Two days, One night (2013)

My inability to construct a decent written flow these days (but, I will still try). Out of impatience to say it all without taking too long. Hinders the potentially elegant style of a journalistic text and promotes the fragmented, goal-oriented style of business plans. Bullet points, short descriptions, absence of rhetoric devices. Words are just the means of conveying meaning these days. Beauty in the words is a luxury. And luxury costs money.

The Double Life of Veronique (1991)

It was a warm summer night and we decided to go to the movies. Open air cinema, in fact. It was summer, we were two, kind of together, kind of happy, things were more or less allright. It was not back then, not when the film was released, it was only this summer. This very summer, the summer hardly a month away. We watched Veronique and her double life, we said, oh, that was a strange film and that was all. We didn't give it a lot of thought afterwards. It was a strange film and that was all, but we were happy we had watched it because we always wanted to do so.

The Double Life of Veronique (1991) is a film where two girls look alike. One lives in Paris, the other in Warsaw and they feel each other's presence in a way. They never get acquainted, but they do see each other without actually realising it, not really. Two very different girls, but in a way the same one. Torn from a need to know, a need to feel, a godforsaken curiosity that makes life hard, but exciting. 

Love is another strange concept in the film. Love is a funny game. Nobody really loves, they are just obsessed. Obsession is powerful. Obsession doesn't last, and that's the sad thing about it. Obsessions come and go and when you're the one obsessed with something you cannot have that's a good thing, when you're the object of obsession of a madman then it's a good thing he gets over you, when you're the object of obsession of your object of obsession and you know that this is gonna last a little bit, maybe a bit more, but will come to an end soon, then, oh, well, just get over it first. Cause, you know, it hurts a bit when you're dumped amidst obsessive feelings. You are even capable of committing crimes against humanity, you are.

Matrimonio all'Italiana or Those Beautiful Fools

It's commonly known as Marriage Italian Style (1964), but I have to resist to internationalism. Especially these days, when my heart still beats in Italian. Even though my physical entity is surrounded by all these Germanic tribes; they look calm and detached; their mouths slightly open; barbaric sounds fly towards me; menacing sounds, no single gesture, no body language to accompany the exactitude of whatever is being stated. No fanfares needed here; nowhere the written word is closer to the spoken, except for the "oder" in the end of each sentence. Out of respect to the opposition, naturally.

Not my first Coen movie or The Big Lebowski

My first movie by the Coen brothers was kinda rough. Fargo for a fifteen-year-old girl was not a valid choice. Was it even a choice in the first place?. I was at my grandma's that summer, had no friends of my liking around and I longed for something; albeit something cultural. It crossed my mind that I could go to the open-air cinema nearby; I had to rush, cause the film was starting any minute now. I had no time to change my sports shorts of a vivid pistachio colour; I remember having that particular pair of shorts on very clearly.

In Bruges

I was in the worse mood for a party. Not that I didn't try; I made huge efforts to get my mood back, but it looked like it had disappeared into thin air. It was the kisses and the hugs that I was missing, I guess, nothing more, nothing less. Just like that. So, no party, it would be, even if I still tried in vain to motivate me, by thinking of the possible party-goers: young blonde guys with blue eyes --no, it didn't work this time.

I went upstairs and rummaged the chocolate drawer, then came down again to watch a movie. Something English, I reckoned, a movie where people will speak with that magic accent that makes you forget and (maybe) forgive. I quickly decided to travel to Bruges in the middle of the night, together with Colin Farrell and the English Patient revived, Ralph Fiennes.

Amidst water it should be easier to forget one's inner turbulence. Medieval surroundings could also help. I was drawn into the scenes fast enough: gangsters with noble heart, dwarfs with vices and issues on how different people value the same thing: beauty is in the eye of the beholder, and it's never banal to repeat that statement, cause it's totally true. When a gangster, used to fast life and urban turmoil goes to Bruges, he will probably find it a shithole, I get his point, even if I do not share it. But this is not where I'm getting at.

