The Intriguing Life of Scarlett Johansson

"Relationships are complicated. Being married is a living, breathing process. I think I was not fully aware of the peaks and the valleys." Says who? Someone that should know, I reckon, after having many affairs, relationships with peers or older men -Sean Penn included- and was already married and divorced, all that at the age of 27.

Scarlett Johansson, really makes me wonder once more if marriage is an appropriate thing for any busy individual. For an individual that having a family was not his/her biggest dream in life. She said that she was not prepared to do the work it takes, a common problem among people I know; we are not prepared, we have other priorities, but, keen in multi-tasking, we assume that a serious relationship or/and marriage can be one among these tasks. Maybe not...

Vincent Gallo vs Orlando Bloom

Διανύουμε την εβδομάδα των νάρκισσων, αν και ευχόμαστε να μην κοιτάξουν πολύ μέσα στα νερά της λίμνης, ούτως ώστε να μην ζαλιστούν και να μην πέσουν. Κρίμα να χάνεται η ομορφιά από τη γη (ακόμη και η κενή). Έχουμε και λέμε: 

Ο Vincent Gallo έχει ξεσηκώσει όλο τον κόσμο πολύ καιρό τώρα. Μια πρώτη παρουσίαση του σκηνοθετικού του αριστουργήματος The brown Bunny στις Κάννες συνέδεσε το όνομά του με τις λέξεις πρόκληση και σκάνδαλο, για λόγους άλλους από τη σκηνοθετική του δεινότητα. Που ακόμη δεν την έχει αποδείξει, νομίζω. Και γράφει μουσική για τις ταινίες του ή και για ταινίες άλλων, ήταν και είναι μέρος διαφόρων συγκροτημάτων και μάλιστα υπήρχε στο πρόγραμμα να περιοδεύσει μαζί με την P.J. Harvey και το γκρουπ της! 

Fanny Ardant

Francois Truffaut, Alain Resnais, Claude Chabrol, Roman Polanski, Franco Zeffirelli… Ονόματα που κάνουν τους σινεφίλ απανταχού της γης να ριγούν. Υπάρχει όμως κάποια που έχει γνωρίσει (ίσως και κάτι παραπάνω…) και έχει συνεργαστεί με καθέναν από αυτούς –και πάρα πολλούς ακόμα. Fanny Ardant, Κυρίες και Κύριοι. La Grande Dame, χωρίς περαιτέρω συστάσεις… 

Γεννήθηκε το 1949 και αντίκρυσε τα φώτα της ράμπας (γιατί το θέατρο ήταν το πρώτο της κόλλημα) το 1974. Ο Francois Truffaut τη λάτρεψε. Στην κυριολεξία. Ήταν η αποκλειστική μούσα του και μητέρα της κόρης του Josephine, που γεννήθηκε ένα χρόνο πριν από το θάνατό του, το 1984. Η πρώτη ταινία μαζί του, το La Femme d’a Cote- The Woman Next Door (1981), στην οποία συμπρωταγωνιστούσε για πρώτη φορά με τον Gerard Depardieu, της χάρισε την πρώτη υποψηφιότητα για το βραβείο Cesar το 1982.

Daryl Hannah

H Daryl Christine Hannah γεννήθηκε το 1960. Πράγμα που είναι αδύνατον να το πιστέψετε, όσο και αν σας διαβεβαιώνω. Εξαιρετικά fresh look, όπου και να τη δείτε τώρα τελευταία. Είτε στο Kill Bill: Vol. 2 είτε στο Casa de los Babys - Το Σπιτι των Παιδιων του John Sayles. Έτσι είναι, για μερικούς ανθρώπους η φθορά του χρόνου φαίνεται να μην υφίσταται. Η ίδια δεν ξέρει πως να εξηγήσει αυτή τη σχεδόν σουρεαλιστικά επίμονη και αναφαίρετη ομορφιά της. Μερά από λίγη σκέψη συμπεραίνει ότι οι άνθρωποι που ζουν σύμφωνα με το αρχαίο ρητό «Γηράσκω αεί διδασκόμενος» καταφέρνουν να μένουν νέοι. Ποτέ δε σταμάτησε να μαθαίνει και να έχει ενδιαφέρον για νέα πράγματα στη ζωή, λέει. Θα ήθελε να μάθει πιάνο, κιθάρα, surfing. Ισορροπημένος άνθρωπος. 

Όταν όμως ήταν παιδί διαγνώσθηκε σχεδόν αυτιστική. Αργότερα αντιμετώπιζε προβλήματα αϋπνίας. Ούτε και αυτά θα μπορούσαμε να τα μαντέψουμε ποτέ. Φαίνεται just perfect. Μάλλον έφταιγε το περίεργο οικογενειακό περιβάλλον, αφού ύστερα από το διαζύγιο των γονιών της και τον δεύτερο γάμο και των δύο βρέθηκε να έχει οχτώ αδέρφια. Και έναν διάσημο θείο, τον Haskell Wexler του οποίου τη δουλειά θαυμάζει.

