On Shipwrecks or Life of Pi

This day last year the Costa Concordia was sailing happily near the Italian shore. Not too near, until its Captain decided he had the right to be careless. A bit after nine thirty in the afternoon the emergency signal rung. The evacuation plan worked out well for more than three thousand passengers and crew. It didn't for thirty-two of them, who lost their lives in their effort to escape. Two of the bodies were never found.

Last year on this day and for some days after, Gianpaolo,  my then roommate, was utterly embarrassed from the disaster; he was blaming the Captain, not only for being irresponsible, but also for giving a bad name to Italians, as he said. The Captain in question is restricted in his residence and did not yet face trial for manslaughter, for which he is accused. As for the ship, it still lies on its side, near the island of Giglio, waiting to be towed away - a costly operation.

Leonardo Da Vinci Live!

Have you ever seen an exhibition without actually being there? Being away from the town and the country altogether? Well, I did. Not alone, we had a full house yesterday night in Utopia -it was the same for London screenings, as I read- where the Leonardo Da Vinci   live broadcast was screened. The most comprehensive Leonardo exhibition in London's National Gallery travelled to many people's living rooms before it opens its doors to the public back in November, and after its finale, it travelled   overseas, as well. A big art event it was; and being so mediated, it gave up on some of its exclusivity in favour of a literary "art for all" doctrine. Works of a Master that never stood side by side till now, were enjoyed by audiences (probably eating pop-corn?), while explained and analysed by experts.

I am not a F**king Princess

Did you know that Nick Cave has a hunk of a son, Jethro Cave, who works as a model and, less so, as an actor?

Did you ever consider of dethroning a Queen, for example French Cinema Thespian Isabelle Huppert?

Do you occasionally admit to yourself that you kinda like Lolitas?

I was in Amsterdam two days ago, and, as boring as I may be, I found myself secluded in an down town cinema small as a doll house, watching one of the films of the Cine Premieres 2011, Frans Film Festival Program. TV5 MONDE and Institut Français do a good job, apparently; they achieve exposure of French films all over the place (I remember we have a beloved Festival du Film Francophone in Athens, GR, aussi).

The film I saw with funny Dutch subtitles, My Little Princess, is the semi-autobiographical and directorial debut of French actress Eva Ionesco, not to be taken for Eugène's daughter, cause she is not. She is, though, the daughter of somehow known photographer Irina Ionesco, of the erotica genre; and for that matter the abused daughter.

Περίεργη σύγχρονη τέχνη

Αρχής γενομένης του video installation YELLOW ROOM στο Αγγέλων Βήμα, το οποίο λίγοι είδαν, ίσως ακόμη λιγότεροι κατάλαβαν ή έστω αισθάνθηκαν --όπως συμβαίνει γενικά με τη σύγχρονη τέχνη που δεν ενδιαφέρεται απαραίτητα για το φαίνεσθαι, αλλά για τις ιδέες που κρύβονται από πίσω, προτείνω ένα espresso lesson (τόσο μικρό, τόσο απολαυστικό) για τις έννοιες της σύγχρονης τέχνης και κάποιους βασικούς (ας πω, καλύτερα, αγαπημένους μου) εκπροσώπους της.

Για ποιους όρους πρέπει οπωσδήποτε να έχουμε μια ιδέα; Conceptual art, αρχικά, όπου ενδιαφέρει το concept ή η ιδέα και όχι αν το χαμόγελο της Τζοκόντας είναι λυπημένο ή χαρούμενο. Video art, πάλι; Όλοι ξέρουμε, αλλά λίγη παραπάνω γνώση ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Κάτι πιο διευκρινιστικό για το installation art, επίσης το έχουμε ανάγκη. Είναι και κάτι περίεργοι τύποι που πρέπει να σας γνωρίσω, πασίγνωστοι και μεγαλοφυείς --που αν η μαμά μου έβλεπε τα έργα τους, δε θα πειθόταν με τίποτα ότι πρόκειται περί τέχνης.

Θα τους αναφέρω, πιασάρικα, κατά σειρά διασημότητας(περίπου): δείτε δυο πράγματα για το παινεμένα κουλό Cremaster Cycle του συζύγου της Bjork, Matthew Barney, κάποια projects του Maurice Benayoun, τι κάνει και ποιος είναι ο Bill Viola, και το θεό της conceptual art Joseph Kosuth και τις καρέκλες του.