Somewhere halfway --as it is a long (107min) film-- I had to stop and think a bit more. Not intentionally, but the site restricted the viewing of the second part for another hour or so. Naturally, I thought of Bruges. Of going there with him, or at least watching the film with him, it was him everywhere. It was the egoistic pain of losing something when you are not ready to lose it, not yet, as I understood later on, but on that night that fact evaded me. Not being in charming Bruges was not as big a torture as not being anywhere with him. Whatever.

I continued my viewing, despising myself a bit, because I was a bit too cheap and got away not only with watching a quality film online, in a rather small laptop screen, but also watching it in bad resolution. I guess I did not like beauty and purity all that much; I could very well stand watching moving pixels instead of HD every now and then. Bad, bad me.

The exquisite acting took me away from my sad thoughts momentarily. Brendan Gleeson as Ken was the best thing I have seen for a long, long time. The dim light near the Tower with the many stairs that Colin Farrell as Ken was not ready to walk up, the foggy, mysterious atmosphere, the film in film sequences, the humour and the irony, the excitement and the kindness, were all mixed up in a refreshing coctail that prevented me from being thirsty till the end of the film. Which is a great film, by the way. Unfair, like life itself with a positive touch towards the end, but still, a great film.

Being in awe for half an hour more, I got the brilliant idea to sent him the link, even if it was no good. After all, a great film is not found easily nowadays and Martin McDonough is a theatre man and I had to show my support --I love theatre. It was a mild early summer night and after eating some more chocolate I called it a day and went to sleep, feeling excruciatingly deserted.

In the beginning of autumn, he told me that he saw the film and he liked it. I was surprised to talk to him again. Towards the end of spring, I enjoyed a great amount of Belgian chocolate, together with him in Bruges, this time. I looked back and felt some kind of excitement with life and the games it plays to us. I frankly did. I would never believe on that lonely summer night that this would happen, never. But, I would believe even less, if they told me, that while this improbable coming together was taking place, I would still feel deserted all the same.

cinema eternel

Όταν με ρώτησαν τι ήθελα να κάνω όταν μεγαλώσω, απάντησα δίχως να σκεφτώ «να βλέπω ταινίες». Λίγο μετά, όταν έμαθα τις λέξεις σκηνοθέτης και σεναριογράφος, σκέφτηκα ότι θα ήθελα να τα δοκιμάσω εξίσου, αλλά όχι αφήνοντας απέξω το άλλο, το πιο λαμπερό, την υποκριτική—η οποία, έχει τελικά καμιά σχέση με την υποκρισία;

Μέσα από τους ρόλους θα μπορούσα να ζήσω επτά ζωές, τι επτά, δεκαεπτά, χίλιες επτά, σχεδόν τόσες σε όσες ταινίες θα μπορούσα να παίξω. Η ανακάλυψη ότι θα μπορούσα να γίνω από ναύτης μέχρι η μαιτρέσσα του αυτοκράτορα, έστω βλέποντας ταινίες και βάζοντας την ταύτιση να δουλεύει στο φουλ, με έσωσε από περιττούς κόπους: γλίτωσα την άνιση μάχη με το φόβο της έκθεσης, βρίσκοντας έναν εύσχημο τρόπο να βλέπω ταινίες ζώντας μόνο στα σκοτάδια της αίθουσας κι όχι στη βαβούρα της παραγωγής τους: γράφοντας γι’ αυτές. Αθώα σκέψη, μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

