WHY CINEMA NOW?

Diablo Cody loves me not

Γιατί ήρθες τώρα που λείπω, αγαπημένη μου στιπτιζέζ;

Όλοι οι φετινοί καλεσμένοι του Φεστιβάλ δεν πιάνουν μία μπροστά σου, κι ας μη φόρεσες στις εμφανίσεις σου το λεοπάρ φόρεμα με σκίσιμο μέχρι το μπούτι και φτηνή, ισόπατη μπαλαρίνα (όχι εκείνα τα πανάκριβα παπούτσια με τα διαμάντια, για τα οποία σε ψιλοέκραξαν όλοι, τι κακοί). Πάλι κάτι ανάλαφρα λαϊκό φόρεσες, όπως και να 'χει, γιατί δεν είσαι poser εσύ, είσαι ταπεινό κορίτσι, και το σέταρες με το σήμα κατατεθέν κόκκινο κραγιόν σου, γιατί μια γυναίκα-αράχνη μόνο αυτό έχει στην τσάντα της.

Τυχερός ο Χωραφάς που έκανε πάλι τα σαρδάμ του από το δέος της παρουσίας σου και ο Κρασσακόπουλος, αχ βαχ. Τυχερό και το κοινό του Masterclass σου (που δεν ήταν πολυπληθές, μόνο και μόνο γιατί στο Φεστιβάλ όλοι συρρέουν στα πάρτυ και μετά το βρίσκουν κομματάκι δύσκολο να ξυπνήσουν απ' τ' άγρια χαράματα, στις 11, μην το πάρεις προσωπικά). Diablo σε αγαπάω, σου λέω. Diablo, έλα μια βόλτα κι από 'δω, γιατί , σου λέω, σβήνω, χάνομαι...

48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης II

Ουκ εν τω πολλώ τω ευ

48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Ι

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Το Σινεμά στη Σέντρα

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου σε συνεργασία με το Υφυπουργείο Αθλητισμού διοργανώνει 1-7 Μαρτίου μια σειρά προβολών και εκδηλώσεων αφιερωμένων στη...μπάλα. Να και ένα κινηματογραφικό αφιέρωμα που μπορεί να καυχιέται ότι απευθύνεται αποκλειστικά σε άντρες. Με αφορμή το πρόσφατο arty-farty ντοκυμαντέρ για το Zidane προφανώς, άντε και λίγο επειδή θυμήθηκαν τη Φανέλα με το Νούμερο 9 οι υπεύθυνοι οργάνωσαν ένα αφιέρωμα που, αν μη τι άλλο, κόβει την ανάσα με την πρωτοτυπία του.

Η ταινία των Gordon και Parreno Zidane, Un Portrait du 21e siecle που προβλήθηκε το Δεκέμβριο με καταστροφικά αποτελέσματα θα εγκαινιάσει το αφιέρωμα, το οποίο θα συνεχίσουν ταινίες από όλο τον κόσμο, με πιο ενδιαφέρουσες μόνο αυτή του Βούλγαρη με το Τζώρτζογλου πειστικό ποδοσφαιριστή και την πρόσφατη του Τζαφάρ Παναχί Offside με μια γυναίκα φαν να τρυπώνει σε ανδροκρατούμενο γήπεδο του Ιράν.

Θα βραβευτούν βετεράνοι ποδοσφαιριστές σε ειδική εκδήλωση και η συζήτηση με θέμα «Βία στα Γήπεδα και τη Μεταφορά της στο Σινεμά» ακούγεται αρκούντως ενδιαφέρουσα. Αναλυτικά το πρόγραμμα εδώ.

