Live Cinema: Orphans of the Storm (1921)

Orphans of the Storm is an animal shelter in Riverwoods, Illinois; that's what I learnt from a comprehensive search on Google, where the above shelter features as the top result and a far more popular one than the film it got the inspiration for its title in the first place.

I honestly hope, thought, that you guys have heard of this epic film, the last commercial success for D.W. Griffith and a not a less grandiose one; Not quitting the habit of  high production values and bigger-than-life story lines, after The Birth of a Nation (1915), Intolerance (1916) -which I dearly remember watching on my name day in National Gallery's Auditorium in London years ago-, Broken Blossoms (1919) and some others in between, Griffith decided to take on French Revolution from his point of view, always a particular one: this time he wanted to preach against Bolshevism (funny word, ainnit?)

He used as first material the well-known play by D'Ennery The Two Orphans and he managed to stretch it up to three (!) hours with intermission. I had the chance to see the original roadshow copy, just as I had the big, admittedly, chance to enjoy the use of the loo during the intermission. The screening was the glorious ending of a very good season of Live Cinema, a successful joint venture by Cinematheque de la Ville de Luxembourg and Philharmonie over the years. On 2014 I also managed to watch the re-mastered copy of Pandora's Box by G.W. Pabst, with lovely Louise Brooks in her signature hairdo as Lulu with live music from Ensemble Kontraste conducted by Frank Strobel. If that one was an interesting experience - a Lulu of giant proportions leading men to destruction behind the conductors baguette-, The Orphans of the Storm (1921) was an all-in-all thrilling experience.

The Artist and some stories of mine

Good days come and good days go. The Artist (2011) was the perfect motion picture to cheer me up, but still. Escapism works for a little while, then the lights are back on and...that's all folks!

Jake La Motta VS Randy the Ram

Imagine this fight taking place, as the clash of every possible component of the cinematic and the social; everything is different between Jake and Randy, if not opposing: epochs, cinematic characters and style, not to mention principles. There are obvious similarities, though; wrestling and boxing have both the extreme physicality at stake: you have to endure to feel self-fulfilled. You have to suffer to bring joy and excitement, to deliver, to (metaphorically) save your audience -a bit like Jesus himself. A woman or two are always in the mix -what would a raging bull be without his butterfly? Last, but not least, a visual auteur is involved, to make this contradiction work. A hero soft at heart, trapped in the vicious circle of the social structure and inside his daunting shell of a body. No way out.

39 steps to post-modernity

Αυτό μου φάνηκε ότι χρειάζεται η ταινία 39 Steps (1935), από τις πρώτες του μαιτρ πριν κινήσει για το Νέο Κόσμο. Κάτι που ίσως θα λατρευα κάποτε, μου φάνηκε σήμερα ανιαρό και όχι τόσο εντυπωσιακό. Έβλεπα το suspense πανταχού παρόν, αλλά κάτι δεν το άφηνε να με αγγίξει. Το Killing of Sister George (1968) σκηνοθετημένο από τον Aldrich στο νέο κόσμο α λα στυλ γηραιάς Αλβιώνας που είδα τελευταία, μου φάνηκε αρκετά καλύτερο, με όλη την ένταση που κουβαλούσε το παίξιμο των πρωταγωνιστών, αλλά εξίσου άχρωμο, μέσα στα παράταιρα έντονα χρώματά του. Το black and white dream αρχίζει να διαλύεται και να καταρρέει. Θέλω χρώμα, θέλω φυσικότητα και όχι μολύβι στο μάτι του πρωταγωνιστή, θέλω design, αρχιτεκτονική, ομορφιά παντός καιρού. Με κερδίζει όλο και περισσότερο αυτό που ευφραίνει το μάτι, με καταπίνει, κι ας ξέρω καλά πως είναι φρούδο. Αυτές οι συμμετρίες που αναζητεί ο εγκέφαλος και ποιος ξέρει τι άλλο. Δύσκολη η αντίσταση, σχεδόν αδύνατη, ο εγκέφαλος παίρνει πίσω την εξουσία και καθώς δέχεται τα φυσικά ερεθίσματα, τα αποκωδικοποιεί δίχως την παρέμβασή μου. Δίχως να καταδέχεται για μεσάζοντα το ακαδημαϊκό μου κριτήριο, τις συμπάθειές μου, τις εμμονές μου. Είναι ένας ανθρώπινος εγκέφαλος που επαναστατεί και ξεπερνάει το narrative, μένει στη φόρμα και την ψειρίζει, την θέλει άψογη, λαμπερή και μετα-μοντέρνα --πείτε το αλλιώς χολλυγουντίαση (κατά το ελεφαντίαση)-- για να μπορεί ύστερα να κλείσει μέσα της νοήματα και ιδέες. Αλλιώς την απορρίπτει. Ο εγκέφαλός μου οργάνωσε ανταρσία και θέλει να πετάξει τον καπετάνιο του στη θάλασσα. Τα χρόνια σπουδών, μελέτης κειμένων και εικόνων, όλα στη θάλασσα. Στενόχωρη η θέση μου, πως να αντιδράσω, άραγε; Να διατάξω να γίνουν συλλήψεις;

Καζαμπλάνκα

Τα black and white παραμύθια αποχωρισμού και απραγματοποίητης αγάπης φαίνεται ότι συγκινούν ακόμη τον έγχρωμο και πετυχημένο κόσμο μας. Η υγρή ματιά της Ingrid Bergman και η ήρεμη θλίψη του Bogart εμπνέουν ακόμη στίχους και μουσικές, κάτι πενήντα χρόνια μετά. Αισθήματα που προκαλεί η θέαση της ταινίας ξεπετάγονται κάνοντας το στιχουργό να αναφωνήσει:

Η Ίνγκριντ φεύγει
Πόσο το μισώ το αεροπλάνο
Πάντα κάτι εύρισκα να κάνω
Μην τους δω να ζούνε χωριστά

Ο Μπόγκυ μένει
Πόσο τ’ αγαπώ αυτό το πλάνο
Κάτι του ψιθύρισε το πιάνο
Κι έπεσαν οι τίτλοι βιαστικά

Στίχοι:Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Κώστας Τσίρκας
Τραγούδι: Νατάσα Μποφίλιου

Από το CD Εκατό Μικρές Ανάσες