Η εκτάκτως προστεθείσα στην παρέα των τεχνών από τον Ριτσότο Κανούτο τέχνη του κινηματογράφου, κάνει το κοινό της να διψάει για όλο και περισσότερη, όλο και συχνότερη οπτική τέρψη και μια μερίδα κοινού να επιζητάει να ανέβει μερικά σκαλιά στην καβαφική σκάλα: να δημιουργήσει ένα φιλμικό σύμπαν, να πει μια ιστορία, να εκβιάσει τα αισθήματα των θεατών και να τους προκαλέσει πονοκέφαλο, άγχος ή καρδιοχτύπι. Όλοι, τελικά, είναι πρώτα θεατές, πριν φτάσουν στο σταυροδρόμι που πρέπει να ακούσουν τα επιχειρήματα της δικής τους Αρετής και της Κακίας των άλλων: αν διαλέξουν με το χέρι στην καρδιά, αν επιλέξουν τη δημιουργία για να πουν μια αλήθεια, θα κερδίσουν τη Βασιλεία των Ουρανών. Τι κι αν οι πολλοί έχουν βάλει στο μάτι σπορ αυτοκίνητα και ό,τι γυαλίζει, αυτοί θα πουλάνε πάντα φύκια για μεταξωτές κορδέλες, θα περιφέρονται άφοβα, αλλά χωρίς να αισθάνονται το σεβασμό όσων κοροϊδεύουν. (Όχι, πως δε μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτόν).

Ο κοινός παρονομαστής όσων κάνουν κινηματογράφο και όσων γράφουν γι’ αυτόν είναι φυσικά το κοινό, το οποίο έχει την τύχη, το προνόμιο και την ελευθερία να διαλέγει. Χρειάστηκε να σκεφτώ για να το καταλάβω, χρειάστηκε να δοκιμάσω τη γεύση πολλών κινηματογραφικών εβδομάδων που χρειαζόταν να καλυφθούν και να αισθανθώ βουβά ότι ξοδεύω το χρόνο μου σε ταινίες που φτιάχτηκαν με κύριο σκοπό να ξεγελάσουν κάποιους και να τους μετατρέψουν σε απογοητευμένο κοινό, έχοντας όμως πλήρη γνώση ότι ξόδευα το χρόνο μου για το κοινό, γιατί είχα ένα ακούσιο χρέος να κρούσω των κώδωνα του κινδύνου. Κάπως έτσι, άλλαξα γνώμη και αποφάσισα να επανέλθω στην αρχική προνομιακή μου θέση. Λατρεύω να είμαι κοινό και λατρεύω το κοινό. Είστε η πλειοψηφία, αγαπητοί μου, μπορείτε κάλλιστα να κάνετε επανάσταση ενάντια σε όσους σας καταδυναστεύουν.

εικονοκλάστες και εικονολάτρες

είχα ξεχάσει πως ξεχνάω τον πόνο μου με τις ταινίες. ξεχνάω τη ζωή μου κι αρχίζω να ζω ζωές άλλων. σκέφτομαι πάλι πιο καθαρά. λιγότερο εγωιστικά, παγκόσμια, ξεκάθαρα ομαδικά. ο κινηματογράφος θα με σώσει για μια φορά ακόμη. η τέχνη πάντα με σώζει και δεν είναι καν υπερβολική δήλωση, ίσως δε μπορεί να είναι ακριβής και ολοκληρωτικά πλήρης. τόσες εικόνες μαζί, βαλμένες με τάξη η μια πλάι στην άλλη, οι ώρες και οι ζωές ανθρώπων, αυτών που έγιναν άλλοι για το θεατή, αυτών που τους δίδαξαν και όλοι όσοι τους έντυσαν ή τους φώτισαν, όλοι αυτοί γίνονται το θέμα συζήτησης των εσωτερικών μου συζητητών, τα μικρά μου προβλήματα φαίνονται ακόμη πιο ανάξια συζήτησης, ακόμη πιο ανούσια, άλλα είναι αυτά που πρέπει να σκεφτώ, άλλα να αναλογιστώ. τι βλέπουμε πραγματικά, τι χάνουμε, πόσο πιο όμορφα θα ήταν όλα αν βλέπαμε όπως βλέπουν οι σκηνοθέτες, οι σεναριογράφοι, οι συγγραφείς, οι μοντέρ και οι διευθυντές φωτογραφίας. Θα βλέπαμε τότε τόσο καλύτερα. δε θα είμασταν τυφλοί τότε δε θα είμασταν αχάριστοι θα λέγαμε περισσότερα ευχαριστώ και λιγότερα γαμώτο. ή απλώς σήμερα είναι η τυχερή μου μέρα. γιατί χαίρομαι που βλέπω πιότερο από πριν. γιατί πήρα κατά γράμμα την ταινία του Meirelles που βασίζεται στη νουβέλα του Jose Saramago Essay on Blindness, σκέτο Blindness για το αγγλόφωνο κοινό, ως ένα βαρύ κι ασήκωτο σχόλιο για την κοινωνία της εικόνας. που την αγαπάω τόσο, βέβαια. που τι θα έκανα, βέβαια, χωρίς αυτήν, αφού η εικόνα είναι για μένα υπεράνω όλων. αλλά χάνω προφανώς τόσα με αυτή μου την εμμονή, όταν ξεχνιέται η εικόνα, όταν μιλάει η συντροφικότητα, το συναίσθημα, η ζεστασιά των σωμάτων, τότε όλα είναι λίγο πιο ανθρώπινα. μπορώ να συμφωνήσω σ' αυτό, αλλά δεν αλλάζω την όρασή μου με τίποτα. πως χαίρομαι που βλέπω τις όμορφες υπάρξεις, τα καλοσχεδιασμένα αντικείμενα και τους πίνακες του Miro. πως θα ΄μουν τάχα αν δε τα είχα δει ποτέ μου