15 Ways to Kill a Festival

1. Προσλαμβάνεις ως έκτακτο προσωπικό όλους τους γνωστούς των γνωστών του μόνιμου προσωπικού—που χρειάζονται δέκα ώρες για να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν και μισό λεπτό για να το κάνουν.
2. Μαζεύεις περί τις 300 πιο βαρετές ταινίες της παγκόσμιας παραγωγής—για να έχεις γεμάτο πρόγραμμα.
3. Τοιχοκολλάς το κέντρο και τις Δυτικές Συνοικίες, από Πολίχνη, Νεάπολη, Μετέωρα μέχρι Αμπελόκηπους—για να προσελκύσεις όχι μόνο την ελίτ.
(Άρα…δείχνεις ότι σκοπεύεις να κάνεις Φεστιβάλ κοινού ;)
4. Βγάζεις εισιτήρια αξίας, άλλα τόσα μηδενικά και μοιράζεις και προσκλήσεις, όλα για την ίδια προβολή. Δημιουργείς το αδιαχώρητο με τον κόσμο να τσαλαπατιέται: έχεις μελανιά; Θα δεις ταινία! A fair deal.
5. Καλείς ως επίσημους κάθε κολλητό της κυρίας Ελένης, και αφήνεις την Αντουανέτα Αγγελίδη να τη βγάζει με Cineκάρτα και να στήνεται στις ίδιες ουρές με κάθε άξεστο Θεσσαλονικιό.
6. Γεμίζεις ασφυκτικά τις αίθουσες, τα σκαλάκια, το πάτωμα κλείνοντας κάθε δίοδο—μετά περιμένεις κάποιον να βάλει φωτιά στην αίθουσα. (πυρασφάλεια, u know?)
7. Διοργανώνεις Masterclasses με το Χωραφά και τη Μουζάκη ως κατεξοχήν ανθρώπους της κινηματογραφικής academia να...συντονίζουν τη συζήτηση.
8. Προγραμματίζεις ROUND table on Cinematography με…2 συμμετέχοντες και κρίνεις το συντονιστή περιττό—γιατί, αφού καπάρωσες τον Wim Wenders, να μην τον χώσεις να καλύψει όλες τις τρύπες του προγράμματος;
9. Καταφέρνεις να χωρέσεις σύσσωμο τον ελληνικό και ξένο τύπο σε μια αίθουσα με δέκα υπολογιστές.
10. Τάζεις τιμητικές πλακέτες μήπως και ξεσηκώσεις καναν ημι-διάσημο να πετάξει για grand entrance στη Σαλονίκη—οι πληρωμένες διακοπές στην νύφη του Θερμαικού δεν πείθουν πια κανένα.
11. Έχεις βέβαια ξεχάσει εντελώς το κόκκινο χαλί, τους βάζεις όλους από την πίσω πόρτα.
12. Βραβεύεις τελικά όποιον καταδέχεται να έρθει να φωτογραφηθεί στο όνομα της χαμένης γκλαμουριάς.
( Άρα, δείχνεις ότι τελικά θέλεις να κάνεις Φεστιβάλ τύπου; )
13. Στήνεις Industry Centre για αυτούς που θα αγοράσουν hopefully τις χειρότερες ελληνικές ταινίες των τελευταίων χρόνων.
14. Τους εξορίζεις τέρμα θεού, στα βάθη μιας έρημης αποβάθρας—γιατί το βαλτωμένο βιομηχανικό τοπίο θα αναθερμάνει την όρεξη για business.
( Άρα, τελικά, φιλοδοξούσες να κάνεις ταυτόχρονα και film market; )
15. Τέλος, μοιράζεις προσκλήσεις για την τελετή λήξης σε όλη τη Θεσσαλονίκη. Μετά κλείνεις κάθε δίοδο προς το Ολύμπιον πλην μίας, οχυρώνοντάς το με γλάστρες από καλλωπιστικά φυτά. Ύστερα, στέλνεις όσους δίνουν τις καλύτερες αγκωνιές στον 5ο όροφο στον Παύλο Ζάννα, για να δουν την τελετή σε ζωντανή σύνδεση!

Και του χρόνου.

Υ.Γ. Με λίγη βοήθεια, θα μπορούσα να φτάσω και μέχρι το 100...