Samuel Jackson

Από το 1992 και μετά κάνει κάπου 5 μεγάλου μήκους ταινίες το χρόνο. Γι’ αυτό και έχει καταφέρει να φτάσει το μυθικό αριθμό των 100. Μα, πότε προλαβαίνει; Η δουλειά είναι μία από τις εξαρτήσεις του, λέει. Η άλλη είναι το γκολφ που, παράδοξο, τον ξεκουράζει από τις ατέλειωτες ώρες στα πλατώ. Ευτυχώς, οι εξαρτήσεις που του απόμειναν είναι politically correct-κάτι που δεν ίσχυε ακριβώς πάντα. Στην ταινία Jungle Fever (1991) που ανάγκασε το Φεστιβάλ Καννών να δημιουργήσει ειδικό βραβείο δεύτερου καλύτερου ρόλου για να τον τιμήσει, έπαιζε το ναρκομανή αδελφό του Wesley Snipes, έχοντας ιδία πείρα του πως είναι να κάνεις χρήση (από παλιά, πολύ παλιά, αλλά αυτό καλύτερα να μην το θυμόμαστε).

Eva Mendes

Ο πρώτος ρόλος της ήταν σε θεατρικό ανέβασμα της Σταχτοπούτας. Ασήμαντη σχολική εμπειρία, αφού δεν έπαιζε καν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά αυτόν της νεράιδας νονάς που της χαρίζει την ευκαιρία να γίνει πριγκίπισσα. Τώρα όμως, βρίσκεται ήδη στο ρόλο της πριγκίπισσας. Η Eva αυτή η εξωτική παρουσία, που μπήκε στη show-business εντελώς τυχαία, αρχίζει επιτέλους να αποκτά εντελώς ανταγωνιστικό προφίλ. Με μερικούς ελάχιστα απαιτητικούς ρόλους στο ενεργητικό της, που βασίζονταν περισσότερο στην εξωτερική εμφάνιση και λιγότερο στις όποιες υποκριτικές ικανότητες (άλλωστε η Eva ξεκίνησε από μηδενικό σημείο -όταν άρχισε την καριέρα της δεν είχε ιδέα από υποκριτική, πράγμα που ευτυχώς φρόντισε γρήγορα να εξαλείψει -και με αστείρευτη ενέργεια, εξ’ ου και η απίστευτη εργατικότητά της, αφού μέσα σε ένα χρόνο πρόλαβε να παίξει σε τέσσερις ταινίες, κατάφερε σε δύο μόλις χρόνια να μεταλλαχθεί από εκείνη την εκρηκτική παρουσία που θυμόμαστε στην ερωτική σκηνή με τον Denzel Washington στο Training Day σε επάξια συμπρωταγωνίστριά του στη νέα ταινία του Carl Franklin (One False Move-1992) Out of Time. 

Sir Peter Ustinov

Ο καλύτερος Νέρωνας όλων των εποχών δεν είναι πια μαζί μας. Ο Peter Ustinov, που ενσάρκωσε άφθαστα τον αυτοκράτορα Νέρωνα στην ταινία Quo Vadis? (για την οποία κέρδισε Χρυσή σφαίρα Β’ αντρικού ρόλου το 1951) έφυγε πλήρης ημερών σε ηλικία 82 ετών. Παρόλα τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε τελευταία, ούτε στιγμή σκέφτηκε να επαναπαυτεί στις δάφνες του. Η τελευταία του δουλειά είναι η τηλεοπτική παραγωγή Winter Solstice, όπου έπαιζε τον εαυτό του! «Αυτό που με ξαφνιάζει», είχε πει για τις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος, «είναι ότι δεν λέω τόσο διαφορετικά πράγματα τώρα απ’ ότι τότε που ήμουν είκοσι χρονών. Η διαφορά είναι ότι το να έχεις άσπρα μαλλιά σημαίνει ότι οι άνθρωποι τείνουν να σε ακούνε, κάτι που ποτέ πριν δεν έκαναν».

John Sayles

Διαβάζοντας τις συνεντεύξεις του, με ενθουσίασε η πολυπραγμοσύνη και η δημιουργικότητά του. Γι’ αυτό άλλωστε, το Writers Guild Foundation του απένειμε το Βραβείο Επιτυχημένης Καριέρας. Γιατί, ο John Sayles, έχει κάνει τόσα καταφέρνοντας όμως πάντα -εν αντιθέσει με πολλούς- να μην αφήνει την ποιότητα να είναι αντιστρόφως ανάλογη της ποσότητας.

Anthony Minghella

Ο Anthony Minghella, παιδί Ιταλών προσφύγων, γεννήθηκε το 1954 (έφυγε πρόωρα το 1998) στο νησί του Wight στη Μεγάλη Βρετανία. Φοίτησε στο University of Hull Αγγλικά και θέατρο και προσπάθησε, ανεπιτυχώς, να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική, που αποτελεί έκτοτε σημαντική πηγή έμπνευσης στη δουλειά του. Αυτό, άλλωστε τον ώθησε ν’ ασχοληθεί με το γράψιμο, βλέποντας την ευχέρειά του στο να γράφει όχι τόσο τη μουσική, αλλά τους στίχους των τραγουδιών του! Παράλληλα με το γράψιμο, άρχισε να σκηνοθετεί για το θέατρο και να διδάσκει.