Πετώντας

Αν πετάς, αν θέλεις μόνο και πάντα να πετάς, έχεις απαξιώσει το έδαφος. Έχεις ανακαλύψει ότι τα γήινα δε σου ταιριάζουν, σε κάνουν να νιώθεις ψάρι έξω απ' το νερό, σε παγιδεύουν στη μάταια υπόστασή τους και σε τυλίγουν στις ανούσιες σημασίες τους.

Αν θέλεις το σακίδιό σου ανάλαφρο, όσο πιο ελαφρύ, τόσο καλύτερα, τότε δεν είσαι άνθρωπος, είσαι άγγελος ή δαίμονας. Περνάς μέσα από στάδια, μεταβάσεις, μεταμορφώσεις, σα το Τζιμπριήλ Φαρίστα όταν έπεφτε από το αεροπλάνο του κάνοντας τούμπες μέσα στα αφράτα σύννεφα. Ύστερα έβγαλε κέρατα, έβγαλε ουρά, ο ουρανός τον έκανε να ξεστομίσει τους σατανικούς στίχους και να ξαναγεννηθεί.

Ο πειρασμός θα έρθει και σε σένα, να το ξέρεις, και θα 'χει τη μορφή μιας γυναίκας με κερασένια χείλη και μυρωδάτη σάρκα. Θα σε κάνει να πεθυμήσεις τη γη και το νόμο της βαρύτητας, την κουραστική τροχιά γύρω από τον εαυτό της, τις εκκλησίες και όλους τους αστείους θεσμούς της, τους ανασφαλείς και τυχαία περιφερόμενους ανθρώπους της. Το φωτοστέφανό σου για λίγο θα θαμπώσει, θα την αφήσεις, θα τρέξεις να την ξαναβρείς, κι εκεί κάπου θα δεις ξεκάθαρα: σε εξαπάτησε, δε σου μοιάζει, δεν είναι αυτάρκης ούτε χειραφετημένη, είναι μόνο υποταγμένη με πολλαπλές προσωπικότητες που τις ζει όλες με την ίδια σχεδόν ευκολία που η μαρκησία αλλάζει μάσκες στο χορό των μεταμφιεσμένων.

Ο πόνος θα σε ανδρώσει, κρίμα που δε μπορούσες μόνος σου, ο πόνος είναι πάντα ο μόνος ικανός δάσκαλος. Τώρα ξέρεις ότι θέλεις να πετάς, ξέρεις ότι είσαι άγγελος ή δαίμονας και σε χαλάει η παρέα με τους ανθρώπους, τ' αστέρια, τα φτερά αεροπλάνων και τ'αφράτα σύννεφα μόνο καταφέρνουν να χαράζουν το χαμόγελο στο πρόσωπό σου. Για λίγο, όσο διαρκεί η απογείωση. Τόσο μόνο, όσο είναι αρκετό.

