Who is Tintin, after all?

Unable to find my notebook in the darkness of the cinema room -I may have even left it at home-, I grabbed the first paper thingy I found in my bag to take some notes. It had an uncomfortable shape to write on, it was the box of a promo cup, but, I had to make do with what I had. The 2 euro 3D glasses where not shaped for my nose and were quite annoying, but that was least annoying thing, to tell you the truth. There was something else pestering me, giving me the chills, even. It was the actors' mouths.

Mouth is the cave where words come out from; the white pearls of a smile, when we surrender to somebody's charm; breathe in, breathe out, it's the only way you can survive. A human mouth is of uttermost importance, it has to show emotion, character, determination. A human mouth, that is. But what about when the mouths moving on the screen are not human? What if they belong to performance captured/computer animated characters? I guess we have a problem, then, as I mentioned already.

The whole bunch of characters in Tintin has terribly fake-looking mouths, but still somehow real: small, identical to one another, porcelain teeth, sometimes so shiny that they are taken for golden ones. Add to that lips of unnatural over-elasticity and weird angles when wide open: they open too much, to reveal both the upper and the lower teeth, like when Britney fakes a smile. Mouth is all about the effortless, the inner impulse that cannot be held back; the characters' mouth is all about strained movement, whether this is distress or happiness. What was I saying? Oh, yea, Tintin's mouth, Captain Haddock's mouth and These mouths were seriously torturing me, keeping me away from the action at times -because details do matter- and distracting my adventurous 3D vision. Only towards the end I remembered why.

The Illusionist (2010)

Winning the Golden Globe in its category would not make The Illusionist any better or any worse (it didn't). Images and characters have a great way to get by, even without what I would call a decent story, but a muted storyline that gives us less that we would ideally want from it.

The Illusionist is a Tati-esque character, a wandering magician at the times when magic is totally out. The audience opts for other popular entertainment and he finds almost no one to entertain until a moment when a girl with old shoes appreciates what others cannot. She follows him to Edinburgh and cares for him until she becomes a swan and has to choose life.

The scenario dates back to Jacques Tati, originally meant to feature actors instead of animation, but the choice is superb and the visual character of the film is undoubtedly its strongest point. Scanty dialogue, slow pace and melancholic mood, a rare treat for these times that we are in bad need of an ambient film, not a demanding one in terms of comprehension and attention.

Unlike Les Triplettes de Belleville Sylvain's Chomet previous oeuvre, this one is not vividly filled with grotesque moments and pleasant turmoil; it is a quiet tear falling down from eyes witnessing beauty in the lights of Edinburgh city by night. With the reminiscence of departing trains, children growing up and leaving, like arrows, our encouraging lap.

Atomik Circus

Το γνωστό Atomic Café μπορεί να είναι ντοκιμαντέρ --και μάλιστα compilation film, βασισμένο δηλαδή σε αρχειακό υλικό-- που ασχολείται με το προφανές, δηλαδή τη χρήση της ατομικής ενέργειας από τους πολεμοχαρείς, αλλά δεν έχει καμιά σχέση με τη Γαλλία. Το Atomik Circus πάλι, όσο κι αν δε του φαίνεται, έρχεται από τη Γαλλία και ουδεμία σχέση έχει με την ατομική ενέργεια.

Για να τελειώνω με την πρόσφατη γαλλική λεία μου, πρέπει οπωσδήποτε να μιλήσω συνοπτικά γι' αυτή την απίθανη εμπειρία θέασης που μοιάζει λίγο με το να βλέπεις τη μόνη αντίστοιχη ελληνική καλτουριά, ήτοι την Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά του δικού μας Πάνου Κούτρα. Για το μίγμα εκλεπτυσμένου και decadent γούστου των Γάλλων αμφότερες οι ταινίες περιγράφονται ως αριστουργήματα στο είδος τους (ναι, ο Μουσακάς έχει τόση πέραση στη Γαλλία, ώστε να τον παίζει και το Arte).

Για να εξηγηθούμε, βέβαια, το low budget κρύβεται πολύ καλύτερα στην περίπτωση του Atomik Circus των τρομερών αδελφών Poiraud, με τα special effects των εξωγήινων που παίζουν φρίσμπι να είναι απολύτως περιποιημένα και αξιοπρεπή. Ο γαλλικός τίτλος της ταινίας είναι ολόκληρο μακρινάρι (Atomik Circus, le retour de James Bataille), σε αντίθεση με την ταινία, που όχι μόνο είναι μικρή, αλλά και μισή: βασίζεται σε ένα ημιτελές κόμικ των σκηνοθετών, γι' αυτό μην αναρωτηθείτε γιατί τελειώνει τόσο...απότομα. Ας ελπίσουμε απλώς ότι η παταγώδης αποτυχία στα ταμεία δε θα αφήσει τη συνέχεια να μη δει ποτέ το φως της μέρας.

