Χρόνια Πολλά FFF10!

Το αγαπημένο μας Φεστιβάλ έρχεται στις 2 Απρίλη κι εμείς δεν κρατιόμαστε (πάλι) να το πάρουμε από πίσω. Δε θα το αφήσουμε ήσυχο, όχι, θα γίνουμε ορκισμένοι stalker του παντού, και στις προβολές, και στα ειδικά αφιερώματα και στα πάρτυ. Θέλουμε πάσει θυσία να ξανασμίξουμε με την Πολίνα, τη Σταματίνα, την Christine και το Nicolas, ε, και με όλους τους υπόλοιπους. Αρκεί να ομιλούν τη γαλλική, γιατί εμείς εκπτώσεις δεν κάνουμε.

Δέκατη επέτειος του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου φέτος, και ο πιο επίμονος και πολύχρωμος εκπρόσωπος της γαλλοφωνίας στην Αθήνα, αλλά και στη Θεσσαλονίκη, θα μπει όπου να 'ναι στην εφηβεία του. Δείχνει, μάλιστα, ήδη δείγματα εξαιρετικής ωριμότητας, αφού μας φέρνει την μοναδική, ανατρεπτική, ξεκαρδιστική συχνά και πληθωρική πάντα Josiane Balasko. Το Gazon Maudit το ξέρετε σίγουρα όλοι, υποθέτω ότι είναι καλός λόγος για να θέλετε να γνωρίσετε και τις υπόλοιπες εκφάνσεις της, ως ηθοποιού, σκηνοθέτη και σεναριογράφου.

Χαριτωμένη ιδέα και οι Πέντε Ταινίες που Πρέπει να Δείτε πριν Πεθάνετε ή, ορθότερα, 5 Films a voir avant de mourir, όσο κι αν είμαστε κατά των αυθαίρετων λιστών εξουσίας. Πολύ καλές επιλογές, δε λέω --κι εμείς τρελαινόμαστε για τις αβανγκαρντιές του Alain Resnais -- αλλά είναι ολίγον βαρύγδουπες, και σίγουρα όχι αυτές που θα πρότειναν οι ίδιοι οι Γάλλοι, αν κάποιος ρωτούσε τη γνώμη τους, if that matters at all.

Για τα υπόλοιπα, όπως και τα νυχτερινά ξεφαντώματα και τους εκλεκτούς καλεσμένους, θα μάθετε σίγουρα από πολλές μεριές, αλλά δώστε βάση στην πιο επίσημη: IFA και ξερό ψωμί. Ρίξτε, πάντως, κι από 'κει μια ματιά, γιατί σκίζονται για γαλλόφωνη ενημέρωση, με συνεντεύξεις, προσκλήσεις και ένα σωρό μποναμάδες για σας τους φανατικούς.

Τα παιδία παίζει: Melvil

Το αρκετά ευχάριστο, αλλά κυρίως ανεκδοτολογικό, ναρκισσιστικό πείραμα του ελλιποβαρούς enfant gâté Melvil Poupaud είχε το αθηναικό κοινό την τύχη να παρακολουθήσει χθες το βράδυ. Οποία τιμή, αν σκεφτεί κανείς ότι η ταινία αυτή προβάλλεται για τρίτη μόλις φορά από το 2006 που ολοκληρώθηκε, ύστερα από σύντομα μυστικά γυρίσματα και δύο χρόνια montage στο χαζο-i-film του Mac του Melvil. Πρώτη προβολή στις Κάννες, δεύτερη στο Μπουένος Άιρες και τρίτη στην Αθήνα, Κυρίες και Κύριοι, όσοι το χάσατε κλάψτε για να ξεθυμάνετε. Όσοι πάλι κάνετε κάτι παρόμοιο, μην περιμένετε να το δει ανθρώπου μάτι, γιατί, εντάξει, δεν είστε δα κι ο ωραίος Melvil.

Το πειραματικό τρίπτυχο Melvil του εκφραστικού Γάλλου ηθοποιού που αγαπήσαμε (εμείς και η παγκόσμια gay κοινότητα) κυρίως ως gay φωτογράφο που πεθαίνει από καρκίνο στο Le Temps qui Reste του Francois Ozon έχει ενδιαφέρον κατά βάση για όσους αγαπούν τον ηθοποιό και θέλουν να διεισδύσουν στην παλαβομάρα του. Στο πρώτο μέρος της ταινίας κυκλοφορεί σε ένα κατάφυτο ιρλανδέζικο δάσος ως εξωγήινο πλάσμα με τα οπτικά του νεύρα να του δίνουν εικόνα με αλλοιωμένα χρώματα για τον έξω κόσμο. Με ένα σώβρακο στο κεφάλι (μήπως οι Γάλλοι το έχουν αυτό ως εθνικό αστείο; Ξέρω έναν τουλάχιστον ακόμη που έκανε το ίδιο σε ιδιωτική του βέβαια στιγμή) περιφέρεται γύρω από πισίνες και κόσμο που κάνει barbecue και δεν του δίνει σημασία σαν αόρατος μυστικός πράκτορας του οποίου το σκοπό δεν αντιλαμβανόμαστε επακριβώς. Το δεύτερο μέρος είναι ολίγον βαρετό, σ’ αυτό ο Melvil κάνει χαριτωμενιές με την πραγματική του κορούλα, βλέπει την πρώην γυναίκα του να τον εγκαταλείπει μέσα σε κουνημένα πλάνα και να αγναντεύει τη θάλασσα και ούτω καθεξής. Το τρίτο μέρος, αισθητά πιο ενδιαφέρον για μας δεδομένου ότι βλέπουμε και making of από το Le Temps qui Reste, μας δίνει μια πιο χορταστική δόση Melvil, με το γυμνό του σώμα να ντύνεται και να ξεντύνεται άνετα και ηδονοβλεπτικά, να μπανιαρίζεται στο δωμάτιο ξενοδοχείου όπου περιμένει τον καιρό να φτιάξει για να συνεχιστεί το γύρισμα, να κοιμάται ιδρωμένος και να βλέπει ηλίθιους εφιάλτες ότι του πέφτει το δόντι και στο τέλος να μας χαρίζει και το πιο κοντινό δυνατό πλάνο του ξεψυχισμένου ζαρωμένου οργάνου του.