Τα γαλάζια σου γράμματα

Η Carey Mulligan ανοίγει ένα γράμμα. Ο Jamie Bell ανοίγει ένα γράμμα. Ένα γράμμα που έκανε το όνομά τους γνωστό τοις πάσι. Η εικόνα μας, άμυαλα παιδιά, έχει ανοίξει γράμματα. Προερχόμενα κυρίως από Πανεπιστήμια. Στιγμές που καθόρισαν το μέλλον μας, όπως της Carey, του Jamie και της Jenny, του Billy; Bah.

Η Jenny, μια έξυπνη έφηβη που δεν πείθεται για την αξία της εκπαίδευσης κόντρα στη dolce vita, μαθαίνει το μάθημά της με το χειρότερο τρόπο και μετά γυρίζει με την ουρά στα σκέλια για να δώσει εξετάσεις για την Οξφόρδη. Γι' αυτήν, όντας μαύρο πρόβατο, η αποδοχή της από το πανεπιστήμιο των ονείρων της to read literature είναι η δικαίωση των εξόδων του πατέρα της και η μόνη άμεσα ορατή διέξοδος. Ο ταχυδρόμος φέρνει το γράμμα που θέλει την απομόνωσή του για να ανοιχτεί, αγωνία, η Jenny ιδρώνει και ξιδρώνει, ο θεατής το ίδιο, στο τέλος όμως η Jenny χαίρεται πολύ και ο θεατής λίγο. Αυτή που κέρδισε πάλι τη ζωή μιας ανεξάρτητης νέας κοπέλας, ο θεατής ξινίζει που οι ηθικοπλαστικές διδαχές δεν έχουν απαγορευτεί ακόμη στις ταινίες.

Ο Billy είναι γεννημένος χορευτής, τελεία και παύλα. Στο Durham, όμως, τα αγόρια ασχολούνται μόνο με το ποδόσφαιρο ή το μποξ, ενώ οι πατεράδες τους αναπνέουν κάρβουνο στις στοές εξορύξεων. Θεοί και δαίμονες χρειάζονται να κατέβουν για να πείσουν το συντηρητικό περιβάλλον του εντεκάχρονου στο να συναινέσει για την οντισιόν στo Royal Ballet School και παρότι όλα στραβώνουν, η καλή ξήγα του μικρού στο τέλος τύπου "όταν χορεύω νιώθω ηλεκτρισμό, το κορμί μου παίρνει φωτιά κ.ο.κ" αφήνει μια αχνή ελπίδα. Ο ταχυδρόμος αργεί, αργεί πολύ. Εντέλει η γιαγιά ανακοινώνει την άφιξη του ταχυδρόμου και η απομόνωση μονάχα ταιριάζει στο άνοιγμα σημαντικών γραμμάτων, το είπαμε, αλλά η αντίδραση δεν είναι πάντα αναμενόμενη. Κλαίει ο μικρός, κι αυτό σημαίνει επιτυχία, καταχαίρεται ο πατέρας, αλλά δεν θα του συμπαρασταθεί κανείς, αφού η απεργία σταματάει και οι ανθρακωρύχοι γυρίζουν στα παλιά βαρέα και ανθιυγιεινά, μονάχα με μεγαλύτερη ηττοπάθεια.

Για χαρμόσυνα νέα τον ταχυδρόμο τον περιμένουν στην πόρτα. Fair enough. Για απροσδόκητα, όπως γράμματα που ανακοινώνουν μια θανατική καταδίκη, ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές. Δε μπορούν παρά να του ανοίξουν. Τι γίνεται με τα γράμματα εκείνα που δεν διακινούνται μέσω ταχυδρομείου; Λες να μην ανοίγονται ποτέ;

Roskilde Festival

Χιλιάδες εύθυμου κόσμου χτυπιούνται πάνω-κάτω.

