Μπορεί ο γαλλικός (και πιο διαδεδομένος τίτλος) της τελευταίας ταινίας του
Max Ophuls να είναι
Lola Montès, αλλά οι κατά τόπους διανομείς της, δε είδαν απαραίτητα από την ίδια σκοπιά το περιεχόμενο της ταινίας, ούτε συμφώνησαν με το λιτό τίτλο που περιλαμβάνει μόνο το όνομα του βασικού χαρακτήρα.
Η Lola Montès, μια μάλλον ήσυχη Γαλλίδα νεαρά έχει την ατυχία να χάσει τον πατέρα της και να καταλήξει φόρτωμα στη μητέρα της, που προτιμάει τα φλερτ και τις διασκεδάσεις από την ενασχόληση μαζί της. Κι ενώ η κακιά μάνα κανονίζει να την παντρέψει με εύπορο γηραιό κύριο, η Lola διαλέγει ένα στρατιωτικό που μετατρέπεται σε μέθυσο γυναικά αμέσως μετά το γάμο. Η μικρή το σκάει, αλλά η ατυχία της φτάνει να τη μετατρέψει σε στοχοπροσηλωμένο άτομο που αποζητάει την επιτυχία στο καλλιτεχνικό στερέωμα, συγκεκριμένα στον όχι-και-τόσο-κλασικό χορό (επιδίδεται στους ισπανικούς χορούς κυρίως). Τα καταφέρνει άμεσα, σε συνδυασμό πάντα με το φλογερό ταμπεραμέντο και το λάγνο(sic) παρουσιαστικό της και οι σύγχρονοι της κοτσάρουν τον τίτλο της μοιραίας γυναίκας, ήτοι ξεμυαλίστρας, λες και αυτή φταίει αν οι άντρες είναι τόσο ηλίθιοι που ζητάνε επίμονα το χαμό τους --αφού πρώτα τρέξουν με γέλια και χαρές πίσω από τα φουστάνια της.
Τι σημαίνει λοιπόν femme fatale, τελικά, εκτός από θανατηφόρα γοητευτική; Στους μισούς διαφεύγει, όντας γαλλικό, παραπλανητικό και εύηχο, αλλά τελικά πιο πολύ κατηγορία είναι, παρά κολακεία ο χαρακτηρισμός. Μάλλον, αυτό το ασαφές "μοιραία γυναίκα" είναι απλός ευφημισμός της ανήθικης γυναίκας, αν μη τι άλλο για τους σεξιστές που κυκλοφορούν με το τσουβάλι εκεί έξω, κυρίως όμως για τους ίδιους τους εφευρέτες του όρου: τους αμερικανούς που φοβισμένοι γυρνώντας από τον πόλεμο αντίκρυσαν γυναίκες ικανές να τα βγάλουν πέρα χωρίς την αντρική αρωγή.
Ενώ λοιπόν στο Ηνωμένο Βασίλειο η ταινία δίνοντας το βάρος στην πτώση από τις καρδιές ισχυρών αντρών στο έλεος του κοινού της, και δη αμερικάνικου, μετονομάστηκε σε The Fall of Lola Montes, για τις Ηνωμένες Πολιτείες χρειαζόταν απαραιτήτως ηθικοπλαστικός τίτλος. The Sins of Lola Montes, λοιπόν, γιατί το αμερικάνικο κοινό οφείλει να ταυτίσει τις αμαρτίες με το κακό τέλος και την εξαθλίωση, πάνω απ' όλα. Που σημαίνει ότι ενώ στην Ευρώπη ακούμε femme fatale και σκεφτόμαστε αδίστακτες, κλασάτες γυναίκες, αλλού σκέφτονται horny bitches, die in hell.
Όσοι δουν λίγο πιο πέρα από το επίπεδο storyline και τα διδάγματα τύπου "η ζωή είναι ένα μεγάλο τσίρκο", θα διακρίνουν την εύστοχη μεταφορά περί καλλιτέχνη που τέμνεται και επιδεικνύει τα σκοτεινά εσώτερά του στο κοινό, τον ίδιο το σκηνοθέτη ενδεχομένως που ενώ, σαν τη Lola, προκαλούσε αίσθηση με την τέχνη και την τεχνική του όσο ήταν around Europe, πηγαίνοντας στην άλλη άκρη του ωκεανού την πάτησε άσχημα και κατέληξε να κάνει flops, ελλείψει ευαισθησίας κοινού, γαρ. Ίσως πάλι κάποιος πιάσει αχνά μια ανόσια νύξη: η Lola υποφέρει για να εξιλεωθεί σαν τη Μαρία Μαγδαληνή ή καμιά Αγία Αικατερίνη, αν και ως παρουσία εξωτερικά φέρνει πιότερο σε φιγούρες της Παρθένου Μαρίας και σε βασίλισσες του ισπανόφωνου κόσμου. Άλλωστε είναι βαθιά θρήσκα, έχει κρεμασμένο(όπως φαίνεται στη foto) ευμεγέθη σταυρό στο τροφαντό της στήθος.
