The Grand Budapest Hotel (2013) and its Glorious Tenants

Wes Anderson is an addiction; it's something you either get or you don't; and, if you've kept the child you once were untouched and safe in a small corner of your mind, then you probably adore his sensitivity, love for colour, detail, humour and bias for action. Because his characters are big children: they do not think a lot (overly contemplating before doing is a sign of old age,  after all), they act. Action is character, they say, don't they?

The film is inspired by the ambience, style and small-town allure of Stefan Zweig stories, which creates a burning necessity for the following rhetoric question: doesn't great literature make good material for cinema more often than not? Even if a well-known issue on film adaptations exists? Wes Anderson explains his choice in a lengthy   interview on the classic Austrian author, and as we brought the subject about, you may allow me to point out that project Gutenberg has no short stories of him whatsoever (so I will have to actually buy a real book to read some).

I don't know exactly why it took me so long to finish this post. I've watched this movie a bit more than a month ago, and it still is the last movie I've watched (sic). Not counting same-country, lacklustre stuff that are watched mainly for the sake of it. Not only it is the last movie I've watched, but it's the last movie I've watched and want to recommend it to whoever asks for a recommendation and the last movie whose cinematic style I feel defines/describes me. Today I found myself once more having a chat on how I find that Wes Anderson fans are the right crowd for me. So, yes, in the end this post is not so much about this particular Wes Anderson film, but a thankful note to the director himself, for giving me the opportunity to unconsciously dig in the psyche of people I meet, finding gold where I was not expecting it.

An exuberant story of affairs full of affection between people desperate for love and reassurance leads to the stealing of an invaluable painting, the gloomy research of the causes of death of a rich lady -a quest for truth which ends ups quite badly-,  just before fugitives of all sorts try to escape their destiny or save the lives of others and become rich at the same time, not quite in this order. A story-in-a-story which references/parodies real life events in a hilarious way; that doesn't make them less sad on their own merit, though. But life is not a 100% pleasant thing, just like yummy cakes do not come without malevolent consequences, just like The Grand Budapest Hotel is not what it seems to be in the end.

Moonrise Kingdom

My mind and body is still full of Greece, but I have to adjust my settings for a northern country now. Things get all-confused, when you live between countries, don't they? We state we want the excitement of it, but it gets too hard to handle emotionally. In Athens, Greece racist groups beat up defenceless refugees in dark places, while the rest of us go out. We know it, but we try to pretend we don't, because we are scared, or just too busy with ourselves. One of these stagnant, pre-elections night, I went out in Athens, like everybody else, to watch a movie in an open-air cinema.

Prince Caspian Forever?

Is our childhood chasing us? It's the question Freud was asking himself the most (after the atrocious libidinal power) and giving always a positive answer (to both).

No idea about yours, but mine will be allowed to chase me forever --at least its good parts--which were mainly the parts I was a little curly fugitive. Fleeing from reality was my main habit --sometimes with the help of innocent inhaling methods--, becoming a successful full-time occupation during holidays. It always worked extremely well, allowing me to visit worlds nobody could and to lead lives I never would, only for limited time, thanks to my vivid imagination, hugely assisted by valuable paper stories that I was digging out of books that sometimes were not even written for kids my age.

This one, though, had unwillingly religious kids like me as its target group, even though I never got the well-hidden (christian) message that C.S.Lewis wanted to convey at the fifties. The Chronicles of Narnia, especially The Lion, the Witch and the Wardrobe that I was so fond of and of which I was watching a certain animated version many Christmases in a row ('m talking about the books, my dear illiterate reader, the ones that were used as source for the film adaptation; that film playing in a theater near you these days has a longer history than you could ever imagine) kept my imagination busy for quite some time and made me feel empty inside when I felt the abrupt ending in front of some ridiculously high sea waves and a lion with a highly erotic voice.

These children memories do not cease to come back and to ask for more than I could ever give them: they ask for realisation. Adventurous fantasy worlds and young, blond princes date from that time, when the everyday routine was dull and the only world worth living in was hidden in those symbolic pages. Especially the noble Prince Caspian, whose charming character matches Ben Barnes' stature (or vice-versa?), he painfully reminds me that I appreciate the looks a great deal, but I value the content more. And I will always yearn for a blond prince on a white horse, but I will end up choosing a brave heart and a wise mind --with a good sense of humour, preferably well-dressed and...but let's not deviate that much. The combination of the two is probably possible, but not yet encountered and all that C.S. Lewis' symbolism makes me think that it's mainly symbolic, too. Looks that kill bring so much baggage with them, vanity among other things, that they obstruct further character development.

*And if you disagree, drop me a line.

Τα γαλάζια σου γράμματα

Η Carey Mulligan ανοίγει ένα γράμμα. Ο Jamie Bell ανοίγει ένα γράμμα. Ένα γράμμα που έκανε το όνομά τους γνωστό τοις πάσι. Η εικόνα μας, άμυαλα παιδιά, έχει ανοίξει γράμματα. Προερχόμενα κυρίως από Πανεπιστήμια. Στιγμές που καθόρισαν το μέλλον μας, όπως της Carey, του Jamie και της Jenny, του Billy; Bah.

