Cinema totally falls for fashion

For the year 2009 the well-documented bond between the two reached the skies. Style.com describes why... We Oughta Be in Pictures :

"The fashion world finds itself endlessly fascinating. In 2009, Hollywood bet that the rest of the population would, too. The Last Emperor chronicled Valentino Garavani in the year leading up to his 2007 Rome retrospective, paying close attention to his frequent squabbles with partner Giancarlo Giammetti. In The September Issue, moviegoers got a peek at the inner workings of Vogue magazine. Coco Before Chanel's Audrey Tautou portrayed the orphan who confronted obstacles both personal and political to become the most important person in twentieth-century fashion. Generating Oscar buzz, meanwhile, is former Gucci designer Tom Ford's directorial debut, A Single Man. And next year may yet bring us Ridley Scott's movie about the Gucci dynasty, possibly starring Angelina Jolie. But here's the fashion movie we'd really like to see made: The Beautiful Fall, set in 1970's Paris, with pretty boy Rupert Friend in the YSL role and as his nemesis, Karl Lagerfeld…the studly Gerard Butler."

Η σκοτεινή αίθουσα σκοτείνιάζει σχεδόν τελείως

Τελευταία οι περιπέτειές μου στη σκοτεινή αίθουσα δεν είχαν ικανοποιητικά αποτελέσματα. Γνώρισα τη βία της ανίας με το Duress και τον εθνικό μας σταρ να μοιάζει και να μιλάει σα πακιστάνι (δεν είμαι ρατσίστρια, απλώς επιζητώ να γίνω ωμά περιγραφική) σε μια σχετικά ενδιαφέρουσα σύνοψη σεναρίου που έγινε ταινία (πέντε σειρές κατάφεραν να διαρκέσουν μία ωρίτσα και κάτι) θα μπορούσε να εξελιχθεί κάπως σε κάτι καλό, μετά από μπόλικα treatments. Είχε το κουλό twist στο τέλος που άξιζε κατιτίς, αλλά τίποτις άλλο. Τάχα είχε ανάγκη ένας Ρουβάς να ξεφτιλιστεί παίζοντας σε μια τέτοια ταινία;

Γνώρισα επίσης έναν μισάνθρωπο, όχι το μολιερικό, αλλά τη γνωστή Allen-ική εκδοχή του νευρωτικού νεοϋορκέζου μισανθρώπου που καμιά φορά θέλγεται από την επιμονή νεαρών κοριτσιών. Ξέρω αρκετούς τέτοιους ή παρόμοιους χαρακτήρες, όχι της ίδιας πάντα ηλικίας και όχι απαραιτήτως της ίδιας παραξενιάς, αλλά ποτέ καμιά δε θα ήθελε να τους παντρευτεί επειδή της φάνηκαν σπίρτα μοναχά, ούτε καμιά που της τσάκισαν τα πλευρά πέφτοντας πάνω της σα σπασμένη στάμνα από το παραθύρι θα ήθελε να τους ξαναδεί μπροστά της.

Γνώρισα ακόμη και κάτι Ελληνάρες που έπαιζαν μπάλα σε ένα στραυροδρόμι στην Ακαδημία Πλάτωνος. Και, όχι, δεν ήταν ωραίοι σαν Έλληνες, ήταν κακομοίρηδες σαν Βαλκάνιοι, αλλά τι τα θες τώρα. Τουλάχιστον το μυαλό τους έπαιρνε καμιά στροφή κάπου προς το τέλος, έστω και με τα παραδοσιακά μέσα του Τσίτου.

Γνώρισα και... τη Hillary Duff στην pre-Gossip Girl εποχή σε ταινία που μιλούσε στο msn με την ίδια της τη μητερούλα και της το έπαιζε ο ιδανικός άντρας...και μετά η καλόκαρδη μητέρα μιλούσε με τον καψουρεμένο με την κορούλα συμμαθητή και το έπαιζε η κορούλα...περίεργα πράγματα και σχεδόν ανάξια λόγου.

Χμ, τώρα που το ξανασκέφτομαι, μου εύχομαι να πάνε καλύτερα τα πράγματα εκεί μέσα στα σκοτάδια σύντομα, γιατί θα σε λίγω θα ψηφίσω συστηματική αποχή. Ή μάλλον, καλύτερα να μετριάσω την περιέργειά μου για τα αμφιλεγόμενα...

Μελέτη

Μελετώ. Μελετώ. Μελετώ. Τα μυστήρια του σύμπαντος; Ούτε κατά διάνοια. Τι τομέα διάλεξα κι εγώ, θεέ μου. Διασκεδαστικό. Η τελευταία τέχνη όλων που προστέθηκε εκτάκτως από τον Ριτσότο Κανούτο με πάμπολλες διαμαρτυρίες με κάνει να ονειρεύομαι. Όχι απαραίτητα περισσότερο από τις άλλες, αλλά ξέρεις, αυτή είναι η μόνη τέχνη που μπορείς να εκτελέσεις ακόμη και αν δεν έχεις ιδιαίτερη δεξιότητα στα χέρια. Αρκεί το μάτι, το μυαλό, η φαντασία. Πάντα μας αρέσει το πιο ασαφές, το μη απτό, το σχήμα των σύννεφων είναι το αγαπημένο μου σχήμα…