Σαχλές επιλογές

Το πρώτο σαββατοκύριακο που είχα χρόνο να τον σκορπίσω στο βρόντο, δεν είχα μυαλό για επιλογές. Ναι, μερικές φορές συμβαίνει ακόμη και αυτό, αισθάνεσαι ανίκανος να επιλέξεις, τα αντανακλαστικά δε λειτουργούν, έχεις ξεμείνει προσωρινά από προτιμήσεις. Σε ρωτάνε τι θέλεις να φας και εσύ το αφήνεις στη διακριτική ευχέρεια του συνδαιτημόνα σου. Σε ρωτάνε τι θέλεις να δεις και εσύ ίσως αμυδρά σκέφτεσαι "κάτι χαρούμενο", "κάτι γνωστό" ή απλώς "κάτι καλό", αλλά όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί αρχίζουν να λιώνουν σα τα ρολόγια του Νταλί και τελικά απλώς βελάζεις "ναι, ναι" σε ό,τι σου δείξουν. Δεν έχεις κουράγιο να αποφασίσεις, δεν έχεις σθένος να επιχειρηματολογήσεις υπέρ της γνώμη σου. Τίποτα δεν έχεις. Μόνο πολύ χρόνο να ξοδέψεις.

Cinema-wise, τον ξόδεψα σπάταλα και απερίσκεπτα, τελικά. Τσίτος, σκέφτηκα, σημαίνει Ακαδημία Πλάτωνος, άρα μια κάποια εγγύηση και είπα το ναι. Θυμόμουν τα περί υποψηφιότητας για Άρκτο τότε, ήταν παλιά, ήταν μόλις 2001. Πόσο πολύ γέρασε ο Φίλιππος μέσα σε 8 χρόνια, πόσο πολύ. Τότε ήθελε να μιμηθεί λίγο απ' όλα: ευρωπαϊκό σινεμά με θεατράλε αισθητική, μπριόζικο παίξιμο και τρελό συνοθύλευμα χαρακτήρων, εκκωφαντικές μουσικές, --ήθελε τάχα να γίνει Κοστουρίτσα στη θέση του Κοστουρίτσα; Είχε μια βαλίτσα που ξεχείλιζε με ξεχειλωμένα νοήματα: για το κενό της ζωής, την αποτυχία, τον απογαλακτισμό από όλα, την πατρίδα, τους γονείς, οτιδήποτε "δικό", και όλα αυτά από την αντίθετη πλευρά: κάτι που τάζεις σε στιγμή οίστρου, και μετά αρχίζει να σου φαίνεται γελοίο, όπως μια πρόταση γάμου. Κάτι που κάνεις για να απελευθερωθείς, μα, τελικά τη γλιτώνεις παρά τρίχα. Κάτι που βλέπεις σα βάρος, αλλά όταν το κοιτάξεις καλύτερα στο πρώτο φως του ήλιου, σου θυμίζει αμυδρά την αγάπη στην οποία λίγο έλειψε να πιστέψεις. Έκανε μια μακρόσυρτη, κάπως κουραστική ταινία. Όμορφη, τώρα που τη σκέφτομαι, αλλά κουραστική. Ούτε καινοτόμα, ούτε πολύ φρέσκια, ούτε καν προκλητική. Ένα κλασικό πάτωμα παλιού σπιτιού από μωσαϊκό που έχει το γούστο του, αλλά μόνο αν κάνεις τον κόπο να σκύψεις και να το περιεργαστείς. Το δικό μου σπίτι δεν είναι γλυκό, όπως ούτε και το My Sweet Home .