Σκηνές παντού, μουσικές παντού, ομογενοποίηση. Ένα με το πλήθος, επιτέλους χαίρεσαι γιατί όλοι χαίρονται, ουρλιάζεις γιατί όλοι ουρλιάζουν and it feels great.

Σκηνή για gigs σε σχήμα νυχτερίδας (ή εγώ ήθελα να το δω αυτό? ) .

Νομίζω ότι είναι βασανιστικά ωραία εκεί πέρα.

Κι εγώ είμαι κολλημένη εδώ?

WTF?

"the cinema is waterfalls"

Humberto Mauro (1897 –1983) knows better.

Αυτό που για κάποιον είναι φαγητό, για κάποιον άλλον μπορεί να είναι δηλητήριο

...είπε κάποτε ο Τίτος Λουκρήτιος, κι είχε τόσο δίκιο. Σα να μη μας έφταναν οι υπόλοιπες "κλασικές" ασθένειες, προστέθηκε εσχάτως και η ύπουλη τροφική δυσανεξία στον κατάλογο. Σκέτη κατάρα ετούτη η μάταιη ζωή, μόνο η γνώση και η πληροφορία πιθανόν να τη διευκολύνουν.

Κόντρα στις αρχές μου

Εντάξει, εγώ όταν με καλούν σε μπλογκοπαίχνιδο, σφυρίζω αδιάφορα. Αλλά οι αδυναμίες, δυστυχώς για μας, μένουν πάντα αδυναμίες. Jirashimosu, αφού δε λες να μάθεις ότι η περιέργεια σκότωσε τη γάτα, ιδού τα 7+1 πράγματα που με σημάδεψαν τη χρονιά που πέρασε:

1. Ένα réveillon πήχτρα στη χαρμολύπη και τη σαμπάνια Orsola, που πρόβλεψε πολύ καλά πόσο παρόμοιο θα 'ναι όλο το '07.
2. Η συνειδητοποίηση ότι προτιμώ να ψοφάω της πείνας παρά να κάνω δουλειά που μισώ και σε περιβάλλον που μισώ.
3. Διάφορες στυγνές (ψευδείς, αναμφισβήτητα) κατηγορίες που μου απαγγέλθηκαν: κρύα και απαθής, στρίγγλα και κακιασμένη, εγωίστρια, κακομοιρούλα, καημένο, γκρινιάρα και μη-μου-άπτου. (Εντάξει, είμαι μη-μου-άπτου, είναι κακό;)
4. Γνώρισα εκατοντάδες νέους ανθρώπους και αισθάνθηκα να τους έχω ανάγκη στη στιγμή. Τους μισούς τους μίσησα την αμέσως επόμενη.
5. Εκνευρίστηκα με παλιούς γνωστούς, όχι γιατί άλλαξαν, αλλά γιατί δεν άλλαξαν καθόλου, άρα κατέληξαν βαρετοί.
6. Κατάλαβα ότι η ζωή μου είναι η ενασχόλησή μου. Είμαι μονομερής, πως να το κάνουμε.
7. Όσο κι αν πέταξα back and forth, δε μπόρεσα να ξεφύγω από τον εαυτό μου.
   

+1 Ο οποίος, εν πάσει ειλικρινεία, θα προτιμούσε να μην υπάρχει ούτε σαν ανάμνηση στο πίσω μέρος του μυαλού σας, κι όχι να βρίσκεται εδώ και να σας μιλάει για το ανούσιο εγώ του.

Καληνύχτα, Σεβάχ.

N.B. Όσο για τους καλεσμένους, oh, well, στέλνω την πρόσκληση πίσω σε τρεις (τους Α., Θ., Κ.) από τους δικούς σου καλεσμένους, ώστε να έχουν διπλή υποχρέωση. Άλλους δεν έχω, καθότι μοναχικό παιδί. Περιμένω να μου πεις αν ευχαριστήθηκες που με έβαλες να τα ξεράσω όλα:P

Champagne in a can

Η Paris Hilton, μέγα επιχειρηματικό πνεύμα της δεκαετίας (no kidding) φωτογραφίζεται στην έρημο Mojave τυλιγμένη σε χρυσόσκονη για τη διαφημιστική καμπάνια ενός προϊόντος που της ταιριάζει γάντι: σαμπάνια σε τενεκέ --εχμ, σε τενεκεδένιο κουτάκι.

