιωμένοι σινε-κριτικοί έχουν απαγορευτική ηλικία για να καταλάβουν ή είναι βαριά χωμένοι στη δηθενιά/κουλτούρα για να επαινέσουν οτιδήποτε στο οποίο πρωταγωνιστεί η Ζέτα Μακρυπούλια. Ή απλώς ντρέπονται να παραδεχτούν ότι μια παλαβούτσικη ταινία που βασίζεται σε θεατρική ιδέα, άρα έχει και θεατρικό στήσιμο, μπορεί να είναι διασκεδαστική, αξιοπρεπέστατη και διόλου βαρετή. Εμείς πάλι, σιγά να μην έχουμε τέτοια κολλήματα. Χωρίς φόβο και πάθος, λοιπόν, μπορούμε να διαλαλήσουμε την ικανοποίησή μας από το ευφάνταστο εγχείρημα του Μυριανθόπουλου που τιτλοφορείται Μόλις Χώρισα, να βγάλουμε στα τσάκα-τσάκα το συμπέρασμα ότι από το θέατρο θα ξεπηδήσουν αυτοί που θα δώσουν το φιλί της ζωής στον ελληνικό κινηματογράφο (χα) και να προχωρήσουμε στο παρασύνθημα.

Το Θέατρο Μελίνα ποιος το θυμάται πια (είναι χωμένο κάπου ανάμεσα στα γκλαμουράτα κοσμηματοπωλεία της Βουκουρεστίου και η ταινία μας κλείνει το μάτι, αφού τα γυρίσματα της τελευταίας σκηνής γίνονται εκεί, στο ίδιο τετράγωνο). Εκεί είδε για πρώτη φορά τα φώτα της ράμπας η ξεκαρδιστική κωμωδία των Μυριανθόπουλου και Χατζηνικολάου το 1998, εκεί την πετύχαμε με το φίλο μου τον Αντρέα που ακόμη θυμάται ότι τα ρούχα είναι νωπά, και ότι εκείνη η Λου και εκείνη η Ηλέκτρα ήταν τόσο φοβερές, που αρνείται προς το παρόν να δει τους κινηματογραφικούς σωσίες τους. Βασικά, επειδή ήταν κομματάκι παλιά και ήμουν νινί ακόμα, άρα δεν έδινα σημασία σε ονόματα και τέτοια, δε θυμάμαι ποιοι μας διασκέδασαν τόσο τότε. Ούτε το φινάλε δε θυμάμαι καλά-καλά, αλλά σίγουρα δεν είχε να κάνει με παντρειές και τέτοια. Το μόνο που θυμάμαι ήταν ότι γέλασα.

Άρα, το ότι γέλασα το ίδιο κάπου δέκα χρόνια μετά, δε μπορεί παρά να είναι καλό. Η ιδέα του Μυριανθόπουλου in full gear και με προσθήκες στέκει ακόμα και γεμίζει τις οθόνες με πολύχρωμη αλμοδοβαρική ατμόσφαιρα, σοκολάτες Lacta και τάπερ της Tupperware. Και χεστήκαμε που είναι τόσο εμφανή τα προϊόντα εδώ κι εκεί, λες και δεν είμαστε δα από αυτό τον πλανήτη και δεν ξέρουμε ότι προσπαθούν να διαφημιστούν κι αυτά τα φτωχά. Και στο κάτω-κάτω, καλό είναι να δίνουν τα λεφτά τους οι εταιρείες για τόσο καλούς σκοπούς όπως την παραγωγή ταινιών, έστω και με αυτό το αντίτιμο (μήπως να το κάνω κι εγώ πάγια τακτική, σκέφτομαι, το on screen-σοκολατοφάγωμα). Από τότε, ο Μυριανθόπουλος με το Μόλις Χώρισα πήγαν τσάρκα παντού. Πέρασαν από το θέατρο Λαμπέτη, το Εγνατία στη Θεσσαλονίκη, ακόμη και από το Βόλο και μετέδιδαν πάντα την ίδια ενέργεια στο κοινό με τις παραφροσύνες στις οποίες εμπίπτει μία χωρισμένη και οι φίλοι που προσπαθούν να βοηθήσουν την κατάσταση. Το περίεργο δεν είναι λοιπόν ότι έφτασαν τελικά στη μεγάλη οθόνη, αλλά γιατί άργησαν τόσο.

Τώρα όμως είναι εδώ και από τη χαρά μου δεν καταφέρνω να περιοριστώ στο καλούπι μιας άνευρης και αντικειμενοφανούς κριτικής. Όντας από αυτούς που χαίρονται όταν γυρίζονται ελληνικές ταινίες, γιατί μέσα από την ποσότητα θα έρθει οι ποιότητα –όσο κι αν δε θέλουν να το δουν μερικοί—η αντίδρασή μου ήταν θετική εξαρχής. Ούτε καν η συμμετοχή τόσων τηλεοπτικών και πιασάρικων ονομάτων δε με χάλασε, γιατί έχω πίστη στο Μυριανθόπουλο, πως να το κάνουμε (εδώ μέχρι και παιδικό κατάφερε να απογειώσει,--τον Πεταλουδόσαυρο έχω κατά νου).