Υπήρχαν και χειρότερες επιλογές: κι άλλα φανταχτερά ονόματα παρελαύνουν στη συνέχεια (ίσως τελικά λίγο κούφια;) Η Rebecca Miller δεν ήταν τόσο κακή, κόρη επιφανούς ανδρός γαρ, όσο είχα δει μόνο το The Ballad of Jack and Rose (2005). Ίσα-ίσα, όλη εκείνη η φύρδην-μύγδην σχέση του μπαμπά (Daniel --πρώην συζύγου της--Day-Lewis) με την κόρη και όλους τους υπόλοιπους είχε ένα ενδιαφέρον. Ίσως να μου φάνηκε, βέβαια, γιατί στο ενδιάμεσο της θέασης έκανα κι άλλα σχεδόν ενδιαφέροντα πράγματα. Τώρα όμως η Rebecca μου φάνηκε πολύ βαρετή, ακόμη περισσότερο από την ίδια την Pippa Lee, η οποία, ως χαρακτήρας, είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον, το οποίο η βαρετή Rebecca δεν βρήκε το σωστό τρόπο να αφήσει να βγει στην επιφάνεια. Καλές ερμηνείες και έξυπνα νυχτοπερπατήματα, κι άλλα τόσα κλισέ και ψεύτικοι, ανυπόστατοι χαρακτήρες. Βαριέμαι ακόμη και να επεκταθώ. Μια κάποια αισθητική την είχε, βέβαια.

Το τελευταίο φιάσκο ήταν τέτοιο, που θα αρκεστώ να το συνοψίσω σε μία σειρά: I Hate Valentine's Day: Written, Directed by and Starring: Nia Vardalos. Άουτς!

Η σκοτεινή αίθουσα σκοτείνιάζει σχεδόν τελείως

Τελευταία οι περιπέτειές μου στη σκοτεινή αίθουσα δεν είχαν ικανοποιητικά αποτελέσματα. Γνώρισα τη βία της ανίας με το Duress και τον εθνικό μας σταρ να μοιάζει και να μιλάει σα πακιστάνι (δεν είμαι ρατσίστρια, απλώς επιζητώ να γίνω ωμά περιγραφική) σε μια σχετικά ενδιαφέρουσα σύνοψη σεναρίου που έγινε ταινία (πέντε σειρές κατάφεραν να διαρκέσουν μία ωρίτσα και κάτι) θα μπορούσε να εξελιχθεί κάπως σε κάτι καλό, μετά από μπόλικα treatments. Είχε το κουλό twist στο τέλος που άξιζε κατιτίς, αλλά τίποτις άλλο. Τάχα είχε ανάγκη ένας Ρουβάς να ξεφτιλιστεί παίζοντας σε μια τέτοια ταινία;

Γνώρισα επίσης έναν μισάνθρωπο, όχι το μολιερικό, αλλά τη γνωστή Allen-ική εκδοχή του νευρωτικού νεοϋορκέζου μισανθρώπου που καμιά φορά θέλγεται από την επιμονή νεαρών κοριτσιών. Ξέρω αρκετούς τέτοιους ή παρόμοιους χαρακτήρες, όχι της ίδιας πάντα ηλικίας και όχι απαραιτήτως της ίδιας παραξενιάς, αλλά ποτέ καμιά δε θα ήθελε να τους παντρευτεί επειδή της φάνηκαν σπίρτα μοναχά, ούτε καμιά που της τσάκισαν τα πλευρά πέφτοντας πάνω της σα σπασμένη στάμνα από το παραθύρι θα ήθελε να τους ξαναδεί μπροστά της.

Γνώρισα ακόμη και κάτι Ελληνάρες που έπαιζαν μπάλα σε ένα στραυροδρόμι στην Ακαδημία Πλάτωνος. Και, όχι, δεν ήταν ωραίοι σαν Έλληνες, ήταν κακομοίρηδες σαν Βαλκάνιοι, αλλά τι τα θες τώρα. Τουλάχιστον το μυαλό τους έπαιρνε καμιά στροφή κάπου προς το τέλος, έστω και με τα παραδοσιακά μέσα του Τσίτου.

Γνώρισα και... τη Hillary Duff στην pre-Gossip Girl εποχή σε ταινία που μιλούσε στο msn με την ίδια της τη μητερούλα και της το έπαιζε ο ιδανικός άντρας...και μετά η καλόκαρδη μητέρα μιλούσε με τον καψουρεμένο με την κορούλα συμμαθητή και το έπαιζε η κορούλα...περίεργα πράγματα και σχεδόν ανάξια λόγου.

Χμ, τώρα που το ξανασκέφτομαι, μου εύχομαι να πάνε καλύτερα τα πράγματα εκεί μέσα στα σκοτάδια σύντομα, γιατί θα σε λίγω θα ψηφίσω συστηματική αποχή. Ή μάλλον, καλύτερα να μετριάσω την περιέργειά μου για τα αμφιλεγόμενα...