Η Vanessa Paradis είναι ένας καλός λόγος να δει κανείς την ταινία, αν δεν αγαπάει τόσο τα γαλλικά ή το fun-blended gore, δεδομένου ότι η εμφάνισή της ως τραγουδίστρια που ονειρεύεται μεγάλη καριέρα είναι εκρηκτική, όσο και τα τραγούδια του soundtrack. Τους φυσιολογικούς ανοιχτόμυαλους ανθρώπους, ο βέλγος Benoît Poelvoorde και ο καρατερίστας Jean-Pierre Marielle, οι χιουμοριστικότατες ατάκες ( στα γαλλικά πάντα), οι κουλές, χαώδεις και κόντρα σε κάθε λογική αιτίου και αιτιατού καταστάσεις είναι αυτά που θα τους κάνουν να τσακώσουν το DVD απ' όπου μπορούν. Πάντα η επίθεση εξωγήινων έχει πλάκα, πόσο μάλλον όταν δε γίνεται σε καμιά μεγαλούπολη, αλλά σε γαλλική επαρχία ανήμερα της διοργάνωσης μιας τοπικής γιορτής της tarte a vache(!).

Does the bad always win?

Titeuf super z'ero: το αγοράκι με το ξανθό τσουλούφι

Τα BD (bandes dessinées) είναι σαφώς πολυαγαπημένα στη Γαλλία, περισσότερο ίσως από αλλού. Ένα από τα πιο αγαπημένα και μακράν πιο ξεκαρδιστικά είναι σαφώς ο Titeuf. Το αγοράκι με το κεφάλι σαν αυγό και το ξανθό τσουλούφι, τέκνο από το '92 του σκιτσογράφου Zep κάνει του κεφαλιού του στη δύσκολη προεφηβική ηλικία που βρίσκεται, κόντρα στις παράλογες γι' αυτόν βουλήσεις των μεγάλων και του ακατανόητου κόσμου τους.

Ο Titeuf πηγαίνει σχολείο, είναι κρυφά ερωτευμένος με τη συμμαθήτριά του Nadia --που του κάνει συνήθως ζοριλίκια-- τριγυρνάει με το Manu και τους άλλους κολλητούς του και συχνά τα βάζει με την αντιπαθητική δασκάλα του. Έχει καλπάζουσα φαντασία, χαρακτηριστικό της ηλικίας του, γι' αυτό και συχνά επιδίδεται σε ταξίδια στον κόσμο των ονείρων και στο χωροχρόνο (κι εμείς κάποτε ζούσαμε βουτηγμένοι στην ονειροπόληση).

Τον βρίσκουμε, βέβαια, όχι μόνο σε χάρτινη μορφή, ύστερα από την πρωτόγνωρη επιτυχία του, αλλά και στη γαλλική T.V. τα πρωινά (μέχρι κι εγώ ξυπνούσα για να μη χάσω το επεισόδιο) και φυσικά everywhere to download. Εγγυημένο γέλιο, κατά προτίμηση για τους γαλλόφωνους φαν, γιατί η διασκέδαση είναι μισή αν δε μπορείς να καταλάβεις τα γαλλικούλια του Titeuf, με ολότελα δική τους προσωπικότητα.

Πάντως, τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως να σας φανεί κάπως παιδικούλι. Όπως και να 'χει το target group του είναι κατά βάσιν τα προχωρημένα δεκάχρονα-δωδεκάχρονα, γιατί ο Titeuf ως έξυπνο παιδάκι θέτει συνεχώς ενήλικα ερωτήματα. Όμως μην πτοείσθε, θα βρείτε τη χάρη του Titeuf αν σας έχει μείνει έστω λίγη αθωότητα κάπου κρυμμένη.

Τα Moomintroll της Tove Jansson

Στις σκανδιναβικές χώρες δεν υπάρχει ούτε ένας που να μη γνωρίζει την οικογένεια των Moomintroll που έρχεται από τη Φιλανδία. Τα Moomintroll είναι χαριτωμένα όντα που μοιάζουν με λευκούς ιπποπόταμους, ζουν στη Moominland και ζουν διάφορες moominπεριπέτειες. Μικροί και μεγάλοι είναι φαν των Moomin, όπως πλέον συμβαίνει με όλους σχεδόν τους φανταστικούς κόσμους και όντα. Δημιουργήθηκαν από την Tove Jansson και αργότερα ανέλαβε το σχεδιασμό τους ο αδερφός της Lars Jansson. Το ’45 εκδίδεται το πρώτο βιβλίο της σειράς που γίνεται τόσο δημοφιλής, ώστε το ’54 η αγγλική εφημερίδα The Evening News τυπώνει το πρώτο comic strip με Moomin για ενήλικες. Από τότε τα βιβλία της Jansson έχουν εκδοθεί σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας ( Οι εκδόσεις Μετόπη εξέδωσαν τρία βιβλία της σειράς τη δεκαετία του ’80). Οι χαρακτήρες έχουν εμπνεύσει πάμπολλες εκδοχές κινουμένων σχεδίων και σχετικά προϊόντα.

Ο θάνατος του Lars Jansson το 2000 και της Tove Jansson το 2001 έφερε τα Moomintroll των παιδικών μας χρόνων ξανά στην επικαιρότητα. Τελευταία ακόμη και η F-Secure έβγαλε Internet Security 2006 Moomin Edition!

Περισσότερα για τα Moomintroll σε προσεχές post.