In fact, η ιδέα του να κάνεις τα είδη πολυτελείας προσιτά στο λαουτζίκο είναι άριστη και άκρως σοσιαλιστική, αν και οι ιταλοί οινοπαραγωγοί δε φαίνεται να συμφωνούν ιδιαίτερα, αφού θεωρούν ότι θα θιχτεί η φήμη του Prosecco από το νέο "κατώτερο"προϊόν ". Το Rich Prosecco παρουσιάστηκε σήμερα στο Βερολίνο και περιμένουμε πως και πως να το δούμε να πουλιέται στο περίπτερο της γειτονιάς μας.

Secret Cinema

Secret Cinema needs dedication.
Εμείς εδώ, αχ, γιατί δεν είμαστε τόσο προχωρημένοι;

Ανάκατοι αφορισμοί για 14 νέες ταινίες

Αρκούντως περίεργο το φετινό, να βρεθούν σε μια διοργάνωση (London Film Festival) τρεις ταινίες που ο τίτλος της μιας είναι ο μισός τίτλος της επόμενης. Άκυρη παρατήρηση, είναι αλήθεια, αλλά I couldn't help it. Η οικογένεια που αντιμετωπίζει τη γεροντική άνοια και τον επερχόμενο θάνατο με το πιο ανθρώπινο, ήτοι χιουμοριστικό attitude είναι είναι σίγουρα οι The Savages με Philip Seymour Hoffman και Laura Linney. Το βιβλίο στηριγμένο-σε-πραγματικά-γεγονότα Savage Grace διάλεξε ο Tom Kalin για να κάνει ανάλογη αίσθηση με το Swoon του '92 και διάλεξε την καλύτερη πρωταγωνίστρια: η Julianne Moore, ως μια εκθαμβωτική και ολίγον σαλεμένη socialite μας κάνει να χάσουμε κι εμείς τα μυαλά μας. H άλλη χάρη αποχωρεί στο Grace is Gone για τον πόλεμο στο Ιράκ και δεν επιστρέφει και αφήνει πίσω ορφανά.

Τρελή εμμονή σε costume dramas παρατηρήθηκε στη γαλλική παραγωγή, μάλιστα, φευ, χωρίς τα φρου-φρου και τα αρώματα να αξίζουν τον κόπο. Ο Balzac δια στόματος Rivette με το Don't touch the Axe κουρασε --είχε συν τοις άλλοις και παναδιάφορη πρωταγωνίστρια, ο λατρευτός Ozon με το Angel γίνεται όντως θεράπων της λαμπερής επιφάνειας και της κενότητας (το 'χα πει εγώ...) και καλά που ήταν και η Breillat με το The Last Mistress να κρατήσει μια ισορροπία. Ο Hsiou-Hsiao έδειξε την κατινίστικη, ντεγκλαμουριζέ, που θα λεγε ο Nicloux, εικόνα της Juliette Binoche, το Παρίσι και το Κόκκινο Μπαλόνι του, ενώ ο Miller τουλάχιστον προσέφερε αγνό οφθαλμόλουτρο της Cecile de France στο Μυστικό του.