Και αν, βλέποντας τα παραπάνω ονόματα, σκεφτείτε κι εσείς ότι και η τέχνη είναι (σνιφ) ανδροκρατούμενη, ε, οι Guerilla Girls, θα συμφωνήσουν μαζί σας. Κάτι πρέπει να κάνουμε γι' αυτό...

Art accessible to all

Η πρώτη ελληνική Μπιενάλε με τον εύγλωττο τίτλο Destroy Athens εγκαινιάζεται επισήμως σήμερα (Όσοι ήταν τυχεροί, έκαναν preview over the weekend, βέβαια). Σε όσους δε συμφωνούν ή απλώς τρομάζουν με τον τίτλο, αρκεί να πούμε ότι η νεοαποκτηθείσα μας Μπιενάλε is indeed μια γιορτή αμφισβήτησης και έχει όντως σκοπό να επιτεθεί στα στερεότυπα, γι' αυτό οχυρωθείτε γενναία.

Μέσα στα πλαίσια της τέχνης που ξεχύνεται για λίγες μέρες στην πρωτεύουσα πεταχτείτε στην Τεχνόπολη να ξεστραβωθείτε ή πάλι τριγυρίστε στις παράλληλες εκδηλώσεις του ReMap ΚΜ. Αν πάλι ανήκετε στους ραχατλίδικους τύπους, υπάρχει κάτι καλό για σας: τα γλυκά minimal παιχνιδάκια του Angelo Plessas. Δείτε την οθόνη του p.c. σας με άλλα μάτια, όταν μια σύνθεση με ένα αυγό, ένα ελαστικότατο ανδρείκελο και ένα ποτήρι για λικέρ την γεμίσουν με θλιμμένη κίνηση ή όταν το τρομαχτικό πρόσωπο της Μέδουσας πάρει ακόμη πιο περίεργη όψη. Γιατί η τέχνη πρέπει να είναι προπάντων προσβάσιμη, για να θεωρεί ότι μας αφορά όλους.

Χρααατς: Not all it’s cracked up to be

Ευκαιρία να περάσετε αυτές τις μέρες από το Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς, όχι όμως τόσο για την πολυδιαφημισμένη έκθεση χάρτινων ρούχων με μεγάλη συμμετοχή της συλλογής ATOPOS. Ωραία τα φορεματάκια σε γραμμή εβαζέ και λουλουδάτα ή διαφημιστικά μοτίβα, διαφωτιστική η αναδρομή στα 60’s και τις καινοτόμες τρέλες τους, αλλά δυο ολόκληροι όροφοι μαζί και τα μεσοδιαστήματα είναι πολύς χώρος για να παρουσιάζεις όλο και όλο αυτό. Ευτυχώς, δυο installations που εξυπηρετούν δημιουργικά τη φαντασία μας έχουν στηθεί στο δεύτερο όροφο της έκθεσης: δυο χάρτινοι λαβύρινθοι, ένας σε χρώμα κόκκινο πυρκαγιάς και ένας κατάλευκος, με το χαρτί σαν απαλά, ορθάνοιχτα πέταλα λουλουδιού να αγγίζει το σώμα όσων αποφασίζουν να τους διασχίσουν μας ταξιδεύουν όπως θα έκανε ένα βιβλίο στις σελίδες του, κάπου αλλού. Με τη βοήθεια, δίχως άλλο, των ονειρικών βίντεο του Tomlinson που παίζουν στην καρδιά των λαβυρίνθων.

Δε χάνετε τίποτα να περάσετε και από την αναδρομική έκθεση του εικαστικού Πανιάρα. Τα ανεικονικά έργα που έχουν γίνει με περίτεχνα διπλώματα φύλλων βινυλίου ήταν από τα πιο απροσδόκητα.

Πάντως, ο μόνος έγκυρος λόγος για να επισκεφθείτε το Μπενάκη της Πειραιώς ασυζητητί, είναι τελικά για να βγείτε στο αίθριο και να θαυμάσετε το έργο που πέτυχα να στήνει ο Κώστας Βαρώτσος την προηγούμενη εβδομάδα, στα πλαίσια της έκθεσής του Μέλλον μέσα στο Παρελθόν. Θα αισθανθείτε εγγυημένα ανείπωτη ανάταση, βλέποντας τα λαμπυρίζοντα ή συμπαγή πετρώματα δεμένα με αόρατες κλωστές σαν, έτοιμα να σας πέσουν στο κεφάλι, ως τα παντοτινά άγνωστα ιστορικά συμβάντα που ποτέ δεν μάθαμε, ποτέ δεν είδαμε και όμως νομίζουμε ότι ξέρουμε. Τόσα μόνο μπορούμε να δούμε, όσα μας επιτρέπει η θέα από εκεί που στεκόμαστε.