Το στόρι ισχνό σε δράση, παχυλό όμως σε χαρακτηρολογία και καλογραμμένες ατάκες. Η Ηλέκτρα, ως άλλη τραγική ηρωίδα, χωρίζει απρόσμενα μετά από έξι χρόνια σχέσης ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, αλλά και των γενεθλίων της. Μόνο που δεν το ξέρει. Ο τηλεφωνητής κρύβεται μέχρι και στο ψυγείο για να αποφύγει να ακούσει το δυσοίωνο μήνυμα του χωρισμού, οι φίλοι της κάνουν πάρτυ τρικούβερτο για να την προετοιμάσουν για το συμβάν, ενώ ο αγαπημένος της ζαχαρώνει με μια πιο όμορφη και πιο νέα σε ένα άλλο πάρτι ( προς Guzel μεριά, άσχετο).

Η θεατρικότητα του concept επέβαλλε τα περισσότερα γυρίσματα να είναι εσωτερικά και μάλιστα στην ίδια πολυκατοικία –γιατί η παρέα της Ηλέκτρας ζει όλη μαζεμένοι, Φιλαράκια φάση. Το σκηνικό, ποπ όσο δεν πάει άλλο, στήθηκε στο κλειστό Ολυμπιακό γυμναστήριο της Αρσης Βαρών στη Νίκαια και είναι άκρως προσεγμένο, όσο και τα κοστούμια των ηθοποιών. Επιτέλους, μπορούμε να πούμε ενθουσιώδη μπράβο σε στιλίστα ελληνικής παραγωγής, ύστερα από τις κουλαμάρες του Alter Ego πέρυσι. Η επιλογή του καστ είναι εξαιρετικά επιτυχημένη και ο Μυριανθόπουλος κατάφερε να κρατήσει σχετική ομοιογένεια στο παίξιμο, όσο κι αν η Κωνσταντινίδη έχει μια τάση να ξεφεύγει. Πάντως, αν κρίνω από την ενοχλητικά έξαλλη κατάσταση που της είχε επιτρέψει ο Φασουλής το καλοκαίρι, ο Μυριανθόπουλος γνωρίζει να κρατάει γερά τα γκέμια στους ηθοποιούς του. Η Μακρυπούλια σε νέα εξαιρετική εκδοχή με καμπύλες και με αφέλεια ξανθιάς τη μία, αυτοσυγκράτηση καστανής την άλλη, έδωσε το ρόλο της πολυδιάστατα, χαριτωμένα και όμορφα –αυτό το τελευταίο είναι γνωστό τοις πάσι. Σε αντίθεση με τον γλυκό δε λέω, ομορφούλη δε λέω, Τσιμιτσέλη που συνεχίζει να μην μπορεί να αποχωριστεί αυτό το μονοκόμματο στυλάκι, αυτό το ούγκα-ούγκα που τον διακρίνει από μικρό. Άσε που δεν πιάνει μία για γκόμενος της Μακρυπούλια, αλλά αυτό από μόνο του δε θα το κάναμε θέμα. Η Μαρία Μπακοδήμου πάλι που κάνει καθηλωτική επίδειξη με τάπερ και αναλύει θέματα που αφορούν το μόσχο και τη μανέστρα ήταν λαμπρή επιλογή. Ο Σήφης δε, που να σας λέω.

Το φρενήρες κατά στιγμές μοντάζ μας κατάφερε να κρατηθούμε σε εγρήγορση, εκτός από κάτι ολιγόλεπτες στάσεις όπου η ταινία είπε να γίνει λίγο βίντεο-κλιπ, αλλά γιατί να μη γίνει, βρε αδερφέ, δεν πάει και για Όσκαρ. Αφού έχει ωραίες πειραγμένες εκδοχές του Σήμερα Γιορτάζει Όλη η Γη και του Νύχτα Στάσου, ειδικά αυτού. Οι Μίκρο καταπιάστηκαν με τη μουσική επένδυση, ο Άγγελος Φραντζής κράτησε το ρόλο συμβουλάτορα ως πιο δόκιμος στα κινηματογραφικά κατατόπια και πολλοί, μα πάρα πολλοί βρέθηκαν συμπαραγωγοί στην ταινία που παρουσιάζει μια παρέα που έχει πιο πολλή φαντασία και όρεξη για ζωή και δράμα απ’ ότι όλοι αυτοί που φέρνω στο νου μου. Επιπλέον, η ταινία δε φαίνεται πρόχειρη και φτηνή, μια χαρά τα πάει στα production values, όπως και στη χιουμοριστική οδό που ακολούθησε το marketing: τι πιο πιασάρικο από το να βγαίνει στις αίθουσες μια ταινία με τον τίτλο Μόλις Χώρισα του Αγίου Βαλεντίνου. Σε κάθε περίπτωση, θέλω να καταλήξω στο εξής: η ταινία εκμεταλλεύεται μια χαρά τις αδυναμίες της (γιατί και ο Τσιμιτσέλης θα φέρει κόσμο με την παρουσία του και μόνο, όπως και τα υπόλοιπα ονόματα-κράχτες, όπως και τα τραγουδάκια και το χαχαχουχα και όλα) και δεν αφήνει κανέναν παραπονεμένο. Είναι από αυτές τις ταινίες που κανείς (καλοπροαίρετος) δε θα κατατάξει ως χάσιμο χρόνου ή θα σκεφτεί "τα λεφτά μας πίσω" κι αυτό είναι το πιο σημαντικό. Πολυλόγησα ασύστολα, όμως, και οι στριφνοί δεν πείθονται έτσι κι αλλιώς...