What goes around, comes around

These days, apart from changing countries, airports, cities, as usual, I got the chance to watch some films that I was waiting for long enough, either to enjoy or refresh. I equally got the free time to let myself be absorbed in movies that were playing in a screen in front of my prone to distraction eyes. It's always fulfilling to find time to devote to your first big crash --cinema will always keep me a hostage of its charms- meet old friends, strike new poses, sleep or kiss or LMAO in front of the big screen, it's always very nice of you to hold me like that.

Here comes September's list (even if it's not over, not over, not over yeah!):

Life of Brian (1979) is the perfect movie to enjoy while stoned. 100% guarantee, Do not try this in a Public Place. It does not need any introduction whatsoever or should I whistle "Always look on the bright side of life!"

Going the Distance (2010) is an ok movie, only during the flight and only when the cabin screen is not right in front of you, or else you are running the danger to get a headache. If it is so, close your eyes and choose option 3; classical music will do you good. In a nutshell, you get to see how long distance relationships cannot possibly work, especially when you're in a different timezone, even if Drew Barrymore is the girl in question.

How Do you Know (2010) is more than the coupling of Reese Whitherspoon and Owen Wilson and them winning the title of the worse (by far) screen couple ever. It is also about Jack Nicholson being a harsh dad and boss, and they lived happily ever after.

Bridesmaids (2011), ow, no, ow, no, half of the good lines and comedic efforts were spoilt by fatal exaggeration. The bad ones, well, they never meant to take off; even if this is supposed to be above the norm of silliness, taking into account that it's produced by Apatow. My soft spot: Rose Byrne.

Captain America: The First Avenger (2011) was not all that cracked up to be, unfortunately. There was this sweet character with the pin-up looks of her contemporaries, Peggy, played by Hayley Atwell, but other than that I did not enjoy the presence of the male cast, except for Tommy Lee-Jones, and, naturally, the one on the dark side: Hugo Weaving's Red Skull, the master of destruction and distress.

Medianeras (2011) was a big hit at 17th Athens International Film Festival Opening Nights Conn-x, but a miss in my heart. Visually pleasurable, with a cute female protagonist and beautiful photography, the film had this slow pace that makes you take a nap during the screening, especially if you had a sunstroke earlier on the day.

Last, but not least, Attenberg (2010) is even more than expected: a fascinating tale of a girl, an exquisite Ariane Labed, who thought of normality as abnormality, but still struggled to turn into a swan. It deserves a post on its own.

And the beat goes on...

Choose life in the '00s

I saw Trainspotting the other day. It was good, still damn good. It's only the second time I see it, after its first release in '96, when I took an exceptional parental permission to go to the cinema with my friends, due to my teacher's praise (the only cool thing that teacher ever did, as far as I remember).

After unprecedented acclaim, Danny Boyle continued making movies, nothing like Trainspotting, though. Slumdog Millionaire was a swell movie, sure, but, still, nothing like this grime tale of youth going to the dogs. I have to admit, though, that Boyle, apart from being a good director he also has a nose for new talent, he established Ewan McGregor first, Freida Pinto lately --these two would make a nice cinematic couple.

Trainspotting is youth that loves not, aspires not, even looks forward to nothing. Or, yes, they are looking forward to the day they become normal people. Living on the edge and diving in deep shit or in synthetic dreams, Renton, the best i.e. cool junkie depiction ever, wants to leave it all behind, not for a certain good cause, neither for a one-way ticket to the Bahamas island. He wants to choose life (as opposed to death that goes hand in hand with hard drugs), a standard, bourgeois life.

How boring and mundane, a bourgeois life, that's what Renton was trying to get away from in the beginning, but that's the only good idea he comes up with in the end. I somehow get him, though; he has been through a lot. Despite the fact that whenever I read the John Hodge and/or Irvine Welsh citation*, I am totally convinced that I wouldn't wanna do a thing like that.

* "Choose life. Choose a job. Choose a career. Choose a family. Choose a fucking big television, choose washing machines, cars, compact disc players, and electrical tin openers. Choose good health, low cholesterol and dental insurance. Choose fixed- interest mortgage repayments. Choose a starter home. Choose your friends. Choose leisure wear and matching luggage. Choose a three piece suite on hire purchase in a range of fucking fabrics. Choose DIY and wondering who you are on a Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing sprit- crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pishing you last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked-up brats you have spawned to replace yourself. Choose your future. Choose life... But why would I want to do a thing like that? "

Η Ondine μεγαλώνει

Αυτό κι αν σημαίνει ενηλικίωση. Πλέον η Ondine, ένας από τους αγαπημένους μου θεατρικούς χαρακτήρες, πλάσμα του νερού που πιάστηκε στα δίχτυα κάποιου άκαρδου νέου, μόνο και μόνο για να βρεθεί από τα παλάτια πίσω στα νερά, ξεχνώντας ΄ότι πόνεσε --η ολική επαναφορά βοηθάει πάντα, πιστέψτε με-- πλάσμα των μύθων και της φαντασίας του Ζιρωντού, άλλαξε εθνικότητα και σουσούμια και ξέχασε ότι υπάρχει η δυνατότητα να ξεχάσει, όχι όμως και να ξεχαστεί.