Το Φεστιβάλ εξαπλώνεται (στις παρυφές της πόλης)

Ευχάριστη έκπληξη με περίμενε αυτή τη χρονιά στη Θεσσαλονίκη. Απ' ότι φαίνεται, το Φεστιβάλ αποφάσισε να μην είναι πια εντελώς ψηλομύτικο...κι αυτό μόνο καλό μπορεί να θεωρηθεί!

Ενώ τα προηγούμενα χρόνια οι αφίσες περιορίζονταν μόνο στο κέντρο και σε μέρη που είχαν μια σχετική πολιτισμική ανάταση--όχι ότι όσες ΔΕΝ έχουν τέτοια, φταίνε αυτές--φέτος τα πράγματα καλυτέρεψαν αισθητά. Πέτυχα την ονειροπαρμένη αφίσα με τα χρώματα του σέλλυλοιντ να ξεχύνονται πάνω από τις (κεραμιδένιες!) στέγες ακόμη και...στην Πολίχνη! Όχι ότι θα την ξέρετε οι εξ Αθηνών ορμώμενοι, αλλά σκεφτείτε την σαν μια συνοικία όχι ακριβώς...Κολωνάκι. Αν αυτό σημαίνει ότι το Φεστιβάλ μας αποφάσισε να κάνει άνοιγμα προς το λαό, παρόλο το φτύσιμο που ρίχνει σε αντιδικτατορικές επετείους με τις βασίλισσές του, ε, τότε ίσως θα πρέπει κάπως να το συγχαρώ.

Thessaloniki Film Festival: Η Βασίλισσα δίνει το εναρκτήριο λάκτισμα.

Λογικό και αναμενόμενο να επιλέγουν στο Φεστιβάλ τις ταινίες έναρξης και λήξης σύμφωνα με την εμπορική και καλλιτεχνική βαρύτητά τους. Τρανταχτό όνομα σκηνοθέτη ή cast ή και τα δύο. Ήταν χρονιές που επέλεγε κάτι ανάλαφρο, άλλοτε κάτι βαρύγδουπο. Φέτος, αποφάσισε να κάνει την τομή και να κινηθεί σε άσχετα...φιλοβασιλικά μονοπάτια.

Η Βασίλισσα εν μέσω προβληματισμών για την πεσμένη δημοτικότητά της εξαιτίας στης στάσης που κράτησε όταν μας άφησε η Princess Diana, ανοίγει το Φεστιβάλ σήμερα το βράδυ. Τι επιλογή κι αυτή! Εντάξει, είναι η Helen Mirren star, είναι και ο Steven Frears έγκριτος σκηνοθέτης, αλλά κανένα απ’ τα δύο δεν με πείθει. Έχει κάποια συνάφεια η Βασίλισσα με την Ελλάδα, με τη Θεσσαλονίκη, με το Φεστιβάλ; Έχει μήπως ο Frears ή η Mirren; Ή μήπως η Ελλάδα έκλαψε σύσσωμη το χαμός της ξανθιάς πριγκίπισσας;

Εν ολίγοις, άλλα Φεστιβάλ φροντίζουν να επιλέγουν ταινίες με τρανταχτά οικεία ονόματα που συνδυάζουν και γκλαμουριά. Εμείς, τηρουμένων των αναλογιών, θα μπορούσαμε να κάνουμε το ίδιο. Όμως, όντας διεθνές φεστιβάλ, αρνούμαστε να έχουμε ποταπή ελληνική ταινία για την έναρξη ή τη λήξη. Η λύση θα ήταν να επιλέγαμε λοιπόν σύμφωνα με το θέμα της ταινίας. Κοινωνικός προβληματισμός και καλλιτεχνία θα ήταν η χρυσή τομή, όχι βασίλισσες με προβοκατόρικη διάθεση! Ποιος έκανε τάχα αυτή την πρόχειρη επιλογή;