Zootopia (2016) or How Sad Happy Endings Really are

And, yes, this is the last film I've watched. It was couple of days ago in a poor neighbourhood in Thessaloniki, Greece. There's a lovely open air cinema over there, named after one of our 'national actresses', Tzeni Karezi (strangely enough, we have two of those, the first one being Aliki Vougiouklaki, you might have never heard them if you're not somehow related to Greece, but it's ok). Back to the screening: it had free entrance and it has sold out, meaning every single chair was taken and too many kids and families were sitting on the floor or on any random chair-shaped corner. I did the same and it was fun!

Melina Merkouri Forever

Today, 95 years from Melina Merkouri's birth, Google.gr pays tribute to the acclaimed Greek actress, singer and politician with a Google doodle. And we rejoice. 

Greeks remember Melina very much as an independent woman: she became the perfect embodiment of the emancipated Stella (1955) the protagonist of the film by the same name directed by Michael Cacogiannis.

Catastroika (2012)

Catastroika is a Russian term to describe the ruthless mass privatization of the post-communist Russia, that turned the country into ruins, but created billionaires. "It was a decimation of a nation" Naomi Klein states on the strategy. Catastroika is also a film you can watch right here, on your desktop or laptop for free, courtesy of its Creative Commons license and its crowd-funded production. It is free to watch, because it's imperative to watch; it can teach you a thing or two on your rights as a citizen: your right to free education, to a decent transport system, your right to drink water and use electricity, because they are "public service" without being thieved of to have this advantage.

11ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας

Ωραία η Ολυμπία. Πιο ωραίο ακόμη το Μουσείο με τον Ερμή του Πραξιτέλη, τον κανονικό, τον βλέπεις ανφάς, προφίλ και από οπίσθια γωνία και δεν το πιστεύεις ότι έχεις το θαύμα εμπρός σου όντως. Ο αρχαιολογικός χώρος και αυτός καλοδιατηρημένος και με ποικίλα εκθέματα (ειδικά αν έχει λιακάδα καλοπερνάς με σιγουριά). Ο Πύργος πάλι χάλια. Η Ζαχάρω με ωραία παραλία, αλλά όχι πια πράσινα βουνά. Φοβερή επαρχία, εν πάσει περιπτώσει, αλλά πολύ μακριά από την Αθήνα. Και την είδα αρκετά αυτή την επαρχία φέτος, κινηματογράφησα την καμμένη γη της και τους θλιμμένους κατοίκους της, δε νομίζω ότι θέλω να την ξαναδώ σύντομα. Ούτε το παιδί της βιβλιοπώλου της γειτονιάς που πήγε μέχρι δε ξέρω ποια χώρα επειδή είχε κερδίσει κάτι στο Camera Zizanio που υπάγεται στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας (που όμως γίνεται βασικά στον Πύργο, φευ), ούτε η ίδια η 11η διοργάνωση του Φεστιβάλ μπορεί να με πείσει να ξαναπάω προς τα ΄κει.

29 Νοεμβρίου - 6 Δεκεμβρίου για όσους ψήνονται για νεανικό σινεμά εκείνο το μέρος της Ηλείας θα γεμίσει παιδιά, 200 περίπου, από παντού, 30 χώρες δηλαδή. Τα σκασμένα. Έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους και ονειρεύονται να γίνουν Spielberg; Καλύτερα να προσέξουν την ώρα που θα αποφασίζουν για τέτοια καίρια ζητήματα, γιατί , ας μη το γνωρίζουν τώρα, αλλά θα ανακαλύψουν λίγο αργά ότι βρίσκονται στη λάθος χώρα. Και αυτό το λάθος δεν είναι από εκείνα που επιδέχονται διορθωτικές κινήσεις.

Φεστιβάλ Μικρού Μήκους Δράμας

Το Φεστιβάλ Δράμας --που για δικούς του περίεργους λόγους έχει ένα θέμα με την αρίθμησή του, άλλη για το διεθνές του μέρος, άλλη για το εντόπιο-- ξεκινάει όπου να 'ναι και φέτος, όμως, εμείς κλασικά δε θα παραβρεθούμε γιατί μας πέφτει κομματάκι μακριά. Ή γιατί δεν έχουμε λόγο, αφού δε διαγωνίζονται ταινίες φίλων, εχθρών, γνωστών, συγγενών. Ούτε δικές μας. Καλή επιτυχία σε όσες διαγωνίζονται και ας νικήσει ο καλύτερος. Όμως, παιδιά, ο καλύτερος ας γίνει λίγο πιο καλός από του χρόνου, ώστε να πάει και σε κανα άλλο διαγωνιστικό για μικρού μήκους. Έχουν τέτοια και στις Κάννες, ακόμη και στα Όσκαρ, ξέρετε.

Για όσους πεταχτούν, θα πρότεινα κυρίως το section digi 2008 με τα ψηφιακά μας αριστουργήματα, ίσως και μερικά από τα ξένα αφιερώματα (για να καταλάβετε τι έχουν οι άλλοι και δεν έχουμε εμείς, if sth). ΔΕΝ θα πρότεινα τις παράλληλες εκδηλώσεις πρόδηλης αθλιότητας, που ξεκινούν από εκδήλωση-προβοκάτσια brought to you by Kodak για την διαιώνιση της χρήσης του celluloid, συνεχίζονται με σεμινάριο-εργαστήριο για δημιουργία μικρού μήκους με εισηγητές την παραγωγό(!) Δέσποινα Μουζάκη κ.α. (ο Παναγιωτόπουλος το σώζει κάπως), και καταλήγουν δυναμικά με ένα gig του μαθουσάλα Γιάννη Μαρκόπουλου featuring Αλκίνοο Ιωαννίδη, Βασιλική Λαβίνα, Γεράσιμο Ανδρεάτο. Μόνο που τα γράφω αισθάνομαι να βγάζω ρυτίδες και τα μαλλιά μου να ασπρίζουν, μικρομηκάδες μου, υποχωρήστε ατάκτως.