Η Ondine του σκηνοθέτη του Crying Game είναι βαποράκι εκ Ρουμανίας ορμώμενο, ένα πλάσμα απόκοσμο και μαγευτικό. Ο pusher της την αφήνει να κολυμπήσει μακριά, κι ύστερα την ξαναβρίσκει, όσο κι αν την άφησε για λίγο να πιστέψει ότι είναι νεράϊδα του νερού και να ξεχάσει το παρελθόν. Μια ολόκληρη πόλη την κοιτάζει εξεταστικά από τα παράθυρα της βιτρίνας, αλλά το τραγούδι της φέρνει καλή τύχη στον ψαρά που την έπιασε στα δίχτυα του, στην κόρη του και η τύχη οδηγεί σε ένα αίσιο τέλος με λευκό γαμήλιο πέπλο να ανεμίζει πάνω στην περήφανη ψαρόβαρκα.

Ο Neil Jordan έβαλε τον Colin Farell να ψαρέυει σε βαθιά νερά, όχι τόσο του γούστου μου ο μακρυμάλλης Ιρλανδός, αλλά η πολωνικής καταγωγής Alicja Bachleda αποζημιώνει το κοινό με τη φρεσκάδα και τα υγρά πηγαινέλα της στα νερά της Ιρλανδίας, η οποία επιβράβευσε με τα ντόπια βραβεία της, τα IFTA, την προσπάθεια του Neil να πει μια παλιά ιστορία μέσα από τα νέα δεδομένα της ανθρώπινης κατάντιας --ήτοι του αλκοόλ και της ντρόγκας (πείτε μου, πόσο αστείο ακούγεται αυτό, τώρα).

Χαριτωμένη ταινία, όχι ότι κόβει κανείς φλέβα γι' αυτήν, σίγουρα όμως κάποια catchy lines, το ευχάριστο soundtrack και οι όμορφες σε γενικές γραμμές εικόνες την κάνουν να κυλάει όπως το νερό μέσα από τις ρωγμές των δαχτύλων: ηδονικά και ανώδυνα, όμως γρήγορα και χωρίς υπολείμματα ή κάποιο άλλο εγκεφαλικό κατακάθι.

Help me Eros: Venice Premiere

Πίσω στη Βενετία, το πιο ξεχωριστό -- τουλάχιστον από εικαστικής πλευράς-- φιλμ τυγχάνει να είναι ταιβανέζικο, παραγωγής Tsai Ming-liang, και να ασχολείται με τολμηρές φαντασιώσεις σε άριστα χορογραφημένες έως ακροβατικές στάσεις. Τι κάνει κάποιος όταν δουλεύει στο χρηματιστήριο και ξαφνικά χάνει τη δουλειά του; Μαστουρώνει ατέλειωτα κλεισμένος σπίτι και ποτίζει τη γλαστρούλα με το χασίς του (ως άλλο βασιλικό), μέχρι που σκέφτεται να αυτοκτονήσει. Μην έχοντας να κρατηθεί από κάπου, τηλεφωνεί σε lifesaving hotline (ναι, από αυτές που μιλούν γλυκά και συνετά στους απελπισμένους). Κάποια μακρινή φωνή τον συντρέχει, αυτός φαντασιώνεται με τη φωνή, επειδή όμως χρειάζεται και εικόνα, διαλέγει την κοπέλα που πουλάει φυστίκια κάτω απ' το παραθύρι του.

Ο Lee Sheng-Kang που έπαιζε στο φρικτά κουραστικό I don't want to sleep alone και το έτερο προκλητικό Wayward Cloud, και τα δυο του Ming-liang, συνεχίζει την ανιούσα πορεία του ως σκηνοθέτης ακολουθώντας τα βήματα του δασκάλου του. Μετά την πρώτη του ταινία The Missing(2003) που βραβεύσαμε κι εμείς, ως ιδιαίτερα διορατικοί, στις Νύχτες Πρεμιέρας, έρχεται να κάνει σούσουρο με το Help me Eros (Bang Bang Wo, Ai Shen) με αλλοπρόσαλλο ρεαλισμό, χιούμορ και μαύρη κατάληξη. Τον στηρίζουν περήφανα σ' αυτό οι γλυκύτατες πρωταγωνίστριές του.