Ένα κάποιο σκληρό βλέμμα

Ο Λάνθιμος, δε γίνεται να μην το παραδεχτεί κανείς, έχει ένα κάποιο βλέμμα. Λίγο σκληρό, λίγο στενόχωρο, πολύ ανακλητικό. Αδύνατο να μιλήσει κανείς σε βάθος για οικεία κακά.

Υποκλίνομαι στην ευφυία της σύλληψης της σιχαμένης οικογενειακής καταπίεσης, κάθε πατροναρίσματος ως εκ τούτου. Τα κλειστά, αυτιστικά περιβάλλοντα που σε ρουφάνε αδηφάγα.

Όμως, ο πιο δυνατός είναι πάντα ικανός να κάνει μέχρι και αυτό, να χτυπήσει τον κυνόδοντά του μέχρι να ματώσει, να πέσει στο νεροχύτη και να είναι πια όλα εκεί έξω δικά του, όλα να τον περιμένουν να τα δει, να τα γευτεί. Ετοιμαζόταν καιρό για την εξόρμηση η πιο δυνατή, δε χρειάζεται προστασία πλέον, δε χρειάζεται υπερπροστασία, δε σας χρειάζεται, δυνάστες. Ούτε η ίδια δεν ξέρει τι χρειάζεται. Θα επιζήσει;

Υ.Γ. Ο πάτερ-φαμίλιας-Στέργιογλου είναι πλέον το πιο ειδεχθές είδωλο της πατριαρχίας προς αποκαθήλωση. Κάθε του ρόλος μια νέα αποκάλυψη, πάντα αναδεικνύεται πιο πλούσιος σε γκάμα ρόλων απ' ότι νομίζαμε.

GREEK films at The Times BFI 53rd London Film Festival

Arrived in my mailbox as follows (with the exact above title):


The Times BFI 53rd London Film Festival is delighted to announce that this year’s programme includes TWO films from GREECE This is part of a worldwide selection of over 190 feature films and over 110 shorts from more than 50 countries. The Festival runs from October 14 –October 29.

Greek FEATURES:

Dogtooth (Kynodontas): Dir, Yorgos Lanthimos

My Only Sunshine (Hayat var): Dir, Reha Erdem (Co-production with Turkey and Bulgaria)


(So strange, ομολογουμένως, μια συμπαραγωγή τριών μερών να περιγράφεται ως "ταινία από την Ελλάδα", ειδικά, μάλιστα όταν δεν είναι γυρισμένη στην ελληνική γλώσσα, ούτε περιλαμβάνει έλληνες συντελεστές or sth. Ξανά τίθεται αυτό το πολυκαιριασμένο θέμα της καταγωγής των ταινιών. Και είναι προ πολλού αποφασισμένο ότι την καταγωγή δεν καθορίζει μόνο αυτός που βάζει το χέρι στην τσέπη...)

A special day ή η μέρα που ο Γιώργος Λάνθιμος μας έκανε περήφανους

Αισθάνομαι περήφανη σήμερα. Για την ακρίβεια, φουσκώνω σαν παγώνι, που λέει ο λόγος, και πάει καιρός που το σινεμά της χώρας μου αδυνατούσε να με κάνει να νιώσω οτιδήποτε παρόμοιο. Ο Γιώργος Λάνθιμος, που η πρώτη του ταινία Κινέττα δεν έβρισκε διανομή για τους κινηματογράφους ούτε με σφαίρες και παίχτηκε κακήν-κακώς στο Nixon, τρομάρα μας, δεν το έβαλε κάτω, και να που φέρνει βραβείο από τις Κάννες, ύστερα από χρόνια και ζαμάνια. Ο Κυνόδοντάς του ή αλλιώς Canine ή αλλιώτικα Dogtooth κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο τμήμα Un Certain Regard του Φεστιβάλ των Καννών και προς το παρόν έχω μείνει άφωνη για να αρθρώσω οποιαδήποτε λέξη παραπάνω.

Συγχαρητήρια σε έναν από τους τελευταίους εναπομείναντες Δον Κιχότες του ελληνικού σινεμά.

Παρεπιπτόντως, ας πως συγχαρητήρια και στους υπόλοιπους συντελεστές, γιατί δεν το αξίζουν λιγότερο. Εύγε στην αγαπημένη Αγγελική Παπούλια, στο μοναδικό Χρήστο Στέργιογλου, στη Μαίρη Τσώνη και στο Χρήστο Πάσσαλη (κρίμα να μη δείτε και τι λένε πριν το μεγάλο γεγονός ) .