Κατά τα λεγόμενα του ίδιου του Melvil που ήρθε πριν την έναρξη της ταινίας, αλλά και στο τέλος μαζί με τον Olivier Père που υποστήριξε, ως νονός της ταινίας, το παιχνιδιάρικο έργο του φίλου του, η ταινία παίζει με την έννοια του σωσία, με το ψάξιμο του ρόλου και το μέσα-έξω απ’ αυτόν, επίσης έχει ως θεματική της την πατρική φιγούρα και επιπλέον κάθε της μέρος λειτουργεί ως αυθαίρετο remake μιας ήδη υπάρχουσας ταινίας, όπως του Predator και του Le Temps qui Reste. Εμείς επιβεβαιώσαμε ότι ο Melvil παλιμπαιδίζει, όχι μόνο βλέποντας την ταινία, αλλά μαθαίνοντας με έκπληξη ότι δήλωσε ρητά πως βαριέται το σινεμά γιατί δυο ώρες για μια μόνο ταινία είναι πολλές γι’ αυτόν, και καταδέχεται να βλέπει μόνο σύντομες βλακειούλες στο youtube. Ηθοποιός που εκπλήσσει με το βάθος του, τελικά. Επειδή το βάθος ενός ηθοποιού λίγο ενδιαφέρει, όπως και να 'χει, όμως, θα τον δούμε και στο L'Heure Zero όπου τουλάχιστον κάνει μόνο αυτό που ξέρει καλά: παίζει έναν ρόλο που άλλοι έγραψαν και σκηνοθέτησαν ευτυχώς γι' αυτόν.

9e Festival du Film Francophone: Απ’ την Κική κι απ’ την Κοκό ποια να διαλέξω;

Στο Φεστιβάλ που ξεκινάει σε 3 αίθουσες (Απόλλων, Αττικόν, Auditorium Γαλλικού Ινστιτούτου) από τις 3 έως τις 13 Απριλίου πρέπει κανείς να πάει διαβασμένος. Η σχεδόν σίγουρη πρακτική είναι να επικεντρώσει κανείς στο αφιέρωμα στην Quinzaine des Réalisateurs του Φεστιβάλ των Καννών. Η άλλη ασφαλής πρακτική είναι φυσικά να πάει κανείς όπου ακούει γνωστά ονόματα, και υπάρχουν μπόλικα απ' αυτά στο Φεστιβάλ και φέτος. Μερικές ανάλαφρες και μη προτάσεις, σχεδόν εγγυημένες, τουλάχιστον από άποψη παρουσιών με star quality αδιαμφισβήτητο (έξω βγαίνει το Elle s'Appele Sabine, βέβαια) παρακάτω:

• Το μίνι-αφιέρωμα στην εσχάτως γυμνή Ludivine Sagnier: παίζει στη νέα ταινία του Christophe Honoré Les Chansons d’amour και στη νέα ταινία του Claude Chabrol La fille coupée en deux

• Paris του Cédric Klapisch με τη Juliette Binoche, το Romain Duris και όλο τον καλό τον κόσμο
• Το θρίλερ με πτώματα L’Heure zéro με τη γηραιά Danielle Darrieux, το Melvil Poupaud και την Chiara Mastrogianni
• Το Melvil του Melvil Poupaud με το Melvil Poupaud, τον οποίο θα δούμε από πολύ κοντά, καλεσμένο του Φεστιβάλ
• Την προκλητική Asia Argento στο Μια παλιά ερωμένη της Catherine Breillat
• Το πορτρέτο της αυτιστικής Sabine κινηματογραφημένης με ευαισθησία από την αδερφή της Sandrine Bonnaire
• Ένα χρονικό για την εμφάνιση του ιού του Aids στο Les Témoins του André Téchiné με την Emmanuelle Béart
• Την κωμωδία Faut que ça danse ! με τον εκπληκτικό Jean-Pierre Marielle και τη Valeria Bruni-Tedeschi

Όσα φωνάζουν από μακριά και όλοι ήδη ξέρουν ότι θα τρέξουν μη τα χάσουν, όπως Cinemix με Όλγα Κουκλάκη live, το νέο Κουστουρίτσα ή τις ταινίες έναρξης και λήξης, τα θεωρώ πολύ δεδομένες επιλογές για να τις κάνω ιδιαίτερο λογο... Αρκεί κανείς να κοιτάξει προσεχτικά το πρόγραμμα στο αναλυτικότατο site του Φεστιβάλ και θα βρει τους θησαυρούς που κρύβει.