Where do we worship stars?

Kate Kretz first chose to exhibit her painting 'Blessed Art Thou'

featuring Angelina Jolie as Virgin Mary in Wal-Mart,
by far the best temple in a consumer society.
I'd rather have a male star, though.
Women are more pious, aren't they?

Neen is the new meaning

Neen was created in 2000.
Angelo Plessas created the Neen Maskot in 2004.
The thrill is still here.
Search for it.

Royal Academy of Arts: Summer Exhibition 2006, ο Έλληνας Andreas και τα μπισκότα

Η Royal Academy of Arts είναι αρκούντως γνωστή, πιστεύω, για να μη χρειάζεται συστάσεις. Ένα ίδρυμα που εκκολάπτει τέχνη και καλλιτέχνες κάπου 250 χρόνια τώρα! Από το 1768 που ιδρύθηκε από το Sir William Chambers για…λόγους προσωπικής κόντρας η Βασιλική Ακαδημία των Τεχνών είναι από τα κορυφαία καλλιτεχνικά ιδρύματα στην Αγγλία, μαζί με την Tate Gallery και τη National Gallery.

Η Ακαδημία είχε αρκετά ονομαστά μέλη, μεταξύ άλλων τους: Gainsborough, Fuseli, Turner, Constable, Millais, Blake—και τώρα πιο πρόσφατα το Hockney. Φυσικά, όπως φαίνεται από τα ονόματα, συγκεντρώνει καλλιτέχνες που ζουν και εργάζονται στην Αγγλία και φιλιώνει πρωτοποριακές και συντηρητικές τάσεις. Ευσταθής ισορροπία του παλιού και του νέου.

Ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα για την καλλιτεχνική ζωή του Λονδίνου—και για την κοινωνική, αν κρίνω από το προχτεσινό πάρτυ έναρξης όπου παρήλασε η Claudia Schiffer και άλλοι σταρ—είναι η Summer Exhibition της Ακαδημίας. Γίνεται ανελλιπώς κάθε χρόνο, φέτος είναι η 238η φορά, και κομπάζει ότι είναι η μεγαλύτερη ανοιχτή έκθεση σύγχρονης τέχνης στον κόσμο. Συγκεντρώνει περί τα 1500 έργα κάθε χρονία που ανήκουν σε 5 κατηγορίες: ζωγραφική, printmaking, φωτογραφία, γλυπτική και αρχιτεκτονική.

Ας μην κουραζόμαστε όμως με ανούσιες λεπτομέρειες. Η Summer Exhibition 2006 ανοίγει για το κοινό από τις 12 Ιουνίου μέχρι τις 20 Αυγούστου και είναι ένα must για τους φιλότεχνους που θα βρεθούν στο Λονδίνο αυτό τον καιρό, όχι μόνο γιατί θα έχουν την ευκαιρία να δουν ένα υπερμέγεθες γλυπτό του Hirst στην αυλή της έκθεσης, ούτε επειδή θα δουν έναν αδιάφορο πίνακα της Tracy Emin, αλλά γιατί θα μπορούν να θαυμάζουν ένα πρωτοποριακό έργο του νέου Έλληνα καλλιτέχνη Ανδρέα Παπαναστασίου. Η μόνη ελληνική συμμετοχή (δε μετράω δυο-τρεις κυπριακές) —κονταροχτυπήθηκαν σχεδόν 10.000 έργα για να επιλεγούν μόνο τα 1.326— μας κάνει περήφανους για ένα ακόμη λόγο: είναι η μοναδική που εξερευνεί υλικά τόσο πρωτοποριακά όσο...τα μπισκότα!

Το έργο του Andreas είναι ένα φαγώσιμο γλυπτό από κάθε άποψη. Φτιαγμένο με rich tea biscuits (μπισκότα για το τσάι, στην Αγγλία βρισκόμαστε!) και αλευρόκολλα, σίγουρα δε θα σας χαλάσει το στομάχι αν το...καταβροχθίσετε. Ο καλλιτέχνης μας είπε ότι το έργο του θέλει να δημιουργήσει, όμως, άλλους συνειρμούς. Με τον τίτλο Human Sexuality και το σχήμα του που μοιάζει με ρίγος, το έργο κάνει αναφορά στα πρώτα στάδια του ανθρώπου που σύμφωνα με τη φροϋδική θεωρία γεφυρώνουν το φαγητό, μέσω της αφόδευσης, με τη σεξουαλική ευχαρίστηση. Τα νέα σχέδια του Andreas περιλαμβάνουν περαιτέρω πειραματισμό με ανάλογα αντισυμβατικά και αναλώσιμα υλικά. Μας εκμυστηρεύθηκε: «Βρίσκω πολύ ενδιαφέρον το φαγητό, όχι μόνο ως εναλλακτικό υλικό κατασκευής, αλλά κυρίως ως έννοια». Περιττό να σας πω, δε του φαίνεται καθόλου—η εξαιρετικά ψιλόλιγνη φιγούρα του πιο πολύ το αντίθετο μαρτυρά! Περιμένουμε ανυπόμονα να εκθέσει και στα πάτρια εδάφη.