Η Jenny, μια έξυπνη έφηβη που δεν πείθεται για την αξία της εκπαίδευσης κόντρα στη dolce vita, μαθαίνει το μάθημά της με το χειρότερο τρόπο και μετά γυρίζει με την ουρά στα σκέλια για να δώσει εξετάσεις για την Οξφόρδη. Γι' αυτήν, όντας μαύρο πρόβατο, η αποδοχή της από το πανεπιστήμιο των ονείρων της to read literature είναι η δικαίωση των εξόδων του πατέρα της και η μόνη άμεσα ορατή διέξοδος. Ο ταχυδρόμος φέρνει το γράμμα που θέλει την απομόνωσή του για να ανοιχτεί, αγωνία, η Jenny ιδρώνει και ξιδρώνει, ο θεατής το ίδιο, στο τέλος όμως η Jenny χαίρεται πολύ και ο θεατής λίγο. Αυτή που κέρδισε πάλι τη ζωή μιας ανεξάρτητης νέας κοπέλας, ο θεατής ξινίζει που οι ηθικοπλαστικές διδαχές δεν έχουν απαγορευτεί ακόμη στις ταινίες.

Ο Billy είναι γεννημένος χορευτής, τελεία και παύλα. Στο Durham, όμως, τα αγόρια ασχολούνται μόνο με το ποδόσφαιρο ή το μποξ, ενώ οι πατεράδες τους αναπνέουν κάρβουνο στις στοές εξορύξεων. Θεοί και δαίμονες χρειάζονται να κατέβουν για να πείσουν το συντηρητικό περιβάλλον του εντεκάχρονου στο να συναινέσει για την οντισιόν στo Royal Ballet School και παρότι όλα στραβώνουν, η καλή ξήγα του μικρού στο τέλος τύπου "όταν χορεύω νιώθω ηλεκτρισμό, το κορμί μου παίρνει φωτιά κ.ο.κ" αφήνει μια αχνή ελπίδα. Ο ταχυδρόμος αργεί, αργεί πολύ. Εντέλει η γιαγιά ανακοινώνει την άφιξη του ταχυδρόμου και η απομόνωση μονάχα ταιριάζει στο άνοιγμα σημαντικών γραμμάτων, το είπαμε, αλλά η αντίδραση δεν είναι πάντα αναμενόμενη. Κλαίει ο μικρός, κι αυτό σημαίνει επιτυχία, καταχαίρεται ο πατέρας, αλλά δεν θα του συμπαρασταθεί κανείς, αφού η απεργία σταματάει και οι ανθρακωρύχοι γυρίζουν στα παλιά βαρέα και ανθιυγιεινά, μονάχα με μεγαλύτερη ηττοπάθεια.

Για χαρμόσυνα νέα τον ταχυδρόμο τον περιμένουν στην πόρτα. Fair enough. Για απροσδόκητα, όπως γράμματα που ανακοινώνουν μια θανατική καταδίκη, ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές. Δε μπορούν παρά να του ανοίξουν. Τι γίνεται με τα γράμματα εκείνα που δεν διακινούνται μέσω ταχυδρομείου; Λες να μην ανοίγονται ποτέ;

Titeuf super z'ero: το αγοράκι με το ξανθό τσουλούφι

Τα BD (bandes dessinées) είναι σαφώς πολυαγαπημένα στη Γαλλία, περισσότερο ίσως από αλλού. Ένα από τα πιο αγαπημένα και μακράν πιο ξεκαρδιστικά είναι σαφώς ο Titeuf. Το αγοράκι με το κεφάλι σαν αυγό και το ξανθό τσουλούφι, τέκνο από το '92 του σκιτσογράφου Zep κάνει του κεφαλιού του στη δύσκολη προεφηβική ηλικία που βρίσκεται, κόντρα στις παράλογες γι' αυτόν βουλήσεις των μεγάλων και του ακατανόητου κόσμου τους.

Ο Titeuf πηγαίνει σχολείο, είναι κρυφά ερωτευμένος με τη συμμαθήτριά του Nadia --που του κάνει συνήθως ζοριλίκια-- τριγυρνάει με το Manu και τους άλλους κολλητούς του και συχνά τα βάζει με την αντιπαθητική δασκάλα του. Έχει καλπάζουσα φαντασία, χαρακτηριστικό της ηλικίας του, γι' αυτό και συχνά επιδίδεται σε ταξίδια στον κόσμο των ονείρων και στο χωροχρόνο (κι εμείς κάποτε ζούσαμε βουτηγμένοι στην ονειροπόληση).

Τον βρίσκουμε, βέβαια, όχι μόνο σε χάρτινη μορφή, ύστερα από την πρωτόγνωρη επιτυχία του, αλλά και στη γαλλική T.V. τα πρωινά (μέχρι κι εγώ ξυπνούσα για να μη χάσω το επεισόδιο) και φυσικά everywhere to download. Εγγυημένο γέλιο, κατά προτίμηση για τους γαλλόφωνους φαν, γιατί η διασκέδαση είναι μισή αν δε μπορείς να καταλάβεις τα γαλλικούλια του Titeuf, με ολότελα δική τους προσωπικότητα.

Πάντως, τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως να σας φανεί κάπως παιδικούλι. Όπως και να 'χει το target group του είναι κατά βάσιν τα προχωρημένα δεκάχρονα-δωδεκάχρονα, γιατί ο Titeuf ως έξυπνο παιδάκι θέτει συνεχώς ενήλικα ερωτήματα. Όμως μην πτοείσθε, θα βρείτε τη χάρη του Titeuf αν σας έχει μείνει έστω λίγη αθωότητα κάπου κρυμμένη.