It takes a Dogtooth to heal the wound

These are raving days, it makes you cry and makes you laugh with what Greece is through. Distressed, penniless, miserable and lover of the official chaos, my country has little to offer speaking of material resources, but, then, why do you think my motto is "art will save us" ? Obviously, because nothing else could.

With ultimate pleasure and enthusiasm it is -- tears falling down my eyes and my heart beat imitating an ecstatic African drum -- that I am able to state that Dogtooth (Canine for french distribution and Kynodontas / Κυνόδοντας for us), being already short-listed as one of the 9 most prominent films in the Best Foreign Language Film category, it actually made it through. It is, weirdly enough, one of the 5 films to contest in the Academy Awards --a greek film, it has been a while we didn't see that, since Kakogiannis. Some call the film doomed and they are maybe right in principle: how come that what we know as a conservative and abiding by the American values film race ever had the guts to nominate such an avant-garde film that triumphed in Un Certain Regard category in Cannes on 2009 and being able to shock or least to bring uneasy feelings in many of its misplaced mainstream viewers?

I pray and I pray that Christos Stergioglou, Aggeliki Papoulia and Hristos Passalis and first and foremost Yorgos Lanthimos will have the bliss to grab uncle Oscar and walk down a red carpet starting from Syntagma Square till Propylaia (γιατί είναι και κατηφόρα) but I'm already proud enough to know that I will see them on the red carpet in 33 days.

Congratulations and best of luck to all five candidates:

Biutiful, Mexico
Dogtooth, Greece
In a Better World, Denmark
Incendies, Canada
Outside the Law (Hors-la-loi), Algeria

Ένα κάποιο σκληρό βλέμμα

Ο Λάνθιμος, δε γίνεται να μην το παραδεχτεί κανείς, έχει ένα κάποιο βλέμμα. Λίγο σκληρό, λίγο στενόχωρο, πολύ ανακλητικό. Αδύνατο να μιλήσει κανείς σε βάθος για οικεία κακά.

Υποκλίνομαι στην ευφυία της σύλληψης της σιχαμένης οικογενειακής καταπίεσης, κάθε πατροναρίσματος ως εκ τούτου. Τα κλειστά, αυτιστικά περιβάλλοντα που σε ρουφάνε αδηφάγα.

Όμως, ο πιο δυνατός είναι πάντα ικανός να κάνει μέχρι και αυτό, να χτυπήσει τον κυνόδοντά του μέχρι να ματώσει, να πέσει στο νεροχύτη και να είναι πια όλα εκεί έξω δικά του, όλα να τον περιμένουν να τα δει, να τα γευτεί. Ετοιμαζόταν καιρό για την εξόρμηση η πιο δυνατή, δε χρειάζεται προστασία πλέον, δε χρειάζεται υπερπροστασία, δε σας χρειάζεται, δυνάστες. Ούτε η ίδια δεν ξέρει τι χρειάζεται. Θα επιζήσει;

Υ.Γ. Ο πάτερ-φαμίλιας-Στέργιογλου είναι πλέον το πιο ειδεχθές είδωλο της πατριαρχίας προς αποκαθήλωση. Κάθε του ρόλος μια νέα αποκάλυψη, πάντα αναδεικνύεται πιο πλούσιος σε γκάμα ρόλων απ' ότι νομίζαμε.

A special day ή η μέρα που ο Γιώργος Λάνθιμος μας έκανε περήφανους

Αισθάνομαι περήφανη σήμερα. Για την ακρίβεια, φουσκώνω σαν παγώνι, που λέει ο λόγος, και πάει καιρός που το σινεμά της χώρας μου αδυνατούσε να με κάνει να νιώσω οτιδήποτε παρόμοιο. Ο Γιώργος Λάνθιμος, που η πρώτη του ταινία Κινέττα δεν έβρισκε διανομή για τους κινηματογράφους ούτε με σφαίρες και παίχτηκε κακήν-κακώς στο Nixon, τρομάρα μας, δεν το έβαλε κάτω, και να που φέρνει βραβείο από τις Κάννες, ύστερα από χρόνια και ζαμάνια. Ο Κυνόδοντάς του ή αλλιώς Canine ή αλλιώτικα Dogtooth κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο τμήμα Un Certain Regard του Φεστιβάλ των Καννών και προς το παρόν έχω μείνει άφωνη για να αρθρώσω οποιαδήποτε λέξη παραπάνω.

Συγχαρητήρια σε έναν από τους τελευταίους εναπομείναντες Δον Κιχότες του ελληνικού σινεμά.

Παρεπιπτόντως, ας πως συγχαρητήρια και στους υπόλοιπους συντελεστές, γιατί δεν το αξίζουν λιγότερο. Εύγε στην αγαπημένη Αγγελική Παπούλια, στο μοναδικό Χρήστο Στέργιογλου, στη Μαίρη Τσώνη και στο Χρήστο Πάσσαλη (κρίμα να μη δείτε και τι λένε πριν το μεγάλο γεγονός ) .