Περισσότερα για την Ακαδημία και την Έκθεση:

http://www.royalacademy.org.uk/

Transvergence: το alien species είναι εδώ

“transvergence recognises true statements to be islands in an alien archipelago, sometimes only accessible by leaps, flights, and voyages on vessels of artifice.”

Marcos Novak

Παρόλες τις ενστάσεις ως προς την ανούσια ή μη λεξιπλασία του Novak, εγώ δεν έχω ακούσει τελευταία τίποτα πιο μεγαλοφυές απ’ αυτό. Όσο ασαφές, άπιαστο και ουτοπικό κι αν φαίνεται. Δε ξέρω για την αρχιτεκτονική—που όπως και να το κάνουμε υπάρχει εκτός των άλλων για να εξυπηρετεί και εργονομικές αναζητήσεις—, αλλά για την τέχνη η διαπαρύφωση θα φέρει την επανάσταση(ή έτσι θέλω να ελπίζω). Δε σας είπα όμως ποτέ τι είναι ακριβώς αυτό...

Transvergent είναι κάτι που δεν έχει ούτε κυκλική, ούτε όμως γραμμική φύση, αλλά διακλαδίζεται ανάμεσα στους τομείς της ανθρώπινης γνώσης και δανείζεται αρχές και μορφές από όλους. Μου θυμίζει τον πολυμορφισμό, τον υβριδισμό, αλλά όμως, είναι, αφού πρέπει, κάτι διαφορετικό. Μπορεί να είναι αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης τέχνης και επιστήμης (και ό,τι άλλου μπορείτε να φανταστείτε) και συγγενεύει με το χάος και την εξέλιξη, είναι κάτι δυναμικό και α-συνεχές. Είναι κάτι ξένο, άγνωστο, καινοτόμο και εξωγήινο, όμως κάτι όλο ζωή που πάλλεται και παίρνει σιγά-σιγά μορφή και μας πλησιάζει για να διευρύνει τους περιορισμένους ορίζοντές μας. Ευρηματικοί συνδυασμοί ανήκουστοι και ευφάνταστοι στον κοινό νου και στην καθημερινή πρακτική είναι μέρος αυτής της ρηξικέλευθης λογικής που μαθαίνει μόλις να περπατάει—γεννήθηκε δυο-τρία χρονάκια πριν και ζητάει να την αγκαλιάσουμε.

Transvergence (διαπαρύφωση, σύμφωνα με μετάφραση του cheaplog) εν ολίγοις, ονομάζεται ο τρόπος που θα ξεπεράσουμε τις μονοδιάστατες δυαδικότητες και θα διευρύνουμε τα όρια της τέχνης γενικά, και του κινηματογράφου ειδικότερα. Περιμένω να γίνουν ταινίες που δε θα κατατάσσονται στις εχθρικές παρατάξεις Hollywood-national cinema, popular-art cinema και ούτω καθεξής, αλλά δε θα έχουν καμιά ετικέτα. Ούτε genre θα έχουν, θα είναι το απόλυτο pastiche. Γιατί τότε χρειαζόμαστε καινούργια λέξη για έννοιες που λίγο-πολύ καλύπτονται στο cinema τουλάχιστον από προϋπάρχουσες; Και αν convergence είναι σύγκλιση και divergence απόκλιση, τότε transvergence είναι μάλλον...διάκλιση και πρέπει να ερευνήσουμε ένα φυσικό φαινόμενο. Αλλά, γιατί όλοι επιμένουν να το εντάξουν στις τέχνες; Ευφάνταστη ενασχόληση για όποιον δε προτιμάει να βρει λύση για τα παιδάκια που πεινάνε, αλλά όντως είναι καλή ιδέα και θα ταν ευκταίο να δουλεύει και στην πράξη. Το San Jose Festival ασχολείται μανιωδώς με την ιδέα. Ίδωμεν.