Ο Tom Cruise είναι πια κακός και του πάει στο Lions for Lambs και όλοι οι υπόλοιποι είτε καλοί και αδρανείς, είτε καλοί και ενεργοί πολίτες, όλοι μαζί όμως είναι μια καλή πατριωτική παρέα, μα το θεό. Περίεργο όλα τα πενιχρά plots να συγκλίνουν εκεί. Η Halle τελευταία πονάει μακρυμαλλούσα και ο Benicio del Toro υποφέρει από εξάρτηση στο Things we Lost in the Fire, όπου η Bier μετρίασε ευτυχώς τα άσκοπα gros plan σε λεπτομέρειες της πανίδας και της χλωρίδας, όπως συνήθιζε. Ο indie Swanberg, πιστό τέκνο του Mumblecore που οι δικοί του άρχισαν να αμφισβητούν μόλις το ανακάλυψαν οι Ευρωπαίοι, εκθείασε τη νατουραλιστικότητα της βαρετής Χάνας, ενώ ο Ang Lee έβγαλε βόλτα τη νέα του πρωταγωνίστρια που σκορπάει Προσοχή, Πόθο (λαγνεία, προτιμώ εγώ). Ο Haneke, πάλι, πουλήθηκε φτηνά για να κάνει τα Αστεία Παιχνίδια του κάπως πιο χοντροκομμένα για το τα-ζώα-μου-αργά αμερικάνικο κοινό. Το μόνο από world cinema που καταδέχτηκα φέτος ήταν το Caramel που δείχνει, εκτός των άλλων, πως χρησιμοποιείταο το μίγμα λιωμένης ζάχαρης για χαλάουα και ήταν η πρόταση του Λιβάνου για τα Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.

Βιβλία

Ελευθερώθηκα από τα βιβλία· για χρόνια δεν εδιάβασα τίποτε, και αυτό ήταν το μεγαλύτερο ευεργέτημα που έκανα ποτέ στον εαυτό μου.

Friedrich Nietzsche , Ecce Homo

Does the bad always win?

Φωτιές

Ελικόπτερα ακούγονται να περνούν πάνω από τις ταράτσες της Αθήνας. Ο ουρανός χρωματίζεται με άρρωστο κίτρινο, μυρίζει καμένο και γύρω στροβιλίζονται στάχτες που πριν ήταν φουντωτά πράσινα δέντρα. Θόρυβος από τις τέντες που τις χτυπάει ο δυνατός αέρας. Θόρυβος από την ιπτάμενη βοήθεια. Θόρυβος από τα TV sets που λένε για ανθρώπους που τους περικύκλωσε η φωτιά, για κάποιους που έγιναν τέφρα ουρλιάζοντας ανήμποροι για σωτηρία.

Αν δε μπορεί ο κρατικός μηχανισμός να προστατέψει τα δάση, τους ανθρώπους, την ευημερία, τότε κανείς δε μπορεί. Αρχίζεις να αισθάνεσαι άβολα. Κάπως ο κόσμος της τέχνης που σε έχει φυλακίσει αρχίζει να λιώνει σα παγωτό, εμφανίζονται ρωγμές στη λαμπερή, διάφανη φούσκα σου και αισθάνεσαι μια κάποια ανασφάλεια. Το άγριο ένστικτο αυτοσυντήρησης που ‘χε πέσει σε χειμερία νάρκη –γιατί αιώνες τώρα οι σπηλιές και τα δάση έπαψαν να ‘ναι το φυσικό σου περιβάλλον— φουντώνει και βλέπεις εικόνες από μελλοντική σου ταινία να ξετυλίγονται. Τρέχεις να σωθείς από τη φυσική καταστροφή, την αναταραχή, τον πιθανό κίνδυνο, αλλά κυρίως τον κίνδυνο μέσα σου.

Τον κίνδυνο της ασυγχώρητης απάθειάς σου.

Summer in Kusadasi ή το μάτι του σκηνοθέτη

Θα φτάσει η στιγμή που το μάτι του σκηνοθέτη θα πραγματώσει τη σύλληψή του. Αρκεί να βρεθεί αέρινη πρωταγωνίστρια, μοναδικό συνεργείο, ονειρική τοποθεσία και η moving image θα αφεθεί να διηγηθεί μια χαρωπή ιστορία.

Οσονούπω.


Till then...


η Ειρήνη ποζάρει --ακολουθώντας τις γλαφυρές και εύστοχες οδηγίες μου-- πλάι σε μια δύση σε παραλία του Kusadasi.